Categorie: Sport

“Daar moet een piemel in”

“Daar moet een piemel in”

U heeft het vast wel gezien, op internet, televisie of in de krant. Feyenoord mocht het opnemen tegen Manchester United en daarom mochten de fans weer eens het vliegtuig pakken. Waren ze vorig jaar nogal terroristisch bezig in Rome, in Manchester ging het buitengewoon goed, een compliment is dan ook op zijn plaats hier. Nouja, eigenlijk is dat helemaal geen complimentje waard, het is toch bezopen dat we blij zijn en zelfs trots als Nederlandse fans een stad níet verbouwen?

Wat wel interessant was, was dat een deel van de fans zich toch niet helemaal kon gedragen. Zij besloten namelijk te gaan zingen in het vliegtuig, tijdens de veiligheidsdemonstratie. Zij zongen de aloude klassieker: “Daar moet een piemel in”, onder andere bekend uit Steenbergen en Enschede.

Ditmaal zongen zij het “ter ere” van een stewardess. Zij voelde zich duidelijk ongemakkelijk, begon wat te blozen en te lachen. Nou is het sowieso niet verstandig de demonstratie te onderbreken, het is nou eenmaal een verplicht onderdeel van de startprocedure. Wat ik veel vervelender vind, is het ongelofelijke seksisme dat er vanaf droop. Zelfs als de lach van de stewardess niet vanwege ongemak of gêne was maar omdat ze het oprecht een compliment of leuk grapje vond, vind ik het nog steeds op geen enkele manier kunnen. Overigens snap ik dat men een vliegtuig vol voetbalfans hiervoor niet aan de grond houdt, al is het maar om de rust te bewaren.

Dan eerst het leuke aan het wijsje zelf. De oudst bekende uitvoering van de melodie komt namelijk uit 1891. Het liedje heet in het Engels Tarara Boomdeay en is een heerlijke melodie om op te rijmen. Wellicht de meest bekende Nederlandse versie is een versie die we, volgens hardnekkige urban myths, aan Feyenoord te danken hebben. Om precies te zijn, aan  Piet Romeijn, speler van deze club tussen 1962-1971. Op 7 december 1969 zou hij na een wedstrijd met FC Twente de scheidsrechter hebben uitgemaakt voor hondenlul. Hiermee is hij de eerste voetballer die het woord hondenlul gebruikte. Overigens werd er op dat moment al enkele maanden hiha hondenlul gescandeerd dus helemaal origineel was hij niet. Wel leidde dit tot de Tarara Bommdeay versie die we allemaal kennen: ”Hij is een hondenlul” die dus uiteindelijk evolueerde in het huidige “Daar moet een piemel in”. U ziet, het mannelijk lid speelt nog steeds een grote rol, enkel het dierlijke deel is komen te vervallen.

Het probleem is dat velen dit soort liedjes als “onschuldig” zien en dat zijn ze niet. Het gaat hier om het meest vileine seksisme, het type waar we eigenlijk niet heel erg opletten, het type waar we van vinden dat mensen maar een beetje zeuren als ze er een punt van maken. En juist daardoor persisteert dit type seksisme al zo lang. De reden dat we dit, in dit specifieke geval, zo zien, wordt nog eens versterkt doordat Tarara Boomdeay een liedje is dat we voor zoveel grappige dingen gebruiken dat het gebruik van de melodie zelf al het gevoel geeft dat het een grapje móet zijn. En dat is het dus echt niet! Net als bij casual racisme moeten we ook casual seksisme een halt toeroepen! Hoe? Simpel, zeg wat! Als iemand een seksistisch grapje maakt, lach dan niet mee, zeg er iets van. Daarbij hoef je niet helemaal uit je plaat te gaan maar een eenvoudige opmerking kan al genoeg zijn. Verder, denk niet dat je het probleem daarmee meteen hebt opgelost, we zullen dit met velen vaak moeten doen. Alleen op die manier hebben we een kans dit seksisme uit te bannen.

