Maand: september 2016

Clinton versus Trump, maar wie heeft er nou gewonnen?

Clinton versus Trump, maar wie heeft er nou gewonnen?

We hebben allemaal tenminste een deel van het debat tussen Clinton en Trump gezien. In de Verenigde Staten hebben zelfs bijna 81 miljoen mensen het debat gezien. Waarom dit aantal zo hoog was? Omdat deze verkiezingen heel bijzonder zijn. Misschien wel de ultieme insider, Clinton, en de ultieme outsider, Trump, strijden tegen elkaar. Een groter verschil tussen de kandidaten heb ik nooit gezien.

Trump is doorgaans nogal onbehouwen en Clinton vrij stijf en “gemaakt”. De verwachtingen voor het debat waren dan ook hoog gespannen, hoeveel leugens zou Trump gaan vertellen en hoe zou Clinton proberen om sympathiek over te komen?

Laat ik maar direct met de deur in huis vallen. Trump loog en beledigde erop los en Clinton kwam over als een emotieloze betweter. Naar Nederlandse en misschien wel Europese maatstaven heeft Clinton het debat overigens eenvoudig gewonnen. Ze was degene die daadwerkelijk plannen ontvouwde en uitlegde, daarnaast was zij de enige die snapte dat het een debat was en geen schreeuwwedstrijd. Wel kwam zij op mij over als een betweter met haar vele verwijzingen naar de factchecker op haar website. Ook lijkt ze moeite te hebben een natuurlijke lach op haar gezicht te toveren. Iets wat bijvoorbeeld Obama, zeer goed af gaat. Dit alles gecombineerd met de e-mailschandalen zorgt ervoor dat ze erg gemaakt en afstandelijk overkomt op Amerikanen.

Aan de andere kant, Trump maakte natuurlijk ook een paar punten. Vooral op de persoon gericht. De claims die hij deed aangaande Clintons plannen waren veelal niet (helemaal) waar. Ook kwam hij een paar keer bijzonder grof uit de hoek. Maar dit is precies waarom een deel van de Amerikanen achter hem staat. Daarnaast wist hij Clinton neer te zetten als betweter, als iemand die alles met “feitjes” af wil doen. De redeneertrend is dan dat alles nu is wat het is vanwege politici als Clinton en dat is fout dus alles wat op de oude manier gaat, is dan ook fout.

Wat verder opviel is dat de moderator had besloten een zeer passieve rol aan te nemen. Trump hield zich nauwelijks aan de vragen of onderwerpen en besloot iedere keer zelf waar hij het over wilde hebben. Een interessante keuze maar wat mij betreft had er wat meer naar concrete oplossingen gevraagd mogen worden.

Hoe het ook zij, in de Verenigde Staten zijn de kiezers er nog lang niet uit. Zie ook de verzamelde polls op de Huffington post. Het is voor ons in Nederland moeilijk voor te stellen dat na een debat als dit iemand nog op Trump zou willen stemmen maar juist doordat hij zo anders en authentiek is, trekt hij mensen. Er zijn zelfs kiezers die in eerste instantie Bernie Sanders steunden en nu zijn overgestapt naar Trump. Dat is dus van de linker flank van de democraten naar de rechter flank van de republikeinen. In Nederland zien we dat ook met mensen die twijfelen tussen de SP en de PVV maar dat zijn tenminste nog twee partijen die een, in de basis, bijzonder linkse sociale agenda voeren.

Maar wie er nou heeft gewonnen? Al met al hebben beide kandidaten precies gedaan wat er werd verwacht. Wellicht dat Clinton iets meer mensen heeft weten te overtuigen maar ik denk dat het debat, door Amerikaanse ogen uiteindelijk toch een gelijkspel is. In die zin dat geen van de kandidaten veel stemmen bij de ander of bij de groep zwevende kiezers heeft weten te winnen. Dit ondanks dat de Clinton- en Trump-aanhang en bijbehorende media er natuurlijk volkomen van overtuigd zijn dat hun kandidaat heeft gewonnen.

 

Advertenties
Algemene beschouwingen deel 2

Algemene beschouwingen deel 2

Waar waren we gisteren gebleven? We hadden net het CDA gehad, dus dat brengt ons bij de PVDA. Samsom had het zwaar, vooral de partijen op links schoten met scherp. Nadat Samsom met zijn auto uit de modder betoog klaar was, was het de beurt aan Wilders om met die modder te gaan smijten, vooral in de richting van de islam.

