Calheiros is, na een dag, enigszins, soort van, voorlopig, terug

Calheiros is, na een dag, enigszins, soort van, voorlopig, terug

Ik schreef gisteren over de voorzitter van de Braziliaanse senaat, de heer Calheiros en dat hij vanwege een corruptierechtzaak uit zijn functie was gezet. Gelukkig gaf ik daar al bij aan dat het hooggerechtshof daar in zijn geheel nog een besluit over moest nemen. En dat is vandaag dus gebeurd.

De hoogste rechters in Brazilië hebben namelijk besloten met 6 voor en 3 tegen dat Calheiros gewoon voorzitter van de senaat kan blijven. Wel is hij uit de opvolgingslijn voor het presidentschap gehaald zodat hij gedurende de rechtszaak nooit president kan worden. Hij is dus té verdacht om president te worden, maar nog nét niet verdacht genoeg om uit zijn functie te worden ontzet.

Nou ben ik op zich groot fan van juridische bijzonderheden en staatsrechtelijke noviteiten maar ik maak me toch meer en meer zorgen over de staat van de Braziliaanse rechtspraak. Overigens maak ik me nog meer zorgen over de stand van het moreel besef van politici aldaar. Want we mogen over Nederland en Nederlandse politici echt heel veel vinden en dat vind ik ook prima, maar op het moment dat er dit soort aantijgingen spelen, is er geen vraag meer en treden mensen, al dan niet gedwongen, terug.

Het is vooral de totale afwezigheid van dit gevoel waar ik mij zorgen om maak. Gelukkig is Brazilië in fysieke zin ver weg, economisch is het echter wereldwijd een top 10 speler en dat zullen ze de komende jaren ook blijven. Daarnaast zijn ze voor Nederland ook niet onbelangrijk, volgens de RVO hebben Nederlandse ondernemingen belangen van ongeveer 14 miljard in het land. Het is dus weldegelijk cruciaal dat we ons vergewissen van wat er gebeurt aan de Copacabana. Laten we hopen dat de regelmatige protesten in ieder geval enig positief effect gaan sorteren.

Weer een Braziliaans politicus afgezet

Weer een Braziliaans politicus afgezet

Vandaag is het de beurt aan Renan Calheiros, hij was tot gisteren voorzitter van de senaat en daarmee na de vice president, die Brazilië nog steeds niet heeft, en de voorzitter van het huis van afgevaardigden de derde, en door afwezigheid van een VP dus tweede, in de lijn van opvolging voor de president.

Hij is afgezet door een rechter uit het Braziliaans hooggerechtshof omdat hij wordt vervolgd voor het aannemen van smeergeld. Hij zou geld hebben aangenomen van een bouwbedrijf, dit geld zou vervolgens gebruikt zijn om een buitenechtelijke dochter, overigens geboren uit zijn relatie met een journalist, financieel te ondersteunen. Een meerderheid van hoge rechters kan het besluit nog terugdraaien maar aangezien dit besluit gebaseerd is op zeer recente jurisprudentie, zal dat niet snel gebeuren.

Daarmee is Calheiros na Dilma Rousseff de tweede, hoge, politicus die in korte tijd het veld gedwongen moet ruimen. Hij zal overigens niet de laatste zijn, het Petrobras schandaal begint pas net. Interessant is hierbij dat beide politici genoemd worden in dit Petrobras schandaal maar dat het in beide gevallen niet de reden is dat ze zijn afgezet.

Wie de volgende is die wordt afgezet? Goede vraag. Ik denk dat Michel Temer een goede kans maakt, de beschuldigingen beginnen ook hem om de oren te vliegen.. Het lastige is alleen dat bij de president een volledige impeachment hoorzitting met alles erop en eraan nodig is en dat dus veel tijd kost en (politieke) overtuigingskracht omdat niet enkel het hooggerechtshof beslist. Wellicht dus dat toch een van de andere verdachten in het Petrobras schandaal eerst gaat. President Temer heeft afgelopen week overigens een wet getekend waardoor het monopolie van Petrobras op de diepe olievelden wordt opgeheven en het mogelijk wordt voor private partijen om deze olie naar boven te halen. Er lijkt dus, in ieder geval voor de bühne, wel iets te verbeteren.

Ik hoop dat de Brazilianen nu echt schoon schip kunnen maken. De corruptie die het land op alle niveaus teistert is dusdanig dat die het volledige land destabiliseert. Ik hoop dat er een soort “mani pulite” onderzoek start, net als in Italië in de jaren 90. Ik wil niet zeggen dat Italië nu een walhalla van democratie en transparantie is, maar het is al tig keer beter dan destijds. Om dit te bewerkstelligen, is het cruciaal dat het onderzoek naar het Petrobras schandaal verder wordt uitgebreid en nog verder de haarvaten van de Braziliaanse politiek in gaat. Alleen op die manier is er een kans dat Brazilië stabiel wordt.

