Categorie: Media

Alternative of malreported facts

Alternative of malreported facts

Laat ik beginnen met excuses. Ik zal vandaag vrij veel Engelse woorden gaan gebruiken. De reden hiervoor is vrij simpel. Ik wil het graag met u hebben over het boek 1984 van George Orwell. Overigens ook als u de film heeft gezien, of als u in de bijzonder gelukkige omstandigheid bent geweest dat u de briljante en beklemmende uitvoering van het toneelstuk in London heeft bijgewoond, dan zult u goed begrijpen waar ik het over wil gaan hebben.

Ik wil het namelijk met u hebben over Newspeak, de taal die het regime, bestaande uit de partij/ideologie Ingsoc, afgeleid van English Socialist Party, invoert in Oceania, een van de superstaten in dit boek. En om die taal op een goede manier te kunnen linken aan het hier en nu, moet dat wel met de originele Engelse woorden.

Waarom dit momenteel zo relevant is? Ik werd laatst getroffen door een vreemd gevoel. Voor de zoveelste keer was er op tv/laptop, mijn persoonlijke telescreen zo u wil, een item over Trump en zijn adviseurs, de inner party. De onderwerpen waren alternative facts en fake news. Termen die we ondertussen te pas en te onpas tegenkomen. In mijn hoofd begon echter een langzaam proces op gang te komen, een proces dat zou leiden tot de herinnering die ik vandaag met jullie wil delen. In 1984 worden namelijk veel nieuwe en door Orwell verzonnen termen gebruikt, hiervoor heb ik er al een paar benoemd, maar de meest bekende als room 101, big brother of BB en doubleplusgood komen daar nog eens bij.

De termen waar het mij echter om gaat, zijn de termen: Misprint, malquoted en malreported. Deze drie termen betekenen in de basis hetzelfde; een foute weergave door de media van de mening of doelen van de overheid, in de ogen van diezelfde overheid. En dit is waar ik me zorgen begon te maken over wat er nu gaande is in de wereld en dan in het bijzonder in de Verenigde Staten en in ons eigen land.

Als we één ding hebben geleerd in onze millennia hier op aarde dan is het wel dat kennis macht is. En degene die gezaghebbend deze kennis verspreidt is misschien wel de machtigste. Het is dan ook niet voor niks dat ik mij ontzettend kan opwinden over het beknotten van de vrijheid van de media. Als de overheid zich actief met media gaat bezighouden, leidt dat enkel tot onheil. Dit is ook de reden dat in 1984 zoveel aandacht aan de manipulatie van de media, vooral ook manipulatie achteraf, wordt besteed.

En heel lang heb ik gedacht: ”Wat een onzin, feiten zijn feiten.” En natuurlijk, op het moment dat Winston, hoofdpersoon in het boek, wordt gemarteld en verteld wordt dat 2+2 ook prima 5 kan zijn, dacht ook ik, wellicht na foltering, zou ik andere feiten kunnen zien. Maar wat blijkt nu, heden ten dage is het doodnormaal dat politici willens en wetens leugens verspreiden en nog zorgwekkender, zelfs objectieve feiten, bijvoorbeeld uitspraken, opgenomen door verschillende televisiestations, ontkennen.

Onwillekeurig schoot even door mijn hoofd, wat nou als de politici in kwestie gelijk hebben en de heersende klasse die beelden van al die zenders achteraf heeft gemanipuleerd en aangepast. Maar misschien is dat wel een thought crime.

Hoe het ook zij, dat 1984 een meesterwerk is, daar zijn de meesten die het boek gelezen hebben, het wel over eens. Daarnaast, alleen al het aantal nieuwe woorden dat Orwell op deze wijze heeft toegevoegd aan de Engelse taal, laat zien dat de invloed van het boek tenminste op die manier groot is.

Ikzelf heb jaren gedacht dat de dystopische toekomst die Orwell schetste veel te onrealistisch was. Ik begin mij het laatste jaar echter wat meer zorgen te maken. Niet dat ik een grote angst heb voor welke Amerikaanse president of Nederlandse partijleider dan ook, veel zorgwekkender is dat de ostentatieve manipulatie van de (sociale) media door de samenleving wordt gezien als de normaalste zaak of zelfs helemaal niet wordt gezien. En hier komt de moeilijkheid, omdat de media vrij moeten zijn, kunnen we ook niet heel hard optreden tegen de manipulatie van nieuwsberichten. Men is tenslotte vrij om te publiceren wat men wil. Als we dit anders willen zien, dan zal er een instantie moeten komen die kan censureren en…. Jawel aanpassen of verbieden na publicatie. En daarmee is de cirkel van media manipulatie rond. En natuurlijk kunnen nu al sommige grootschalige en kwetsende leugens langs juridische weg worden gecorrigeerd, de grootste en meest wijdverbreide leugens kunnen echter nog steeds niet of moeilijk worden aangepakt.