Vervolgens beet deze überheiden Segers van de Christenunie toe dat hij een nep-Christen zou zijn. Echt hoe verzin je het? Ik ben een overtuigd Pastafariaan/atheïst maar om iemand zo weinig respect te betuigen, is werkelijk bizar. Segers kwam geweldig terug door simpel te stellen: “God oordeelt of ik christen ben.”

Nu was het woord aan de positivisten van D66. Pechtold keert weer terug naar de roots door D66 als allemans vriend neer te zetten met een focus op onderwijs. Gelukkig wel ondersteund met een tegenbegroting en daar krijgt hij van mij extra punten voor. Want laten we niet vergeten dat dit niet het eerste verkiezingsdebat zou moeten zijn.  Maar de laatste Algemene beschouwingen van dit kabinet.

Nu was het de beurt aan de Christenunie Ook hier zag ik een ruk naar het midden. Natuurlijk staan zij nog steeds pal voor de vrijheid van onderwijs zoals die op dit moment georganiseerd is. En ook vroeg Segers aandacht voor de week van het leven maar hij positioneerde zijn partij vooral als een goede coalitiepartner na de komende verkiezingen.

Klaver zette vervolgens namens GroenLinks een ondertussen bekend verhaal neer met een ruk naar links. Klaver is een begenadigd spreker dus het was in ieder geval weer leuk om naar hem te luisteren. Het was alleen jammer dat hij zo weinig werd geïnterrumpeerd, daar ligt zijn echte kracht namelijk.

Dan Van der Staaij, bij elke algemene beschouwingen is er tenminste een partij die een object meeneemt. Ditmaal was de beurt kennelijk aan de SGP. Aan de hand van enkele uitvergrote foto’s van in het parlement aanwezige kunst, gaf Van der Staaij een rondleiding aan de hand waarvan hij zijn punten maakte. Een origineel idee en ook de uitvoering vond ik goed. Ik heb helaas nog geen linkje naar een filmpje maar zodra dat er is, voeg het vooral hieronder toe!

Marianne Thieme, PVDD, mocht ook nog wat zeggen. Normaliter schakel ik dan gewoon uit want ik kan er niet veel mee, het komt gewoon niet binnen. Maar, ditmaal koos zij voor een compacte en heldere boodschap. Zij nam het op voor vrouwen. Vooral omdat zij het schandalig vindt dat zij momenteel de enige vrouwelijk fractievoorzitter is en daar heeft ze groot gelijk in.

Krol van 50Plus nam het op voor, hoe verrassend de ouderen en gepensioneerden.

Kuzu van Denk weiger ik aandacht aan te besteden. Enerzijds omdat ik doorgaans niet begrijp wat hij probeert te zeggen, anderzijds omdat de dingen die ik wel begrijp, niet sporen.

VNL wil vooral meer geld voor veiligheid.

Norbert Klein pleit voor een basisinkomen. Op zich niet iets spannends maar de beste man heeft tenminste een initiatief wet hierover ingediend dus hij doet in ieder geval echt iets.

Dan tot slot Partij Van Vliet, die sprak niet, dat doet hij bij de AFB. Maar deze eenmansfractie heeft in ieder geval wel een tegenbegroting gemaakt en daar krijg je dan toch een beetje respect voor natuurlijk.

De beantwoording door het kabinet zou eigenlijk in een uurtje klaar moeten zijn vandaag. Want de partijen bestreden vandaag vooral elkaar en hadden weinig vragen voor de regering. Ik ben benieuwd naar de tweede termijnen van de verschillende partijen.

 

Algemene beschouwingen, gaan we (door)rekenen of niet?

Algemene beschouwingen, gaan we (door)rekenen of niet?

Natuurlijk moeten we het vandaag hebben over de algemene beschouwingen. Tot nu toe is het bijzonder saai. Eerste opvallende moment was het niet al te beste optreden van Roemer. Links en rechts vielen over de op zijn zachtst gezegd weinig overtuigende en geheel niet door het CPB doorgerekende plannen om te komen tot een nationaal zorgfonds.