 

Oostenrijk heeft eindelijk een nieuwe president en de EU haalt opgelucht adem

Oostenrijk heeft eindelijk een nieuwe president en de EU haalt opgelucht adem

Het heeft even geduurd maar ook in Oostenrijk geldt kennelijk dat driemaal scheepsrecht is. Na een ongeldig verklaarde verkiezing en enveloppen die niet sloten, heeft de bevolking nu eindelijk een president gekozen.

Iedereen voorspelde een spannende strijd maar daar was absoluut geen sprake van. Natuurlijk, het was geen landslide maar op dit moment staat de voorlopige uitslag op 51,7% voor Van der Bellen, kandidaat namens de Groenen en eigenlijk alle partijen behalve de FPÖ van Hofer die 48,3% wist te behalen. Daar komen de briefstemmen nog bovenop. Dit zijn er echter te weinig om de uitslag nog te veranderen.

Van harte gefeliciteerd dus aan de heer Van der Bellen. Het was een zware, lange en zelfs wat vieze campagne. Dat geldt overigens voor beide kanten van de campagne. In heel Europa werd met ingehouden adem gekeken naar deze verkiezing, want zou er nu in Europa, net als in de VS, ook een rechts-populistische president gaan komen? Nu nog niet, maar in de nabije toekomst zeer zeker wel.

Natuurlijk moet ik nu bespiegelen hoe de kracht van Hofer mij doet denken aan de opkomst van Trump en hoe de EU hiermee in ieder geval voor dit moment een klap heeft ontlopen. En eerlijk is eerlijk, het is allemaal waar.

Als we kijken naar de opbouw van de stemmen in Oostenrijk, dan zien we duidelijk dat vooral hoger opgeleiden in de stad en vrouwen Van der Bellen steunden en vooral lager opgeleiden op het platteland Hofer. Hier zien we ook meteen een overeenkomst en een verschil met Trump. We zien dat de spreiding van de kiezers voor zowel Trump als Hofer qua sociale opmaak hetzelfde lijkt. Trump heeft echter net iets meer vrouwen weten te trekken dan Hofer, dat gecombineerd met een ander kiessysteem, was genoeg voor een andere uitslag. Wat wel opvalt is dat de, ik geef toe een ongelukkige term, “angry white man” ook in Europa, onder andere in Denemarken, DF, Duitsland, AFD en natuurlijk ons eigen Nederland, PVV, aan een opmars bezig lijkt te zijn.

En dat brengt ons bij wat dit betekent voor Europa, of nauwkeuriger, de Europese Unie. De angst was dat Hofer met een stevig kritisch geluid over de EU zou komen en wellicht zou aansturen op een referendum ten faveure van uittreding. En eerlijk is eerlijk, Hofer is bepaald geen vriend van de EU. Maar is nu dat gevaar dan geweken en nog fundamenteler, is het wel een gevaar?

Eerst het eerste deel van die vraag, nee dat gevaar is nog niet geweken. Want bijna de helft van de Oostenrijkers heeft weldegelijk een hele stevige mening over de politiek en nog belangrijker over de EU. En we zien dit in steeds meer landen in de EU, een deel van de bevolking heeft een moeilijke relatie met de EU of is er zelfs geen fan (meer) van.

Het tweede deel van de vraag hangt natuurlijk af waar je politiek staat. Maar ik denk dat Mark Rutte het afgelopen zaterdag in Warschau goed verwoordde toen hij over de EU sprak: ”Als je nog steeds gexifeerd bent op verdere integratie, kijk dan eens om, om te zien of mensen je nog volgen. En zo niet, stel jezelf dan de vraag of je het juiste pad bewandelt. In plaats van vragen of mensen wel de juiste leiders volgen.” Het gaat niet zozeer om gevaar of niet, het gaat er vooral om dat veel mensen zich politiek ontheemd voelen. Vandaar ook dat nieuwe politieke initiatieven met meer interne directe democratie als de nieuwe partij Geenpeil bijzonder interessant zijn evenals populistische alternatieven die makkelijke oplossingen lijken te bieden. Ik geloof daar zelf niet in, maar dat betekent dus niet dat de critici ongelijk hebben. We moeten ervoor zorgen dat iedereen in onze maatschappij gehoord wordt.