 

 

Advertenties
Paralympische nabeschouwing

Paralympische nabeschouwing

De paralympische spelen waren geweldig, niet in de laatste plaats omdat de Brazillianen er een mooi feest van hebben gemaakt. Voor aanvang was er de nodige twijfel of Brazilianen wel op zouden komen dagen voor dit evenement. Maar na prijsverlagingen en wervingsacties zaten eigenlijk overal gezellig veel mensen op de tribunes. Ook hielp het dat de Brazilianen in totaal 72 medailles hebben behaald waarmee ze 8e zijn geworden in de medaillespiegel.

Een plekje onder Nederland, waarmee Nederland op een keurige 7e plaats uit is gekomen. Met 62 medailles waarvan er wel 17 goud zijn, slechts eentje minder dan de nummer 6 Duitsland. Eerste werd China met 239 medailles waarvan er 107 goud zijn.

Natuurlijk heeft het voor Nederland meegeholpen dat de Russen er niet bij waren. Maar een plek in de top tien was sowieso al geweldig geweest. Waarom ik hier nou importantie aan hecht? Ik hecht sowieso veel waarde aan sport in de samenleving. Zoals eerder al geschreven: “Sommigen van jullie zijn ondertussen al van jullie stoel gevallen, denk ik. Jan pleit voor overheidsbemoeienissen bij hobby’s? Voor mij is sport veel meer dan dat, het gaat om leren winnen, verliezen, samenwerken, presteren, trainen, integreren, taal, sociale vaardigheden, gezondheid en nog zoveel meer. Het is een essentiële aanvulling op school, waar gespecialiseerde gymleerkrachten ook weer overal terug moeten komen, en spelen op straat. Sport moet wat mij betreft dan ook voor iedereen toegankelijk zijn. Dit nog naast de positieve effecten op de topsport die naast een economische waarde ook weer leiden tot effecten als patriotisme, integratie en nieuwe rolmodellen.”

Al deze positieve effecten zien we in nog grotere mate bij de paralympische spelen. Zelfs tijdens de uitzendingen van de NOS hoorde je met enige regelmaat sporters bijvoorbeeld Esther Vergeer aanhalen als groot voorbeeld tijdens hun revalidatie. Ik denk dan ook dat de rolmodel functie van paralympische sporters nog groter is dan die van andere sporters. Paralympische sporters hebben doorgaans nog grotere tegenslagen moeten overwinnen dan de niet gehandicapte sporters.

Daarnaast zijn verschillende paralympische sporten gewoon leuker, spannender of mooier. Deze spelen viel natuurlijk sowieso op dat 4 paralympiërs op de 1500 meter harder liepen dan de winnaar bij de olympische spelen. We kunnen allerlei tactische redenen aanvoeren maar ik blijf dat mooi vinden. Het rolstoeltennistoernooi bij de vrouwen sprong er ook uit, alleen al vanwege de vele Nederlandse medailles. Ik vind het echter ook een hele mooie sport. Doordat de atleten laag zitten is plaatsing van de bal nóg belangrijker dan bij regulier tennis. Het gaat veel minder om domme kracht en veel meer om geraffineerde slagen. Dat zie je ook wel terug in de vaak lange rally’s.  Het allermooist blijft natuurlijk rolstoel rugby, ook wel murderball genoemd. De finale ging tussen Australië en de Verenigde Staten en werd pas na een dubbele verlenging met één punt verschil gewonnen door de Australiërs.

De spelen zitten er nu dus echt op en ik kan nu al amper wachten tot de volgende spelen in Zuid-Korea.

4 topatletes en dan toch…….

4 topatletes en dan toch…….

Vandaag had de NOS een werkelijk geweldige uitzending over de paralympische spelen. Onze vier dames rolstoeltennissters, Jiske Griffioen (2 keer goud), Aniek van Koot (eenmaal goud eenmaal zilver), Marjolein Buis (eenmaal zilver) en Diede de Groot(eenmaal zilver), waren namelijk te gast. Zij zijn de winnaressen van goud en zilver bij zowel het enkel- als het dubbelspel rolstoeltennis bij de vrouwen. Daarnaast was er de ontroerende en, door een valpartij in de slotfase, bizarre gouden medaille van de uit Eritrea gevluchte Daniel Abraham Gebru.