Tweede moment waar ik van stond te kijken, was het moment dat Sybrand van Haersma Buma besloot Alexis de Tocqueville aan te halen. Ik vind het altijd interessant als politici grote denkers, politici of schrijvers aanhalen. Vooral omdat dat een heel groot risico in zich draagt. De écht grote historische personen hebben namelijk ontzettend veel dingen gezegd en geschreven. Dat betekent dat als er iemand aanwezig is die scherp is er zomaar een quote van dezelfde persoon tegenin gebracht kan worden. Dit is exact wat de CDA-voorman overkwam. Hij hield een betoog tegen individualisme en de superstaat door “De la démocratie en Amérique” aan te halen. Wilders sprong op en vroeg zich af of het CDA dan ook achter kritische uitspraken van De Tocqueville over de Islam staat, voor wat meer informatie raad ik dit relatief korte artikel in Trouw uit 2005 aan. Na wat gestuntel ging Haersma Buma door met zijn betoog om vervolgens net als Roemer de vraag te krijgen wat de CDA verkiezingsplannen zouden gaan kosten en of die plannen toch wel door het CPB zouden worden doorgerekend. Zijn antwoord was:” Ik aarzel er zeer over. Want het lijkt wel of je een programma dan meer maakt voor het model van het CPB dan voor de werkelijkheid. Maar ik besef ook dat je een scheidsrechter nodig hebt. Dus we hebben nog geen ja of nee gezegd. Maar dit is toch niet de kern?” En daarmee was ook die discussie klaar.

De grote momenten concentreerden zich tot nu toe dus rond het CPB. En dat is wel opvallend. Niet zozeer omdat er wel of niet moet worden doorgerekend maar omdat kennelijk de SP en zeker het CDA zich niet hadden voorbereid op de vragen die zouden komen. En dat is jammer. Vooropgesteld, ik ben voor doorrekenen. Maar zelf als mensen tegen doorrekenen zijn, is dat prima, leg alleen wel even goed uit waarom. En na dat statement kan je gewoon doorgaan maar door het gestuntel en gedraai van de heren kreeg ik het gevoel dat ze niet helemaal wiste wat ze nou echt wilden. Ik weet dat beide heren echt wel een idee hebben wat ze willen maar vandaag heeft niet bijgedragen tot meer begrip voor die ideeën. De VVD heeft ondertussen ook een bijdrage geleverd, de VVD verdedigde keurig vier jaar Rutte, met natuurlijk de nodige interrupties. Al met al ook niet heel opwindend.

Voor degenen die het interessant vinden, het CPB heeft 4 tegenbegrotingen doorgerekend. Deze zijn van Christenunie, D66, Partij Van Vliet en GroenLinks. Dus laten we bij de inbreng van die partijen later vannacht extra goed opletten.

Ik ben benieuwd wat de laatste partijen er vandaag van gaan maken. Ik vind deze algemene beschouwingen zo net voor de verkiezingen maar niks, veel te voorspelbaar en tot nu toe behoorlijk saai. Hopelijk komt er vanavond nog iets leuks voorbij.

Paralympische nabeschouwing

Paralympische nabeschouwing

De paralympische spelen waren geweldig, niet in de laatste plaats omdat de Brazillianen er een mooi feest van hebben gemaakt. Voor aanvang was er de nodige twijfel of Brazilianen wel op zouden komen dagen voor dit evenement. Maar na prijsverlagingen en wervingsacties zaten eigenlijk overal gezellig veel mensen op de tribunes. Ook hielp het dat de Brazilianen in totaal 72 medailles hebben behaald waarmee ze 8e zijn geworden in de medaillespiegel.

Een plekje onder Nederland, waarmee Nederland op een keurige 7e plaats uit is gekomen. Met 62 medailles waarvan er wel 17 goud zijn, slechts eentje minder dan de nummer 6 Duitsland. Eerste werd China met 239 medailles waarvan er 107 goud zijn.

Natuurlijk heeft het voor Nederland meegeholpen dat de Russen er niet bij waren. Maar een plek in de top tien was sowieso al geweldig geweest. Waarom ik hier nou importantie aan hecht? Ik hecht sowieso veel waarde aan sport in de samenleving. Zoals eerder al geschreven: “Sommigen van jullie zijn ondertussen al van jullie stoel gevallen, denk ik. Jan pleit voor overheidsbemoeienissen bij hobby’s? Voor mij is sport veel meer dan dat, het gaat om leren winnen, verliezen, samenwerken, presteren, trainen, integreren, taal, sociale vaardigheden, gezondheid en nog zoveel meer. Het is een essentiële aanvulling op school, waar gespecialiseerde gymleerkrachten ook weer overal terug moeten komen, en spelen op straat. Sport moet wat mij betreft dan ook voor iedereen toegankelijk zijn. Dit nog naast de positieve effecten op de topsport die naast een economische waarde ook weer leiden tot effecten als patriotisme, integratie en nieuwe rolmodellen.”