Concluderend denk ik dat de verkiezing van een rechtse, of linkse overigens, populist en zelfs de Brexit de EU niet in levensgevaar brengen. Ik denk dat het negeren en wegwuiven van al dan niet terechte zorgen van de Europese stemmers dat levensgevaar wel meebrengen. Dit betekent niet dat alles op basis van referenda of platitudes moet worden besloten, dit betekent dat politici moeten luisteren en minder loze beloftes moeten doen. Het betekent ook dat soms een besluit genomen moet worden dat in de ogen van “de politiek” wellicht niet het beste is als de bevolking dat, na uitleg, toch anders ziet. Om dit te bewerkstelligen moeten politici meer dan nu het geval is, uit hun respectievelijke kaasstolpen komen.

Het zal de kritische lezer zijn opgevallen dat ik Italië niet betrokken heb bij dit artikel. Dit heeft enerzijds te maken met het feit dat het hier over twee verschillende onderwerpen gaat, anderzijds wil ik de huidige ontwikkelingen in Italië nog even afwachten. Later dus meer.

 

Uitbreiding kraamverlof weer een stap dichterbij

Uitbreiding kraamverlof weer een stap dichterbij

Het advies van de Raad van State(RvS) aangaande 3 extra dagen kraamverlof is gisteren openbaar geworden. Zoals we gewend zijn van de RvS, is het advies gedegen en ontdaan van politieke stokpaardjes. Dat laatste is ook goed, voor de politieke kant van het verhaal hebben we tenslotte twee kamers, ja de Eerste Kamer is ook politiek.

De RvS is behoorlijk kritisch op het wetsvoorstel, de kritiek behelst vooral de complexiteit van de uitvoering van de uitkering en de mogelijke/waarschijnlijke spoedige wijziging na een nader onderzoek door de SER. Op zich een bijzonder zinnig advies, het is zonde om nu geld te investeren als we binnen enkele jaren het stelsel toch weer op de schop nemen. Aan de andere kant, het kan ook bijzonder zinnig zijn om stapsgewijs te komen tot een fatsoenlijke situatie waar beide ouders de zorg voor hun kind kunnen delen. Over mogelijke oplossingen schreef ik al eerder en het moge duidelijk zijn dat ik groot voorstander ben van een betaald ouderschapsverlof voor beide ouders.

Maar wat nu te doen met het advies? Voor mij is vooral belangrijk dat de RvS aangeeft dat de kosten vrij hoog zijn, 2 miljoen voor de werkgevers en structureel 2,8 miljoen voor UWV. Daarnaast is een belangrijke overweging de mogelijke tijdelijkheid van deze maatregel na het te verwachten advies van de SER.

Eerst de financiën, 4,8 miljoen, plus de kosten voor de uitkering, euro is natuurlijk een bak geld, maar we weten dat 12 weken extra verlof tegen 70% 200 miljoen euro per jaar gaat kosten. Daartegen afgezet stelt die 5 miljoen euro natuurlijk niet heel veel voor. Daar komt bij, als je het systeem in een keer goed kan inrichten, zou dit geld, die 4,8 miljoen, niet weggegooid hoeven zijn.

Wat nu te doen met het komende rapport van de SER? Moeten we afwachten of niet? Ik vind dat we daar absoluut niet op moeten wachten. Sowieso moeten we maar afwachten wat daar uitkomt, wat veel belangrijker is, is dat er nú een meerderheid in de kamer lijkt te zijn om in ieder geval deze lichte verbetering van de situatie van de partner te versterken, laten we die mogelijkheid nu vooral benutten. Temeer daar er in maart alweer nieuwe verkiezingen zijn, dat betekent realistisch gezien dat we wellicht net voor de zomer een nieuwe regering hebben, waarna het zomerreces alweer daar is. Dat betekent dat we zo rond eind augustus weer een normale situatie in parlement en regering hebben. Dus hebben we pas in januari 2018 een kans op nieuwe wetgeving met de bijbehorende debatten over dit soort fundamentele zaken. Dit kan natuurlijk wel sneller, maar dan moet er tijdens de onderhandelingen een akkoord uitkomen waar een verlengd ouderschapsverlof een integraal onderdeel van is en het geld wordt vrijgemaakt, ik zie dat helaas niet snel gebeuren.

Al met al, denk ik dat het bijzonder verstandig is van de regering dat zij het wetsvoorstel nu al doorsturen. Want het is beter om nu in stappen te komen tot een situatie die beter past bij onze samenleving dan af te wachten wat er de komende periode gaat gebeuren.

Dat gezegd hebbende, het lijkt mij verstandig dat zowel het parlement als de regering de opmerkingen van de RvS ter harte nemen. Want in feite wordt er geadviseerd om in meer generieke termen de bureaucratie te beperken en daar zijn we allemaal voor natuurlijk. Maar zolang we een zwaar bureaucratisch systeem hebben, zullen we ermee moeten werken. De aanpassingen die systematisch nodig zijn, zijn dusdanig dat we die niet binnen enkele jaren hebben opgelost. Ter inspiratie en afsluiting voeg ik hier het verhaal van e-estonia toe, wat mij betreft een van de beste manieren om bureaucratie terug te dringen.