Waar ging het dan de mist in? De laatste twee minuten van de uitzending zorgden ervoor dat bij mij de tranen in de ogen kwamen, en niet door ontroering of vreugde. Kennelijk moeten de paralympische sporters de laatste dag hun meubilair in de kamers demonteren. Iets wat mij verbaasde, dit verbaasde ook de presentator. In eerste instantie stelt hij dan een op zich prima vraag: “Dames, zijn jullie een beetje goed met gereedschap?” Een leuke zelfs wat grappige vraag. En dan zegt na wat verbale omzwervingen een van de dames helaas: “We hebben ook nog twee mannen in ons appartement.” Waarop de presentator vervolgt met: “ Die maak je maar hoofd inbussleutel.”

Ik weet niet wat ik vervelender vind, dat de dames zichzelf diskwalificeren of dat de presentator daar nog een schepje bovenop doet. Het is juist dit soort uitspraken dat ervoor zorgt dat jonge meisjes, en jongens, die deze heldinnen op televisie zien, denken dat het kennelijk heel normaal is dat je klussen door mannen laat doen. En natuurlijk het is grappend en natuurlijk zullen de dames ook helpen. Maar het beeld dat ze samen met de presentator neerzetten is dat van de klassieke “hulpeloze” vrouw die mannen nodig heeft om te klussen. En met alleen al dat beeld is het kwaad al geschied en daar baal ik ontzettend van.

 

 

Seksisme is verkeerd, ook als het goed bedoeld is

Seksisme is verkeerd, ook als het goed bedoeld is

Marlou van Rhijn heeft bij de paralympische spelen zoals gehoopt, en ook wel een beetje verwacht, de 200 meter gewonnen. In een fantastische race kwam zij na 26.16 secondes in een nieuw paralympisch record over de streep. Ze liep de race zo strak en overtuigend, ik was ontzettend onder de indruk.

telegraaf

Maar vandaag zijn er de koppen in de media, en onder andere de Telegraaf en RTVNH besluiten dat die koppen de bijnaam van Van Rhijn in zich moeten hebben. De bijnaam van mevrouw Van Rhijn in de media is overigens Blade babe. Enigszins in navolging van voormalig topatleet Oscar Pistorius, die als bijnaam Blade runner heeft. Blade babe is voor mij echter een stuk problematischer dan Blade runner. Runner geeft aan dat de persoon in kwestie rent, iets wat voor een atleet op de 100, 200 en 400 meter geen gekke bijnaam is. Met de blades wordt natuurlijk gedoeld op de blades die onderaan de benen zitten. Een mooie en respectvolle bijnaam dus.

Dan Blade babe, het blade deel is natuurlijk weer helder. Alleen besluiten de media daarna dat we mevrouw Van Rhijn moeten aanduiden met de allitererende, dat dan weer wel, term babe omdat zij als knap of ”lekker” wordt gezien. Maar ik zie haar vooral als meervoudig medaillewinnares en dat is ook waarom zij in het nieuws komt. Eerlijk is eerlijk, de term babe is natuurlijk niet slecht bedoeld en ik kan me ook goed indenken dat het bijzonder vleiend zou kunnen zijn als je babe wordt genoemd. Het neemt wat mij betreft echter ook ontzettend veel weg van de prestatie waar zij jaren voor heeft getraind. Want babe gaat niet enkel over uiterlijk in de positieve zin maar getuige deze discussie van vorig jaar zitten er ook negatievere connotaties aan. Ik zou dan ook liever zien dat we Van Rhijn gewoon bij haar naam noemen.