Al deze positieve effecten zien we in nog grotere mate bij de paralympische spelen. Zelfs tijdens de uitzendingen van de NOS hoorde je met enige regelmaat sporters bijvoorbeeld Esther Vergeer aanhalen als groot voorbeeld tijdens hun revalidatie. Ik denk dan ook dat de rolmodel functie van paralympische sporters nog groter is dan die van andere sporters. Paralympische sporters hebben doorgaans nog grotere tegenslagen moeten overwinnen dan de niet gehandicapte sporters.

Daarnaast zijn verschillende paralympische sporten gewoon leuker, spannender of mooier. Deze spelen viel natuurlijk sowieso op dat 4 paralympiërs op de 1500 meter harder liepen dan de winnaar bij de olympische spelen. We kunnen allerlei tactische redenen aanvoeren maar ik blijf dat mooi vinden. Het rolstoeltennistoernooi bij de vrouwen sprong er ook uit, alleen al vanwege de vele Nederlandse medailles. Ik vind het echter ook een hele mooie sport. Doordat de atleten laag zitten is plaatsing van de bal nóg belangrijker dan bij regulier tennis. Het gaat veel minder om domme kracht en veel meer om geraffineerde slagen. Dat zie je ook wel terug in de vaak lange rally’s.  Het allermooist blijft natuurlijk rolstoel rugby, ook wel murderball genoemd. De finale ging tussen Australië en de Verenigde Staten en werd pas na een dubbele verlenging met één punt verschil gewonnen door de Australiërs.

De spelen zitten er nu dus echt op en ik kan nu al amper wachten tot de volgende spelen in Zuid-Korea.

Een museum voor Afrikaans Amerikaanse geschiedenis en cultuur

Een museum voor Afrikaans Amerikaanse geschiedenis en cultuur

Op 24 september is het zo ver, dan opent eindelijk het “national museum of African American history and culture” in Washington D.C. En natuurlijk het is ver van ons bed maar dat maakt deze opening zeker niet onbelangrijk. Want de geschiedenis en cultuur van mensen met een donkere huidskleur, en zeker slavernij en segregatie, zijn nog steeds een heikel punt in de Verenigde Staten.

Bij bezoeken aan de VS heb ik meerdere African American musea mogen bezoeken. Steevast kreeg ik daarbij het gevoel dat ik ook krijg in musea gewijd aan de holocaust of bij bezoeken aan concentratiekampen. Een heel onprettig, emotioneel gevoel dat zich uit in een zwaar hoofd en voeten die niet meer verder willen. En dat is ook precies waarom ik zeker weet dat deze plekken een hele grote waarde hebben. Want eigenlijk is het natuurlijk heel erg gek dat er verschillende musea zijn voor etnische minderheden in een land.

Normaliter zou de geschiedenis van de voltallige bevolking van een land in reguliere historische musea te zien moeten zijn. Maar met een dusdanige geschiedenis van onderdrukking en misrepresentatie van etnische groepen, vind ik het niks dan logisch dat zo’n museum er nu eindelijk is.

En ik bedoel echt eindelijk, zelfs het nationale museum voor de American Indian in Washington is er al langer. Iets wat al schandalig laat was, als we ons realiseren dat al sinds 1922 het eerste Museum of the American Indian in New York open is. Dit museum, dat is gebouwd om de collectie van George Gustav heye te laten zien vormde in 2004 de basis voor het nieuwe museum. Nu hebben ze twee locaties, een in DC en de oude, bijzonder mooie, locatie in NYC.

En ook over een nationaal museum voor Afrikaans Amerikanen werd al heel lang gepraat. Zie onderaan dit, sowieso geweldige, artikel de tijdlijn. Als sinds tenminste 1915 wordt erover gesproken. Denk ik dat dan nu ineens alle problemen weg zullen vallen? Nee natuurlijk niet, was het maar zo’n feest. Ik denk echter wel dat het kan leiden tot een stuk duiding en begrip, niet alleen voor de niet Afrikaans Amerikaanse bevolking maar juist ook voor deze bevolkingsgroep zelf.  Want we moeten niet vergeten dat de meeste geschiedenis is geschreven, gefotografeerd en gefilmd door de winnaars, de bovenliggende partij, de blanken. Veel mensen met een donkerder huidskleur konden of mochten heel lang niet eens schrijven laat staan naar school gaan.

Daarnaast is er, net als bij sommige Joodse families, niet altijd veel gepraat over de trauma’s van de vorige generatie. Het is ook niet voor niks dat we zelfs nu nog nieuwe getuigenissen over concentratiekampen krijgen van mensen die het einde van hun leven voelen naderen. Daar staan bij beide groepen ook mensen tegenover die in geuren en kleuren alle vernederingen en misdaden op papier hebben gezet. Daarnaast is er natuurlijk, bij degenen die wel willen/kunnen communiceren, vaak sprake van mondelinge overdracht, maar het verzamelen en bestuderen van deze “oral history” is een vak op zich. En voor het bijeen brengen van al deze informatie is een nationaal instituut van cruciaal belang.