Massamoordenaar en dictator Fidel Castro is dood.

Massamoordenaar en dictator Fidel Castro is dood.

Vanochtend is voormalig Cubaans dictator Fidel Castro overleden. Deze massamoordenaar en onderdrukker van het Cubaanse volk was al geruime tijd ziek. Hij was “president” van 1976 tot 2016 na eerder van 1959 tot 1976 “premier” te zijn geweest. Deze communist had tegen het eind van zijn leven een fortuin vergaard van om en nabij de 0,5-1 miljard dollar. En dat in een land waar een gemiddelde ambtenaar 12 dollar per maand verdient, maar dat terzijde.

U ziet dat ik erg hard ben voor de heer Castro, dat is vooral omdat de man gewoon een dictator en een moordenaar was die de mensenrechten minachtte. Voor meer informatie raad ik de reacties hier aan die redelijk onderbouwd zijn, de aantallen liggen hier tussen de 10000 en 100000. Interessant is ook de lijst van meest moorddadige regimes van de daily mail waar Castro op 30000 wordt gezet, hierbij gaat het dan wel alleen om zijn politieke tegenstanders. Interessant aan deze lijst is vooral dat duidelijk wordt dat communistische regimes verreweg de meeste doden hebben veroorzaakt.

Dit brengt mij dan ook bij de reden dat ik dit stuk schrijf. Op de een of andere manier zijn er de nodige westerse, zelfs liberale, politici die het nodig vinden Castro op te hemelen. En met alle respect, iemand met 10- tot 100duizend doden op zijn naam, verdient het niet om op zo’n manier opgehemeld te worden. Voorbeelden hiervan zijn wat mij betreft de liberale Canadese premier Trudeau en de Christendemocratische voorzitter van de Europese commissie Jean-Claude Juncker. Het feit dat beiden Castro prijzen en slechts in een bijzin zeggen dat er wellicht iets niet helemaal goed was, is gewoon schandalig. Gelukkig hebben we daar Eurocommissaris Cecilia Malmström tegenover staan die tweet: “Fidel Castro was a dictator who oppressed his people for 50 years. Strange to hear all the tributes in the news today.” Maar ook onze eigen minister-president Mark Rutte zei: ”Onder zijn bewind vonden ook ernstige mensenrechtenschendingen plaats”.

Het gaat mij er niet om dat mensen niet verdrietig mogen zijn om de dood van iemand anders. Zelfs de grootste misdadiger kan tenslotte familie en vrienden hebben. En die mensen misgun ik hun verdriet niet. Ik vind het echter van een totaal andere orde om iemand op te hemelen die dusdanig crimineel heeft gehandeld. Ik hoop dan ook dat de komende weken duidelijk wordt gemaakt in elke necrologie dat de heer Castro een massamoordenaar was die zijn volk onderdrukte. Zijn familie en vrienden wens ik vanzelfsprekend sterkte met hun verlies. De families van zijn vele duizenden slachtoffers wens ik toe dat zij kunnen komen tot een afsluiting ondanks, of dankzij, het feit dat hij nu niet meer vervolgd en gestraft kan worden.

 

“Daar moet een piemel in”

“Daar moet een piemel in”

U heeft het vast wel gezien, op internet, televisie of in de krant. Feyenoord mocht het opnemen tegen Manchester United en daarom mochten de fans weer eens het vliegtuig pakken. Waren ze vorig jaar nogal terroristisch bezig in Rome, in Manchester ging het buitengewoon goed, een compliment is dan ook op zijn plaats hier. Nouja, eigenlijk is dat helemaal geen complimentje waard, het is toch bezopen dat we blij zijn en zelfs trots als Nederlandse fans een stad níet verbouwen?

Wat wel interessant was, was dat een deel van de fans zich toch niet helemaal kon gedragen. Zij besloten namelijk te gaan zingen in het vliegtuig, tijdens de veiligheidsdemonstratie. Zij zongen de aloude klassieker: “Daar moet een piemel in”, onder andere bekend uit Steenbergen en Enschede.

Ditmaal zongen zij het “ter ere” van een stewardess. Zij voelde zich duidelijk ongemakkelijk, begon wat te blozen en te lachen. Nou is het sowieso niet verstandig de demonstratie te onderbreken, het is nou eenmaal een verplicht onderdeel van de startprocedure. Wat ik veel vervelender vind, is het ongelofelijke seksisme dat er vanaf droop. Zelfs als de lach van de stewardess niet vanwege ongemak of gêne was maar omdat ze het oprecht een compliment of leuk grapje vond, vind ik het nog steeds op geen enkele manier kunnen. Overigens snap ik dat men een vliegtuig vol voetbalfans hiervoor niet aan de grond houdt, al is het maar om de rust te bewaren.