 

Paralympische spelen zijn het leukst

Paralympische spelen zijn het leukst

U weet het ondertussen wel, ik kijk heel erg graag naar sport, niet alleen naar de absolute topsporters, nee juist ook naar mensen die keihard hun best doen maar om welke reden dan ook het net niet halen. Het liefst nog met een mooi verhaal erbij. Deze weken wordt ik op mijn wenken bediend. De olympische spelen waren leuk maar de paralympische zijn honderd keer leuker.

Het begint er al mee dat we in plaats van zo’n 300 finales er meer dan 500 hebben. Meer kans op roem en dus ook meer kans op verlies. Daarnaast heeft letterlijk iedere deelnemer aan de paralympische spelen een verhaal. Natuurlijk zijn er de hele bijzondere verhalen zoals over het Rwandese dames zitvolleybalteam of Melissa Tapper die namens Australië niet alleen op de paralympische spelen deelneemt maar ook deelnam aan de olympische spelen in Rio. Maar ook onze eigen topsprintster Marlou van Rhijn.

Daarnaast zijn er ook nog eens ontzettend veel leuke sporten. Naast de bekende sporten zoals zwemmen, atletiek etc zijn er ook nog sporten die niet direct afgeleid zijn van de “reguliere” sporten. Voor een totaal overzicht raad ik u dit overzicht van de BBC aan.

Zelf vind ik goalbal en rolstoel rugby het mooist. Goalbal omdat het werkelijk ongelofelijk kunstig is om te zien hoe de atleten, zonder te kunnen zien, een bal perfect in het 9 meter brede doel, verdedigd door drie veldspelers, van de tegenstander weten te krijgen, vaak via de binnenkant van de paal. De truc is de bal te stoppen en dat is natuurlijk behoorlijk lastig als je hem niet ziet aankomen. Om dat probleem op te lossen, zitten er belletjes in de bal. Op deze manier horen de spelers hem aankomen en kunnen ze proberen de bal te stoppen.

Rolstoel rugby is fantastisch om een hele andere reden, Het is echt de aller hardste sport op televisie. Het is geweldig hoe de rolstoelen vanaf de eerste second keihard op elkaar knallen. Daarnaast spelen mannen en vrouwen ook nog eens in hetzelfde team.

Tot slot doen onze atleten het ook nog eens ontzettend goed. In de medaillespiegel staat Nederland voorlopig namelijk op de zesde plaats en er lijken goede mogelijkheden om nog hoger te komen.

Veiligheidsspelden, voor baby’s en atleten

Veiligheidsspelden, voor baby’s en atleten

De olympische spelen naderen hun einde, hetgeen betekent dat er erg veel atletiek op tv langskomt. U mag dat mooi, leuk, saai of suf vinden, allemaal goed. Ik geniet ervan, ik erger mij echter een klein beetje bij ieder onderdeel dat ik kijk. En dat heeft te maken met de bijzonder ouderwetse manier van herkenbaar maken van de atleten. Bij de meeste atletiekwedstrijden zien we dat er een papiertje met een nummer, naam en land, om de atleet herkenbaar te maken voor de wedstrijdleiding en het publiek, op de voor- of achterkant van het shirt wordt vastgezet met veiligheidsspelden, sommigen gebruiken magneten. Daarnaast zien we dat bij de spelen er zowel op de borst als op de rug een papiertje zit. Tot slot zit er bij de kortere loopnummers nog een sticker op het been of de broek die het baannummer aangeeft.

Waarom vind ik dat niks, dat is toch handig? vraagt u nu. Heel simpel, ik heb het open water zwemmen gekeken, ik heb BMX gezien. Twee ontzettend leuke sporten en weer eens wat anders. Maar wat daarnaast interessant was, was dat bij de een tijdelijke tatoeages op de huid, ook van de hand voor het aantikken, zaten met het wedstrijdnummer, en bij de ander de atleten shirts droegen met daarin geweven of op gedrukt hun land, hun naam en hun nummer. En voor u nu tegenwerpt, die shirts zijn van een ander materiaal gemaakt, dat klopt, maar als we er in grote letters Jamaica op kunnen laten drukken, kan een naam en nummer natuurlijk ook.