Zoals u merkt, ik kijk heel erg uit naar de opening van dit museum, vooral omdat ik heilig geloof in de visie van het Smithsonian: ”Shaping the future by preserving our heritage, discovering new knowledge, and sharing our resources with the world”. Ik denk oprecht dat door het ontsluiten van deze verhalen en geschiedenissen we begrip kunnen kweken en wellicht vrede een klein beetje dichterbij kunnen brengen.

Daarnaast zullen er ook veel mooie en leuke dingen te zien gaan zijn. Al met al een echte aanrader, zeker als u iets meer wil begrijpen van de Amerikaanse samenleving en hoe zij is geworden tot wat zij nu is.

 

een verkiezing en een poppenkast

een verkiezing en een poppenkast

een verkiezing en een poppenkast

Vandaag zijn de verkiezingen voor het parlement, de Doema, in Rusland. Daarnaast worden er in Rusland tegelijkertijd verkiezingen gehouden in 39 regio’s. Gelukkig worden er ook democratische verkiezingen gehouden vandaag, in Berlijn.

We gaan het eerst hebben over de poppenkast in Rusland en dan vooral over de 450 leden van de Doema die vandaag verkozen gaan worden. Op dit moment heeft de partij van Poetin, Verenigd Rusland 238 zetels in handen. Dat is een behoorlijk stevige meerderheid. De meerderheid is echter nog veel en veel groter dan u nu denkt. Want alle andere partijen steunen de regering ook. Ok ok niet helemaal allemaal er is ook een oppositie en die bezet welgeteld één zetel. Dus van de 450 zetels steunen 449 de huidige regering en daarmee ook alle wetgeving die de vrijheid van meningsuiting, vergadering en pers niet alleen beknot hebben maar ook de facto afgeschaft hebben.

Mede hierdoor is het vrijwel onmogelijk om als oppositiepartij ook maar enige tractie te krijgen. Daarnaast is de oppositie zo’n ongelofelijke puinhoop en op geen enkele manier genegen tot samenwerking te komen, dat we ons wel mogen afvragen of dat allemaal heel slim is. Daarnaast beheerst Poetin de volledige media die opvallend veel schandalen met betrekking tot de oppositie, al dan niet op feiten gebaseerd, publiceren zo net voor de verkiezingen.

Ik moet er wel eerlijk bijzeggen dat Poetin en zijn partij in Rusland hele grote steun genieten. Natuurlijk heeft dat te maken met wat ik hierboven reeds schreef maar ook met het feit dat zijn partij gewoon heel erg populair is en als ontzettend Russisch wordt gezien. De OVSE is in ieder geval met een grote verkiezingsobservatiemissie aanwezig. Maar ik maak me geen enkele illusie over de democratische waarde van deze verkiezingen. Kortheidshalve slaan we hier de verkiezingen op de illegaal bezette Krim maar even over.

De échte verkiezingen van vandaag, zijn die in Berlijn. Waarom die zo interessant zijn? Omdat de huidige coalitie van SPD, sociaaldemocraten, en CDU, Christendemocraten, die nu net meer dan 50% hebben, zeker de meerderheid zal verliezen. Mede door de opkomst, peilingen zeggen 10-15%, van AFD, een behoorlijk populistische partij met xenofobe trekjes waar geen van de andere partijen mee wil samenwerken. De piratenpartij zal het ditmaal waarschijnlijk niet gaan halen, de liberalen van de FDP daarentegen zullen waarschijnlijk weer boven de 5% kiesdrempel uit gaan komen. Dan zijn er, vooral in het oosten van de stad nog Die Linke, socialisten en de Grüne. Voor een meerderheid zullen altijd tenminste drie partijen nodig gaan zijn. Berlijn zou volledig over links kunnen gaan met SPD, Linke en Grüne. Zelf hoop ik op de klassiek Duitse coalitie met SPD, CDU en FDP.