Dan eerst het leuke aan het wijsje zelf. De oudst bekende uitvoering van de melodie komt namelijk uit 1891. Het liedje heet in het Engels Tarara Boomdeay en is een heerlijke melodie om op te rijmen. Wellicht de meest bekende Nederlandse versie is een versie die we, volgens hardnekkige urban myths, aan Feyenoord te danken hebben. Om precies te zijn, aan  Piet Romeijn, speler van deze club tussen 1962-1971. Op 7 december 1969 zou hij na een wedstrijd met FC Twente de scheidsrechter hebben uitgemaakt voor hondenlul. Hiermee is hij de eerste voetballer die het woord hondenlul gebruikte. Overigens werd er op dat moment al enkele maanden hiha hondenlul gescandeerd dus helemaal origineel was hij niet. Wel leidde dit tot de Tarara Bommdeay versie die we allemaal kennen: ”Hij is een hondenlul” die dus uiteindelijk evolueerde in het huidige “Daar moet een piemel in”. U ziet, het mannelijk lid speelt nog steeds een grote rol, enkel het dierlijke deel is komen te vervallen.

Het probleem is dat velen dit soort liedjes als “onschuldig” zien en dat zijn ze niet. Het gaat hier om het meest vileine seksisme, het type waar we eigenlijk niet heel erg opletten, het type waar we van vinden dat mensen maar een beetje zeuren als ze er een punt van maken. En juist daardoor persisteert dit type seksisme al zo lang. De reden dat we dit, in dit specifieke geval, zo zien, wordt nog eens versterkt doordat Tarara Boomdeay een liedje is dat we voor zoveel grappige dingen gebruiken dat het gebruik van de melodie zelf al het gevoel geeft dat het een grapje móet zijn. En dat is het dus echt niet! Net als bij casual racisme moeten we ook casual seksisme een halt toeroepen! Hoe? Simpel, zeg wat! Als iemand een seksistisch grapje maakt, lach dan niet mee, zeg er iets van. Daarbij hoef je niet helemaal uit je plaat te gaan maar een eenvoudige opmerking kan al genoeg zijn. Verder, denk niet dat je het probleem daarmee meteen hebt opgelost, we zullen dit met velen vaak moeten doen. Alleen op die manier hebben we een kans dit seksisme uit te bannen.

 

 

Borstvoeding in en bij de gemeente Den Haag

Borstvoeding in en bij de gemeente Den Haag

Zucht, steun en kreun. Schreef ik vorige maand nog wat schamper over borstvoedingsvriendelijke gemeentes, vandaag laat de gemeente Den Haag maar weer eens zien dat dit soort acties echt nodig is. Volgens onder andere omroep west heeft de gemeente namelijk een vrouw ontslagen omdat zij borstvoeding wilde geven tijdens het werk.

Gelukkig liet deze vrouw het hier niet bij zitten en diende zij een klacht in bij het bureau discriminatiezaken hetgeen uitmondde in een procedure bij het college voor de rechten van de mens, waar zij dus nu in het gelijk gesteld is. Ik zal het volledige oordeel toevoegen zodra dit beschikbaar is op de website van het college. Dit is natuurlijk helemaal niet verrassend, vrouwen hebben in Nederland tot hun kind 9 maanden is nou eenmaal het recht om borstvoeding te geven. Nog naast het feit dat het discriminerend, zie voor uitleg het plaatje bovenaan dit artikel, is om dit niet toe te staan zoals het college nu stelt, hoop ik ook dat ze via de rechter een zaak aanspant.

Kennelijk is het dus toch nodig om borstvoedingsvriendelijke gemeentes te hebben. Ik zou het geweldig vinden als de gemeente Den Haag, als een soort boetedoening, er alles aan doet om 2017 dit predicaat te halen. Hiervoor hoeven zij per 50 pasgeborenen slechts een enkele borstvoeding vriendelijke locatie te hebben. Den Haag heeft per jaar ongeveer 7000 nieuwe baby’s dus we praten over slechts 140 locaties.

Want laat ik duidelijk zijn, als zelfs de overheid basisrechten van werknemers al met voeten treedt en op deze manier ostentatief discrimineert, waar zijn we dan eigenlijk mee bezig? De overheid moet altijd het goede voorbeeld geven, zeker bij dit type zaken. Ik hoop dat de gemeente Den Haag degene die dit ontslag heeft geëffectueerd, ontslaat, maar dát zal ongetwijfeld níet zomaar kunnen.

 

Trump is president-elect, en nu?

Trump is president-elect, en nu?