Razor-BMX-Jerseys

En toen begon ik mij toch echt af te vragen waarom we dit, zeker in de internationale atletiek, nog niet zien. BMX en open water zwemmen zijn nou niet bij uitstek sporten waar heel veel deelnemers miljonair zijn. Ook liggen de grote sponsors er niet voor het oprapen dus een financiële afweging kan het bijna niet zijn. Daar komt bij, bij uw favoriete voetbalclub kunt u doorgaans uw naam en gekozen nummer laten drukken in goede kwaliteit voor ongeveer 20 euro extra, echt duur is dat dus ook weer niet.

Waarom ik dit een goed idee vind? Ten eerste omdat het er gewoon veel beter uit ziet. Het zorgt voor een professionelere uitstraling. Daarnaast is alles aan atleten tegenwoordig gestroomlijnd, ze gaan zelfs de windtunnel in. En dan wappert er bij een wedstrijd ineens een a4tje op hun borst. Het wil er bij mij niet in dat dat de atleet aerodynamischer maakt. Ook zou deze maatregel bijdragen aan een grotere duurzaamheid, niet meer bij iedere wedstrijd een nieuw papiertje dat weer wordt weggegooid.

De IAAF heeft al een uitgebreide registratie van alle internationaal opererende atleten dus het toewijzen van permanente nummers kan het probleem ook niet zijn. Dan het kostenaspect, ik begrijp dat het voor atleten die voor de eerste paar keer meedoen een dure grap kan zijn om een hele outfit te laten personaliseren, maar voor deze groep kan nog altijd begonnen worden met…. Jawel, de ouderwetse nummers en namen op papier. 

Over de baan nummers heb ik ook nagedacht, dit blijft lastig want een soort aanvoerdersbanden om de arm met het baan nummer is niet ideaal ditzelfde geldt voor het, met verwijderbare marker, op het been schrijven van het baannummer. Dus ik denk dat we hier wellicht nog even aan vast zitten.

Kort samengevat, lieve KNAU en IAAF, ik weet dat hier al jaren over gedacht en gepraat wordt. Maar kom nou toch tot een besluit. Want het begint nu pijnlijk te worden deze knulligheid op het hoogste niveau. Laten we veiligheidsspelden vanaf nu vooral gebruiken voor katoenen luiers.

 

 

Daar gaan we weer

Daar gaan we weer

Ik hou het kort, om bovenstaande krantenkop te begrijpen, hoeft u enkel te weten dat Michael Phelps is geboren met een slurfje tussen zijn benen en Katie Ledecky niet. Zij zwemt een wereldrecord en haalt daarmee olympisch goud, Phelps haalt een gedeelde zilveren plak, voor zijn doen niet echt bijzonder en toch krijgt Phelps de kop…. Voor de goede orde, ik heb de naam van de journalist verwijderd, dit is omdat hij de kop van het stuk niet bepaalt, dat doet de redactie.

Na eerdere voorbeelden, hakte deze er wel weer even in. In de Nederlandse media heb ik echter nog niet veel wereldschokkends gezien of gehoord, laten we dat zo houden. Nou moet ik ook zeggen dat de vrouwen, al heel wat spelen op een rij, zie onderstaande tabel, voor heel veel medailles hebben gezorgd, wellicht dat dat helpt?

gouden medailles

Het enige dat wel opvalt is dat de termen meisjes en meiden veel worden gebruikt, zeker bij het aanduiden van teamspeelsters. Aan de andere kant van het spectrum zien we daar de term jongens ook regelmatig terug, alhoewel we de term jongetjes, toch de mannelijke variant van meisjes, weer niet horen. Ik zou hier echter eerst graag een kwantitatieve studie van zien.

Maar helder is wel, wat moeten wij allemaal ontzettend trots zijn op onze sporters en in het bijzonder op onze atletes, zeker als we ons beseffen wat er nog in het vat zit de komende dagen.