Wat ik echter vooral bijzonder vind, is dat er een reële kans is dat bijna 10% van de op partijen uitgebrachte stemmen niet direct zullen leiden tot het verkiezen van de partijen waarop gestemd is. Dit heeft te maken met de kiesdrempel van 5%. Dat is voor mij ook de reden dat ik toch wel problemen heb met het concept kiesdrempel. Want op zich is het best prettig om met relatief weinig partijen tot een coalitie te kunnen komen, het maakt het overzichtelijker. Maar als dit betekent dat 10% van de uitgebrachte stemmen daardoor gewoon verloren gaan, dan kan ik dat niet accepteren. Dan heb ik nog liever een districtenstelsel met een first past the post systeem, waarbij 49,9% van de stemmen verloren kan gaan. Dan is er tenminste nog sprake van een lokale vertegenwoordiging, ook al is het dan wellicht door een andere partij dan de jouwe.

Al met al, twee interessante verkiezingen, die in Rusland vooral vanwege het OVSE rapport dat zal volgen, hier als voorproefje het rapport uit 2011. Die in Berlijn om te kijken hoe AFD het zal gaan doen en wat dat betekent voor de coalitiemogelijkheden. Ook met het oog op de Bundestagverkiezingen van volgend jaar.

 

4 topatletes en dan toch…….

4 topatletes en dan toch…….

Vandaag had de NOS een werkelijk geweldige uitzending over de paralympische spelen. Onze vier dames rolstoeltennissters, Jiske Griffioen (2 keer goud), Aniek van Koot (eenmaal goud eenmaal zilver), Marjolein Buis (eenmaal zilver) en Diede de Groot(eenmaal zilver), waren namelijk te gast. Zij zijn de winnaressen van goud en zilver bij zowel het enkel- als het dubbelspel rolstoeltennis bij de vrouwen. Daarnaast was er de ontroerende en, door een valpartij in de slotfase, bizarre gouden medaille van de uit Eritrea gevluchte Daniel Abraham Gebru.

Waar ging het dan de mist in? De laatste twee minuten van de uitzending zorgden ervoor dat bij mij de tranen in de ogen kwamen, en niet door ontroering of vreugde. Kennelijk moeten de paralympische sporters de laatste dag hun meubilair in de kamers demonteren. Iets wat mij verbaasde, dit verbaasde ook de presentator. In eerste instantie stelt hij dan een op zich prima vraag: “Dames, zijn jullie een beetje goed met gereedschap?” Een leuke zelfs wat grappige vraag. En dan zegt na wat verbale omzwervingen een van de dames helaas: “We hebben ook nog twee mannen in ons appartement.” Waarop de presentator vervolgt met: “ Die maak je maar hoofd inbussleutel.”

Ik weet niet wat ik vervelender vind, dat de dames zichzelf diskwalificeren of dat de presentator daar nog een schepje bovenop doet. Het is juist dit soort uitspraken dat ervoor zorgt dat jonge meisjes, en jongens, die deze heldinnen op televisie zien, denken dat het kennelijk heel normaal is dat je klussen door mannen laat doen. En natuurlijk het is grappend en natuurlijk zullen de dames ook helpen. Maar het beeld dat ze samen met de presentator neerzetten is dat van de klassieke “hulpeloze” vrouw die mannen nodig heeft om te klussen. En met alleen al dat beeld is het kwaad al geschied en daar baal ik ontzettend van.

 

 

Seksisme is verkeerd, ook als het goed bedoeld is

Seksisme is verkeerd, ook als het goed bedoeld is

Marlou van Rhijn heeft bij de paralympische spelen zoals gehoopt, en ook wel een beetje verwacht, de 200 meter gewonnen. In een fantastische race kwam zij na 26.16 secondes in een nieuw paralympisch record over de streep. Ze liep de race zo strak en overtuigend, ik was ontzettend onder de indruk.

telegraaf

Maar vandaag zijn er de koppen in de media, en onder andere de Telegraaf en RTVNH besluiten dat die koppen de bijnaam van Van Rhijn in zich moeten hebben. De bijnaam van mevrouw Van Rhijn in de media is overigens Blade babe. Enigszins in navolging van voormalig topatleet Oscar Pistorius, die als bijnaam Blade runner heeft. Blade babe is voor mij echter een stuk problematischer dan Blade runner. Runner geeft aan dat de persoon in kwestie rent, iets wat voor een atleet op de 100, 200 en 400 meter geen gekke bijnaam is. Met de blades wordt natuurlijk gedoeld op de blades die onderaan de benen zitten. Een mooie en respectvolle bijnaam dus.