Oh man wat een verrassing en wat zat ik ernaast, Trump president. We kunnen er met z’n allen heel veel van vinden, en dat doen we ook, maar de Amerikaanse kiezer heeft gesproken. Dat wil zeggen, conform het Amerikaanse kiessysteem en voor zover we dat nu kunnen zien.

Want het lijkt erop dat Clinton mogelijk de popular vote heeft gewonnen en daarmee dus meer Amerikaanse kiezers achter zich heeft gekregen dan Trump. Door het Amerikaanse systeem met kiesmannen, verliest zij uiteindelijk toch bijzonder ruim.

Daarnaast kan het in theorie zo zijn dat enkele van de kiesmannen hun stem niet uitbrengen zoals zij worden geacht conform de uitslag in hun staat. Maar het is in de geschiedenis van de VS nog niet eerder gebeurd dat door het wijzigen van een of enkele stemmen een andere winnaar uit de bus kwam. Aan de andere kant, er is ook nog nooit een president elect geweest die niet eerder een positie in het leger of het openbaar bestuur heeft bekleed.

Deze twee opmerkingen zijn overigens constateringen en verduidelijkingen, niet een aanklacht tegen of een oproep aan het adres van het Amerikaanse kiesstelsel.

Waarom was de uitslag nou zo’n verrassing? Omdat werkelijk álle peilingen, inclusief die van FOX er volledig naast zaten. En waarom? Omdat de opkomst van wat Clinton “the basket of deplorables” noemde bijzonder hoog lijkt te zijn geweest. We zullen de volledige analyse van de resultaten nog even moeten afwachten voordat er echt conclusies te trekken zijn, maar duidelijk is wel dat de geoliede ouderwetse campagnemachine van de familie Clinton hopeloos heeft gefaald. Daarnaast bleek eens te meer wat een ontzettende diepe hekel sommige Amerikanen aan Clinton(s) hebben. Ook hebben we gezien dat politiek taalgebruik, tenminste tijdens de campagne, uit de tijd is.

Een en ander doet denken aan de debatten rond de Brexit maar ook aan de nee-stem van de Colombianen tegen het vredesakkoord met de FARC. Duidelijk, af en toe zelfs plat, taalgebruik, gecombineerd met een afkeer van het establishment en een verrassend hoge opkomst van het nee-kamp, zorgden ook in die gevallen voor een uitslag die de mainstream media niet zagen aankomen.

Wat ik fascinerend vond, zowel tijdens de campagne als de afgelopen 24 uur, was de vooringenomenheid die de media in zowel de VS als hier in Nederland tentoon hebben gespreid. Alles wat over Clinton ging, werd inhoudelijk behandeld, ook het slechte nieuws. Waar het Trump betrof werd er veel vaker veroordeeld en gelachen zonder inhoud en dat is slecht maar vooral ook jammer. Media mogen en moeten natuurlijk nieuws duiden maar moet er ook voor zorgen dat boodschappen op faire wijze bij de burgers komen. Typerend was voor mij de stemming in de NOS studio vanochtend die ik niet anders dan ontredderd kan noemen.

Nogmaals, ik vond Clinton ook de betere keuze maar Trump heeft ook gewoon goede inhoudelijke punten. Daarnaast voel ik mij economisch gezien altijd al meer een republikein dan een democraat. Dat neemt niet weg dat Trump flink wat werk zal moeten verzetten om zijn onbehouwen uitspraken uit de campagne recht te zetten. Niet alleen aangaande vrouwen en Mexicanen maar bijvoorbeeld ook over de NAVO. Ik ga ervan uit dat hij dit zal gaan doen, enigszins vergelijkbaar met Boris Johnson na de Brexit campagne.

Ik maak mij dan ook veel minder zorgen over de gevolgen van zijn verkiezing dan veel mensen in de media. Ik maak mij wel zorgen over de koers van het land waar het aankomt op de sociaal liberale punten zoals LGBTQIA- en vrouwenrechten. Maar dat heeft veel meer te maken met het feit dat de republikeinen zowel het huis als de senaat hebben gewonnen en veel minder met de verkiezing van Trump als zodanig.

Dan nog een laatste punt. Op veel, sociale, media zie ik nu vragen die neerkomen op :”Wat vertel ik nu mijn kinderen?” Bij voorkeur gevolgd of voorafgegaan door een Godwinnetje. Het antwoord is namelijk heel eenvoudig, Amerika heeft op democratische en vreedzame wijze een nieuwe president gekozen die het beste met het land voor heeft. Het echte probleem is dat veel, nee echt niet iedere, en zeker u als lezer niet natuurlijk, ouders hun kinderen tijdens de campagne, al dan niet onder invloed van de media, gevoerd hebben met een antipathie en soms zelfs haat, jegens Trump waar de honden geen brood van lusten. Lastig is dan vooral ook het eigen optreden van de ouders in kwestie. Dit narigheidje zou zijn verdwenen als de uitslag was geworden zoals we hadden verwacht, want dan hadden we allemaal om Trump kunnen lachen en waren er geen kritische vragen van de kinderen gekomen. Nu worden we echter geconfronteerd met de manier waarop we zelf Trump hebben afgeschilderd en dat is best pijnlijk.