Wat moeten we nu dan als kritische mediaconsument? Laten we beginnen met een breed aantal bronnen wanneer we media tot ons nemen. Zeker als het gaat om gratis media. Dat brengt me meteen bij een tweede punt, laten we vooral ook geld uitgeven aan onze nieuwsmedia zodat professionele journalisten en onderzoekers in ieder geval de grootste troep eruit wieden. Begrijp mij niet verkeerd, ook hier kan absoluut sprake zijn van vooroordelen en manipulatie maar de kans is doorgaans iets kleiner, en belangrijker, doorgaans weet u uit welke hoek de vooroordelen komen. Zo zal het niemand verbazen als de Telegraaf iets positiefs over rechtsere law and order partijen zegt of wanneer de Volkskrant de linksere partijen in het zonnetje zetten. Hier komt mijn eerste punt daan weer van pas. Tot slot, simpeler kan bijna niet, geloof niet alles wat u leest! Twijfel aan berichten die u vreemd in de oren klinken maar bedenk ook bij informatie die u logisch in de oren klinkt, dat het niet de waarheid hoeft te zijn.

Afsluitend ben ik het u eens wanneer u zegt dat u malreporting en malquoting nog iets enger vindt dan een individuele politicus die bewust valse of oneigenlijke informatie verspreidt. Maar het komt wel verdraaid dicht bij elkaar als een president of partijleider dit individu zijn. Als zij dit als persoon al doen en kennelijk goed vinden, is het maar een kleine stap naar Ingsocachtige media taferelen.

Advertenties
Racisme bij de NOS

Racisme bij de NOS

We hebben weer bingo. De media lijken er alles aan te doen om casual racisme en seksisme tot de norm te verheffen. Wat er aan de hand is? Na eerdere momenten waar de media bepaald een modderfiguur sloegen, was het afgelopen week wederom raak, ditmaal bij de vrienden van de NOS.

Ditmaal waren de Chinezen aan de beurt. Bij een item in het sportjournaal aangaande meneer Wang Hui versus voetbalclub ADO Den Haag, meende de NOS de volgende kop in beeld te moeten brengen: ”Fortune cookie voor ADO” Naast het feit dat ik liever de Nederlandse benaming gelukskoekje zou hebben gezien, had ik nóg liever gezien dat er geen verkeerde en racistische term was gebruikt.

Want laten we analyseren wat de NOS probeerde te doen. De NOS wilde aangeven dat voetbalclub ADO Den Haag op alle fronten in het gelijk was gesteld in haar rechtszaak tegen de heer Wang Hui. Het feit dat het hier om een Chinese eigenaar gaat, is onderdeel van het nieuws. Niet alleen vanwege het steeds grotere aantal Chinese geldschieters in het Nederlandse voetbal maar vooral ook vanwege het grote aantal spelers dat tegen reusachtige salarissen naar China vertrekt. Dus op zich is de nationaliteit nieuwswaardig.

Een gelukskoekje doet ook vermoeden dat de NOS niet had verwacht dat ADO in het gelijk gesteld zou worden. Dit verrast mij enigszins, want ik had dat wel verwacht, vooral omdat de contracten in Nederland zijn opgesteld en dus vrij stevig zullen zijn. Maar ok, als de NOS het als verrassing ziet, dan is dat ook nog wel nieuwswaardig.

Wat de NOS dus eigenlijk wil zeggen is: “ADO wint verrassend rechtszaak tegen Chinese eigenaar” Toegegeven, het is wat langer en kan misschien nog wat bondiger. Maar het dekt de lading volgens mij prima. Waarom dan toch gebruik maken van de term fortune cookie? Mijn vrees is dat men bij de NOS niet eens heeft nagedacht over de term.

Want met de term fortune cookie is een heleboel mis. Ten eerste zijn deze koekjes, voor zover te traceren, in de huidige vorm voor het eerst gemaakt in de Verenigde Staten aan het eind van de 19e eeuw/begin 20e eeuw. Daar zijn ze, waarschijnlijk, ook nog eens gemaakt door Japanse immigranten, niet Chinese. Waar iedereen het wel over eens is, is dat er in China in ieder geval géén gelukskoekjes worden gemaakt of geserveerd, behalve die die op kleine schaal uit de VS worden geïmporteerd. Vervolgens wordt de term (fortune) cookie bewust, ofwel onbewust bij het gebruik van deze koekjes in ijs, gebruikt om Chinese Amerikanen te beledigen.

En natuurlijk zal het niet het doel zijn geweest van de NOS om wie dan ook te beledigen, maar het is wel gebeurd. Laten we nou gewoon eens ophouden met het gebruiken van “grappige” of “leuke” namen voor bevolkingsgroepen of naties. Als het nodig is een nationaliteit of een land te noemen, laten we dan gewoon het land of de nationaliteit in kwestie benoemen. Natuurlijk proberen bloggers, journalisten en andere scribenten niet te vaak een woord te herhalen, voor de scherpe lezer, u mag even lachen, maar daarmee staat de deur naar “casual racisme” wagenwijd open. Laten we die deur nou gewoon sluiten en dichttimmeren.