Rio 2016, een tussenstand

Rio 2016, een tussenstand

De eerste week zit erop in Rio en we hebben als Nederland hoogte- en dieptepunten gekend. Heerlijk, wat heb ik genoten, van het intense verdriet, de woede en de vloeken van de zwemsters en de judoka’s maar ook van Dafne Schippers en Annemiek van Vleuten . Ook heb ik genoten van de stomverbaasde blijdschap van Elis Ligtlee, het dubbele gevoel van Anna van der Breggen en natuurlijk de nuchtere vrolijkheid van Dorian van Rijsselberghe. Ik vind alle emoties mooi, de negatieve overigens niet uit een soort schadenfreude maar juist omdat deze mensen zich volledig hebben gegeven en oprecht teleurgesteld zijn. Daar heb ik evenveel respect voor als voor degenen die wel een medaille winnen. Het gaat mij om de puurheid van de emotie, vandaar dat ik minder heb met de emotie die bijvoorbeeld Bolt laat zien, dat lijkt meer op een geoefende choreografie.

Over Van Gelder hoeven we het denk ik niet meer te hebben, de teamsporten aan de andere kant zijn de moeite van het bespreken meer dan waard. Zij presteren tot op heden heel erg goed. Ik maak me alleen een beetje zorgen over de hockeydames. De hockeyheren daarentegen zijn momenteel een genot om naar te kijken en dan hebben we ook nog de handbalsters en de volleybalsters, super teams!

Ik heb echter nog veel meer genoten van twee andere momenten. Ik kan helaas niet zomaar straffeloos olympische filmpjes plaatsen van deze twee momenten maar het gaat om twee topatletes.

De eerste is de Chinese schoonsprongster Shi Tingmao op de 3 meter plank. Zij sprong op onnavolgbare wijze, de salto’s en schroeven die zij maakte, leken geen enkele moeite te kosten. Vervolgens kwam zij met optimale spierspanning in het water hetgeen resulteerde in nog geen druppel water die besloot omhoog te springen. Haar sprongen leken wel kunstwerken.

En dan Simone Biles, als we het dan hebben over sport als kunst, dan is deze mevrouw een combinatie van Van Gogh, Picasso en Michelangelo. Van mevrouw Biles heb ik een video bijgevoegd van haar oefening op paardsprong zoals zij die uitvoerde op de 2015 AT&T American Cup. Als u van echt topturnen houdt, google dan haar clips op YouTube, de een is nog mooier en beter dan de andere. Let vooral op de moeiteloze wijze waarop zij springt, draait en landt, diep diep respect.

Dat was de eerste week, en de discussies over of Nederland genoeg medailles heeft gewonnen of niet steken alweer de kop op. Ik kan me daar niet heel erg druk om maken. Ik geniet van een medaille maar zoals gezegd, ik geniet vooral van de sport. Wel ben ik het, zoals eerder reeds betoogd, met alle commentaren eens dat we als Nederland meer geld in de sport zouden moeten steken. Niet omdat we op de spelen zo nodig meer medailles moeten winnen maar omdat sport cruciaal is voor onze samenleving.

 

Ik hou van basketbal en daardoor een beetje van Mart Smeets, mag ik dat zeggen?

Ik hou van basketbal en daardoor een beetje van Mart Smeets, mag ik dat zeggen?

Nooit gedacht dat ik ooit nog blij zou worden van Mart Smeets maar, het is echt zo. Deze weken ben ik heel erg gelukkig met hem. Eerlijk is eerlijk, ik ben vooral blij met de afspraak dat hij afscheid mag nemen van de NOS bij de spelen in Rio. Daarbij heeft hij namelijk als cadeau gekregen dat hij iedere dag een uitzending van ruim een half uur mag maken over de leukste/spannendste basketbalwedstrijd van de voorgaande dag.