Dan Blade babe, het blade deel is natuurlijk weer helder. Alleen besluiten de media daarna dat we mevrouw Van Rhijn moeten aanduiden met de allitererende, dat dan weer wel, term babe omdat zij als knap of ”lekker” wordt gezien. Maar ik zie haar vooral als meervoudig medaillewinnares en dat is ook waarom zij in het nieuws komt. Eerlijk is eerlijk, de term babe is natuurlijk niet slecht bedoeld en ik kan me ook goed indenken dat het bijzonder vleiend zou kunnen zijn als je babe wordt genoemd. Het neemt wat mij betreft echter ook ontzettend veel weg van de prestatie waar zij jaren voor heeft getraind. Want babe gaat niet enkel over uiterlijk in de positieve zin maar getuige deze discussie van vorig jaar zitten er ook negatievere connotaties aan. Ik zou dan ook liever zien dat we Van Rhijn gewoon bij haar naam noemen.

 

gouden wc, gouden brood en schaken

gouden wc, gouden brood en schaken

gouden wc, gouden brood en schaken

Ja, u leest het goed, een gouden wc. In het Guggenheim museum in New York is een volledig functionele 18 karaats gouden wc geïnstalleerd. Waarom? Omdat het kunst is. De wc is ontworpen door de Milanese kunstenaar Maurizio Cattelan. Een kunstenaar die wel vaker bijzondere kunst maakt van alledaagse voorwerpen, zo hing in 2011-2012 zijn volledige werk in het trapgat van het Guggenheim. U kunt de gouden pot trouwens ook zelf gebruiken, hij is namelijk gewoon geïnstalleerd in een van de sekseneutrale toiletten in het museum. Ik sloeg echter vooral aan omdat mijn hoofd direct aan twee andere verhalen dacht.

installation-maurizio-cattelan-srgm-2011-10

Ten eerste dacht ik direct aan het urinoir dat Marcel Duchamp als kunstvoorwerp inzond voor een expositie in 1917. U zult Duchamp ongetwijfeld kennen als Frans kunstenaar die leefde van 1887 tot 1968. Hij wordt wel gezien als de macdaddy van het futurisme, dadaïsme en zelfs het surrealisme. Hij was echter ook een bijzonder begaafd schaker. Vanaf de jaren 20 speelde hij ontzettend veel, hij was onder andere deelnemer aan verschillende schaakolympiades, trad op als delegatielid bij congressen van de FIDE en schreef een wekelijkse column voor de Franse krant ce soir . Ook mengde hij schaken met kunst, zelfs in 1968, het jaar van zijn dood, speelde hij nog een wedstrijd tegen componist John Cage. Waarbij bij iedere zet tot een muziektoon leidde.

duchamp_fountaine

Het tweede verhaal waar ik direct aan dacht, is wellicht nog iets aparter. Ik dacht namelijk aan het gouden brood van Janoekovitsj. Viktor Janoekovitsj was van 2010 tot 2014 president van de Oekraïne. In 2014 moest hij van het Oekraïense parlement aftreden omdat hij zijn grondwettelijke taken niet meer zou kunnen uitvoeren. Waarop hij halsoverkop het land verliet. Demonstranten plunderden vervolgens zijn huizen. In een van die huizen troffen zij een puur gouden brood aan van twee kilo. Dit bizarre kleinood was een cadeau van een Oekraïense olie- en staalmagnaat voor de verjaardag van de president.

goudenbrood

Soms kan het leven gewoon zo mooi zijn; gouden wc, gouden brood, beetje politiek, beetje schaken, beetje kunst.

 

Orgaandonatie

Orgaandonatie

D66 kamerlid Dijkstra heeft een wetsvoorstel ingediend waarmee zij wil bewerkstelligen dat iedereen standaard al haar of zijn organen doneert bij overlijden, tenzij de persoon in kwestie bij leven heeft aangegeven dat dit niet mag of dat nabestaanden mogen beslissen. Op dit moment is het zo dat mensen, indien zij geen keuze maken, de nabestaanden mogen beslissen wat er moet gebeuren. Als er na invoering van de nieuwe wet in het register een ja staat, dan kunnen artsen de organen gebruiken zonder verdere toestemming van eventuele nabestaanden. Voor de goede orde, in het nieuwe systeem wordt iedereen wel tenminste drie keer gevraagd een keuze aan te geven.

Naast allerhande kleinere, maar belangrijke, begrijpt u mij niet verkeerd, bezwaren gaat het hier voor mij vooral over de vraag aan wie een hersendood lichaam toebehoort. Want we kunnen laaggeletterden tegemoet komen, een extra categorie toevoegen aan het register, uiteindelijk verandert dat niks aan het principe. De staat eigent zich een lichaam toe indien niet expliciet is gezegd dat dat niet mag. Dat is nogal wat. Het is ook een kwestie die de liberale familie splijt. En dat is logisch want het debat spitst zich eigenlijk toe op individueel eigendom versus gezondheid.