Ondanks dat ik mij dus weldegelijk zorgen maak om de richting die Amerika nu in slaat, zult u mij, mede om de hiervoor genoemde redenen, niet horen huilen met de wolven waar het aankomt op de gepercipieerde mogelijke desastreuze gevolgen van het presidentschap van Trump.

 

 

 

Trump versus Clinton, mijn keuze en voorspelling

Trump versus Clinton, mijn keuze en voorspelling

Morgen is het zover, de verkiezing die uiteindelijk zal leiden tot de installatie van de, volgens velen, machtigste persoon ter wereld. We hebben het al uitgebreid gehad over de verschillende debatten en over de nodige uitspattingen, waar we het nog niet over hebben gehad, is mijn persoonlijke voorkeur en keuze. Nou is die ook niet heel erg relevant daar ik toch niet mag stemmen in de Verenigde Staten. Er hebben echter genoeg mensen naar gevraagd dus ik doe mijn best een afweging neer te zetten. Daarbij zal ik wat heen en weer gaan tussen een keuze vanuit mijn Nederlandse en Amerikaanse perspectief, het zal uiteindelijk leiden tot een enkele keuze, dat beloof ik.

Traditioneel ben ik binnen het Amerikaanse systeem een republikein waar het aankomt op de economie en handel. Waar het aankomt op de medisch ethische kwesties als euthanasie, gentherapie, stamceltherapie etc. bevind ik mij meer aan de zijde van de democraten.

In de laatste verkiezingen heeft dit afwegingskader, aangevuld met honderden andere kleine overwegingen steevast geleid tot mijn steun voor de republikeinse kandidaten, inclusief John McCain met running mate Sarah Palin in 2008, alhoewel ik moet toegeven dat een president met een niet witte huidskleur mij toen ook gewoon wel heel erg vrolijk stemde. Die verkiezingen waren voor mij dan ook een feestje in dat opzicht, niet je favoriete president en toch blij met de uitslag.

Ditmaal is het behoorlijk anders. Met beide kandidaten heb ik namelijk helemaal niks. Ik mag ze niet, ik vind ze niet leuk of grappig, ik vind ze zelfs niet aimabel of lief, laat staan intelligent of erudiet. Daarnaast zijn de punten waar het deze verkiezing over gaat ook niet de mijne. Trump heeft het constant over een muur en de e-mails van Clinton en Clinton heeft het permanent over het disrespect van Trump voor vrouwen, een eerlijk belastingsysteem en schuldenvrij hoger onderwijs.

We bespreken eerst de punten van Trump . De muur boeit mij niet, ten eerste omdat ik niet in de VS woon en ten tweede omdat het bouwen van een muur nog nooit heeft geleid tot de gehoopte vrede of buitensluiting van een groep. Of het nou gaat om de Chinese of de Berlijnse muur, uiteindelijk wordt elke muur geslecht. De e-mails van Clinton zijn voor mij wel een serieus punt en dan vooral het feit dat zij, tegen de regels in, overheid e-mails via een speciaal daarvoor opgezette e-mailserver verstuurde. Dat is gewoon stom en je mag verwachten van iemand met zo’n ervaring dat ze beter weet, minpuntje dus. Naast al deze “inhoudelijke” punten, heeft Trump geen enkele ervaring in de politiek, hetgeen door een deel van zijn achterban als pluspunt wordt gezien, door mij zeker niet.

Clinton heeft het aan de andere kant veel over Trump die over denigrerend vrouwen praat, de man is gewoon een zwijn op dat gebied. Is hij daardoor per definitie ongeschikt voor het ambt van president? Nee, niet per se maar het is wel een hele zware min. Het eerlijke belastingsysteem heeft Clinton goed geleend van Bernie Sanders, haar tegenstander in de primaries. Een wat mij betreft lekker populistisch punt voor de linker kant van de aanhang maar niet heel boeiend. Dan het, eveneens van Sanders geleende, punt aangaande hoger onderwijs, hier sta ik gewoon net even iets anders in dan mijn democratische vrienden. Clinton heeft een bijzonder uitgebreid CV waar bijna alles op staat wat je je maar kan indenken. Dit wordt door tegenstanders gezien als een minpunt omdat zij onderdeel van “het systeem” zou zijn. Dat kan best zo zijn, maar ik prefereer het toch als iemand enige ervaring heeft als politiek bestuurder voor zo’n belangrijke functie.