U moet weten, ik mag graag sport kijken en dan vooral, naast alle Nederlandse deelnemers in alle disciplines aan de olympische spelen, WK’s en EK’s, basketbal en ijshockey, bij voorkeur uit de Amerikaanse profcompetities. Maar sinds ESPN niet meer in het pakket zit bij Ziggo zie ik het allemaal wat minder vaak dan enkele jaren terug. Daarom ben ik sowieso al blij rond de olympische spelen omdat dan alle grote NBA-, basketbal, en NHL-, ijshockey, sterren acte de presence geven.

Ik vind het echter jammer wanneer ik kale streams moet kijken zonder commentaar want hoewel ik het ook dan erg mooi vind, ik wil ook graag weten wat er nog meer speelt op het veld. Welke spelers hebben elkaar in de play-offs getroffen, wie zijn teamgenoten en welke speler is heel sterk maar speelt (nog) niet in de NBA? Daar heb je toch echt een commentator met kennis van zaken voor nodig.

En wat iedereen ook over meneer Smeets zegt en van hem vindt, al dan niet terecht, ik vind hem, bij basketbal, heerlijk commentaar geven. Precies genoeg informatie, niet te zwaar en toch vermakelijk. Af en toe is hij het wellicht iets teveel met zichzelf eens maar ja, dat probleem ken ik. Ik ben het namelijk ook in 100% van de gevallen met mijzelf eens.

Ik hoop van harte dat hij er bij Ziggosport voor zal zorgen dat zij, eventueel in samenwerking met ESPN, een wat ruimer aanbod basketbal, en, persoonlijk wenspuntje, ook ijshockeywedstrijden zullen krijgen. Bij voorkeur in de vorm van verschillende livestreams met het originele Amerikaanse commentaar. Ook hoop ik dat meneer Smeets elke week nog enkele live wedstrijden en uitgebreide samenvattingen blijft becommentariëren.

Want, beste Mart, ik geniet nog iedere dag van je commentaar en ja, dat mag ik zeggen.

 

(Beelden van) vrouwen in de sport

(Beelden van) vrouwen in de sport

Ik had me voorgenomen om alleen iets te schrijven over hoe vrouwen geportretteerd worden in de sport als er deze olympische spelen een drietal sprekende voorbeelden zou zijn. Ik hoefde “gelukkig” niet lang te wachten. Maar voor we de casuïstiek induiken eerst een klein stukje achtergrond want we hebben allemaal weleens het idee dat vrouwen vaker op uiterlijk beoordeeld worden. Zeker vergeleken met mannen die een soortgelijke positie vervullen. Maar is er ook een onderbouwing voor dat gevoel?

Ja, die is er. Er is recentelijk namelijk kwantitatief onderzoek verricht door Sarah Grieves. Zij heeft 160 miljoen woorden geanalyseerd uit tweets, krantenartikelen, blogs etc. Hieruit concludeert zij dat het ongeveer drie keer waarschijnlijker is dat mannen worden genoemd in een sportcontext dan vrouwen. Daarnaast concludeert zij dat als er wel geschreven wordt over vrouwen, er vaker gesproken wordt over relatiestatus, leeftijd en uiterlijk. Erg interessant natuurlijk maar aan wat voor concrete cases moeten we dan denken? Hieronder een drietal recente voorbeelden.

Het eerste voorbeeld is wellicht de meest in het oog springende. Het gaat om NBC-commentator Dan Hicks die in plaats van Katinka Hosszu te prijzen, haar trainer en man, Shane Tusup, prijst. Hosszu won niet allen olympisch goud op de 400 meter wisselslag maar verbeterde ook nog eens het wereldrecord met twee secondes. Hicks was echter zo onder de indruk van haar trainer dat hij, in zijn enthousiasme, het behalen van de titel aan hem toeschreef. Hicks verklaarde later dat dit wellicht onhandig was maar zeker niet seksistisch bedoeld. Is het daarmee dan wel of niet seksistisch? Ja, het is wél seksistisch, en wel om twee redenen. Hicks noemt de prestatie van Hosszu überhaupt niet en bij een man was dit hem, ook per ongeluk, niet overkomen. Het is vaak juist het probleem dat veel van ons dagelijks seksisme onbedoeld is. Zo merk ik ook bij mijzelf dat ik sekseneutrale beroepsnamen doorgaans aanduid met mannelijke voornaamwoorden. Dat maakt het wellicht niet kwaadwillend maar nog steeds seksistisch.