De prehistorische mediawereld en de olympische spelen

De prehistorische mediawereld en de olympische spelen

De zomerspelen zijn weer begonnen, elke 4 jaar weer een hoogtepunt. Topsporters uit alle landen doen mee om de mooiste medaille(s) uit hun carrière te winnen. Naast alle problemen die olympische spelen doorgaans met zich meebrengen voor de organiserende landen, zijn er ook altijd erg veel mooie verhalen. Verhalen van persoonlijke tegenslag en overwinning, atleten die hele landen in vervoering brengen en vluchtelingen die niet alleen in het olympisch zwembad maar ook in de Middellandse Zee hebben moeten zwemmen. Het ene verhaal is nog mooier en indrukwekkender dan het andere.

Een internationaal evenement bij uitstek en dus had ik enkele spelen terug de hoop dat ik, in Nederland, buitenlandse streams met bijbehorend commentaar op internet zou kunnen kijken. Vooral het Amerikaanse basketbal of, bij de winterspelen, het Canadese ijshockey. Maar gelukkig, het IOC loopt nog steeds hopeloos achter. De rechten voor de spelen zijn bijzonder rigide vastgelegd, probeer maar eens via een niet Nederlandse link op internet bij beelden van de spelen te komen. Dus wat dan? Er zijn allerhande VPN’s en proxy’s. Maar ik kijk en luister vooral naar de Nederlandse streams. In het geval van buitenlandse sporters en teams dus doorgaans zonder commentaar. Dit vind ik naast erg jammer vooral hopeloos achterhaald. Voor een evenement dat claimt dat deelnemen belangrijker is dan winnen, is het winstoogmerk toch wel echt heel groot geworden.

Dan is er nog een tweede probleem en dat ligt bij de zenders die de uitzendingen de wereld in brengen. Veel reguliere uitzendingen van de NOS zijn bijvoorbeeld in het buitenland ook niet te zien, ditzelfde geldt voor de BBC maar ook voor veel van de content van bijvoorbeeld de ZDF of NBC. Ook hier geldt dat dit volkomen achterhaald is.

Kan het dan niet anders? Zeker wel, het IOC zou wat mij betreft de rechten minder stringent moeten vastleggen of ervoor moeten zorgen dat ze alle sporten op ieder moment zelf, doen, uitzenden op het internet. In dat laatste geval, wat mij betreft, voorzien van neutraal commentaar in de officiële talen van het IOC, Engels en Frans. Hier zouden eventueel Hindi of een van de Chinese talen, bijvoorbeeld Mandarijn of Wu, aan kunnen worden toegevoegd.

top-12-languages-of-the-world

Op deze manier kan iedereen altijd overal ter wereld elke sport bekijken met wat licht commentaar. Kostentechnisch moet dit simpel te doen zijn, Eurosport kan dit tenslotte in nog veel meer talen ook. Ook zou het de beschikbaarheid van uitzendingen van minder populaire sporten enorm vergroten. Bij deze internetuitzendingen kunnen zij natuurlijk gewoon gebruik maken van commercials om extra geld binnen te halen. Dit betekent natuurlijk dat de traditionele netwerken minder kijkers zullen trekken en dat daarmee de waarde van de rechten af zouden kunnen nemen. Maar met het steeds geringere aantal traditionele televisiekijkers, zal dat toch het geval gaan zijn de komende jaren. Realistisch gezien zal dit echter niet kunnen tot 2032. Tot dat jaar heeft NBC namelijk de rechten op de spelen in de Verenigde Staten en dat zijn de langstlopende rechten op dit moment.

Voor de zenders zelf is de oplossing zo mogelijk nog eenvoudiger. Die zouden gewoon kunnen overwegen om per tijdsperiode, bijvoorbeeld per dag, week of maand, toegang aan te bieden tegen betaling. Zeker voor content zie zij in eigendom hebben. Een andere mogelijkheid met veel minder rompslomp is het gratis aanbieden van de online content, wederom met opbrengsten vanuit reclame en andere online verdien mogelijkheden.

Een grote stap is nog wel te nemen waar het aankomt op het regelen van internationale uitzendrechten en mogelijkheden in den brede. Denk hierbij aan het standaard regelen van uitzendrechten op films gemaakt door derden in andere landen. Een goede gelegenheid hiervoor zou de IBC in Amsterdam kunnen zijn. Hier zijn toch alle professionals op het gebied van het creëren, beheren en leveren van media en entertainment bijeen. Ook wordt er in de verschillende sessies al uitgebreid gesproken over soortgelijke problemen dus de kenners zijn er ook al. Daarnaast zou dit onder de paraplu van de ITU en/of de EBU prima kunnen worden gedaan zodat er meteen een organisatie boven en achter staat. Actie is nu wel echt vereist. Want op dit moment wordt de internationale media aficionado veroordeeld tot constructies die op zijn minst schimmig zijn.