Maar waar sta ik dan nu? Want de Greens, zijn voor mij ideologisch geen optie omdat zij veel te ver op de linker kant van het spectrum acteren. De libertariërs heb ik eerder al afgeschreven. De enige kandidaat die dan nog over zou blijven, mits ik in een staat zou wonen waar hij op het biljet staat of waar ik zelf een kandidaat mag toevoegen, de zogenoemde write-in, zou Evan McMullin zijn. McMullin stelde zich kandidaat als onafhankelijke kandidaat omdat hij vond dat Trump nooit president mag worden. Hij strijdt met voornamelijk traditioneel republikeinse ideeën en een beperkt budget een onafhankelijke campagne en zal het dus ook niet gaan halen. Zijn ideeën zijn wat mij betreft ook iets té traditioneel en voelen te veel als een te snel in elkaar geflanste campagne.

Ok, dus geen greens, libertariërs of onafhankelijken, dan blijven Trump en Clinton over. Het sneue is dat qua onderwerpen vooral de punten die op hen als, publiek persoon slaan een reden zijn om mijn keuze uiteindelijk op te baseren. Dat betekent dan ook dat Hillary Clinton uiteindelijk mijn steun krijgt, puur omdat zij ervaring heeft en daarnaast Trump alles is waar ik mij als feminist voor schaam.

Ik heb eerder gezegd dat zij de verkiezingen met groot verschil zal gaan winnen, dit denk ik nog steeds. Ik denk dat zij uiteindelijk rond de 51% zal halen tegen 41% voor Trump met de libertariërs rond de 7% en de groenen rond de 1%.

Nog belangrijker, ik verwacht dat Clinton van de 538 kiesmannen er uiteindelijk zo’n 330 zal binnen halen met ongeveer 200 voor Trump. De democraten hebben de laatste dagen nog een stevig offensief ingezet om een optimaal resultaat neer te zetten in de staten waar het nog spannend is. Daarnaast heeft de FBI uiteindelijk toch niks verdachts gevonden in de laatste e-mails van Clinton. Ik denk dat dat voldoende zal blijken te zijn om de verkiezing van de eerste vrouwelijke president van de Verenigde Staten een feit te laten worden.

Honderdduizend ambtenaren ontslagen en media (mond)dood; welkom in Turkije

Honderdduizend ambtenaren ontslagen en media (mond)dood; welkom in Turkije

In Nederland willen we nog weleens een discussie met elkaar hebben over hoeveel ambtenaren we nou eigenlijk nodig hebben, we lijken er altijd teveel te hebben in die discussies. In Turkije ontslaan ze ambtenaren gewoon, duizenden per keer. Helaas ontslaan ze ze daar vanwege andere redenen dan waar wij hier in Nederland over discussiëren.

Ondertussen heeft de Turkse regering bijna 40000 mensen gearresteerd voor vermeende betrokkenheid bij de staatsgreep afgelopen juli. Dit is nog enigszins te begrijpen, als iemand betrokken is bij een poging tot gewelddadige omverwerping van een, democratisch gekozen, regering, snap ik dat een regering deze verdachten wil vastzetten en berechten.

Maar daar houdt Turkije niet op. De regering Erdogan heeft ook al vele mensen ontslagen. Met de 10000 ontslagen van dit weekend erbij, komt het totaal aantal ontslagen nu boven de 100000, ja u leest het goed, HONDERDDUIZEND. Het gaat hierbij voornamelijk om mensen die ervan worden verdacht Fethullah Güllen te steunen. Dit betekent ondertussen dat bijvoorbeeld de Turkse luchtmacht niet echt meer “macht” heeft, daarnaast is ook zeker de helft van alle generaals en admiraals ontslagen of gearresteerd. Ook is er een tekort aan rechters en zijn er delen in het land waar een groot lerarentekort is.

Daarnaast zijn er ook nu weer onafhankelijke, niet door de regering gecontroleerde, media gesloten, vooral in het Koerdische zuidoosten van Turkije. De onlusten tussen Turkije en de Koerden gaan overigens al een stuk verder terug dan de meest recente coup natuurlijk. Maar Erdogan lijkt van de nood een deugd te maken door nu ook met de Koerden af te rekenen.

Al deze acties volgen het klassieke beeld van de dictator die voortkomt uit een democratie, hier in een bijzonder heldere en simpele prezi samengevat. Het is mede daarom dat het zo cruciaal is dat we mensenrechten, inclusief een open en vrije media, verdedigen, juist op momenten van onrust. Want alleen dan kunnen we er zeker van zijn dat we degenen met macht kunnen controleren en nog enigszins in toom houden.