Iedereen is het erover eens dat bij leven het lichaam onvervreemdbaar toebehoort aan het individu zelf. De meeste liberalen zijn het er ook over eens dat als iemand bij leven een donatiebesluit neemt en daarvoor tekent, dat die keuze uitgevoerd dient te worden. Dus zelfs als de familie tegen donatie is, als de donor bij leven heeft gezegd: “Ik wil doneren” dan zou de donatie door moeten kunnen gaan. Als er geen keuze bekend is, is het moeilijk om de wens van de potentiele donor te achterhalen, zeker als familieleden het niet eens zijn over wat die keuze dan was.

Dit brengt ons bij de principiële vraag, aan wie behoort het lichaam toe na hersendood te zijn verklaard? In principe behoort het lichaam altijd aan het individu, maar als er sprake is van een situatie waarin het individu dus hersendood is, is die persoon niet meer aanwezig. Dat maakt het moeilijk, bij overlijden vervallen alle aardse goederen in principe aan de mensen en organisaties zoals vastgelegd in het testament en anders aan familieleden tot in de 6e graad, zijn die er niet dan vervalt de erfenis aan de staat. Als we het lichaam dan als eigendom zouden zien, en hersendood gelijk stellen aan de situatie waarin iemand is overleden, dan zouden we eerst moeten kijken naar het donorcodicil. Is dat er niet, de nabestaanden moeten vragen en als dat niet lukt de staat laten beslissen.

Maar zoals gezegd, het lichaam is onvervreemdbaar eigendom van het individu en daarmee anders dan alle andere vormen van eigendom.

Aan de andere kant zijn organen ook geen gewone erfenis, deze organen redden mensenlevens. Om het nog wat ingewikkelder te maken, weten we uit empirische en theoretische onderzoeken dat nabestaanden die gevraagd worden een besluit nemen, zich onder enorme druk gezet voelen. Dat is ergens ook logisch want na het hersendood verklaren, moet er vaak snel gehandeld worden om de organen te transplanteren. Maar het is wel een enorme druk die op deze mensen wordt gelegd op een moment dat al bijzonder triest is.

Aan de andere kant is het ook geen leuk gesprek om, hopelijk geruime tijd voor een eventueel overlijden, op een verjaardag te voeren, maar wel een belangrijk gesprek. Want als nabestaanden op zijn minst weten wat de wens van het individu is, kunnen zij sneller tot een vergelijk komen. Terug naar de kwestie, we weten dus dat nabestaanden heel moeilijk tijdig tot een besluit kunnen komen, ook weten we dat nabestaanden na het daadwerkelijk overlijden alsnog vaak een andere keuze hadden willen maken. Daarnaast, waarom goede organen begraven of cremeren als ze ook gebruikt kunnen worden om mensen te genezen?

Ik heb hier bewust de discussie terug gebracht tot een redelijk simplistische waarbij ik geloof, traditie en cultuur bewust zoveel mogelijk buiten beschouwing heb getracht te laten. Daarnaast heb ik geprobeerd neutrale termen te gebruiken, om zo min mogelijk mensen te kwetsen want dit is geen lichte kost.

Ik ben echter ook tot een conclusie gekomen en die is dat ik ontzettend blij ben dat ik hier niet over hoef te stemmen in de Tweede Kamer. Als dat wel zou moeten, dan zou ik tegen het huidige voorstel stemmen. Dat heeft voor mij enkel en alleen te maken met het feit dat ik vind dat de keuze die iemand heeft gemaakt sowieso geëerbiedigd dient te worden en als er geen keuze is gemaakt de overheid nooit zo’n keuze mag maken. Het iemand dwingen om een keuze te maken en daarmee de eigen sterfelijkheid onder ogen te komen, is niet niks. Ik vind dan ook dat iedereen daar zo lang over moet kunnen nadenken als ze zelf willen. Het vervelende is dat tijd en snelheid nou net het probleem zijn. Want bij orgaandonatie geldt sneller is beter. Dit gezegd hebbende, ben ik toch van mening dat een besluit op deze manier afdwingen een te zware sanctie is.

Wat er dan wel zou moeten gebeuren? Laten we sowieso zorgen dat de keuze in het donorregister bindend is. Laten we er ook voor zorgen dat mensen die nog geen keuze geregistreerd hebben bij iedere interactie met de overheid wel herinnerd worden aan het maken van die keuze. Tot slot natuurlijk de oproep aan iedereen om vooral naar https://www.donorregister.nl/ te gaan en uw keuze vast te leggen. Dit kan heel eenvoudig met DigiD.