Het tweede voorbeeld komt tot ons uit Chicago. Het gaat hierbij om Corey Cogdell die voor de derde keer meedeed aan de olympische spelen en wederom, na eerder brons in Beijing, brons wist te veroveren in het schieten op het onderdeel trap, kleiduifschieten. Volgens mij toch echt wel een prestatie op zich.

Dit voorbeeld is echter zo schunnig fout dat ik in eerste instantie dacht dat het om een hoax ging. http://www.chicagotribune.com/sports/international/ct-bears-mitch-unrein-wife-wins-bronze-olympics-20160807-story.html de titel boven het artikel is al erg, de tweet over het artikel is nog vele malen erger. Het is een klassiek gevalletje “de vrouw van”.

CpXVSM-XEAEiMdu

In de tweet wordt namelijk werkelijk níks over de prestatie van Cogdell gezegd behalve dat ze een bronzen medaille heeft gewonnen en dat haar man bij de Chicago Bears speelt als lineman. Het volledige artikel begint vervolgens wel over Cogdell zelf maar na vier zinnen gaat het vrijwel alleen nog over haar man, Mitch Unrein, en de Chicago Bears.

Het derde voorbeeld is een bijzonder interessante. Vooral omdat het hier gaat om zowel cyberpesten als seksisme die in dit geval culmineren in bodyshaming. Het gaat in deze casus om de Mexicaanse Alexa Moreno die meedeed aan de individuele turnmeerkamp. Zij deed niet mee in de absolute top maar wist in het veld van 61 deelneemsters toch 31e te worden en met haar 12e plaats op het onderdeel paardsprong, kwam ze nog dicht in de buurt van kwalificatie op dit onderdeel. Niet slecht, zeker voor een turnster uit een land zonder grote turntraditie.

Alle aandacht ging echter uit naar de fysieke verschijningsvorm van mevrouw Moreno. Bijgevoegd een link met de meest nare en sympathieke tweets inclusief vertaling van het Spaans naar het Engels. Het gaat in dit geval om mensen die zeer bewust Moreno probeerden te kwetsen op basis van haar sekse en vooral haar uiterlijk. Zoals eerder al gesteld: “Ik heb de pest aan pesten”. Ook heb ik voor u een lezenswaardig artikel waarin helder wordt uitgelegd dat mensen een schaamtegevoel aan praten vanwege hun gewicht echt een slecht idee is, zelfs als het goed bedoeld is. Bodyshaming is iets dat traditioneel vooral bij vrouwen gebeurt. Mannen beginnen echter een comeback te maken, wie weet, over tien jaar dat we mannen en vrouwen gelijkwaardig, ik hoop natuurlijk helemaal niet, bodyshamen.

Deze drie voorbeelden vond ik pakkend en treffend. Ik heb voor nu opmerkingen als: “Ze sport als een man”, “en dat terwijl ze al moeder is” en “En dat op haar leeftijd” weggelaten. Die zullen ongetwijfeld in een komend artikel hun opwachting nog gaan maken.

Want er zullen deze spelen nog meer voorbeelden voorbijkomen waarbij ik de meest vreemde, hilarische en ronduit bizarre vanzelfsprekend met u zal delen. Wat in ieder geval duidelijk is, is dat we nog een lange weg te gaan hebben, willen wij komen tot een gelijkwaardiger samenleving voor mannen en vrouwen.

Als bonus geef ik u overigens nog onderstaande foto die voor zich spreekt. Seksisme beperkt zich gelukkig niet tot een der seksen.

d73a4b3de49c864a8b3169a52c435b6a