Categorie: Internationale politiek

What has EU(rope) ever done for me?

What has EU(rope) ever done for me?

Het is vandaag 60 jaar geleden dat het verdrag van Rome is getekend. Met de ondertekening was de oprichting van de Europese Economische Gemeenschap(EEG) een feit. Dit verdrag was in feite een volgende stap na het verdrag van Parijs, 1951, dat de basis vormde voor de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal(EGKS). Voor de fijnproever heb ik boven een diagram met verschillende Europese samenwerkingen toegevoegd.

Het verdrag van Rome was een verdrag tussen zes landen te weten: België, Nederland, Luxemburg, West-Duitsland, Frankrijk en Italië. De kern van eigenlijk alle Europese samenwerkingen. Het basisidee achter dit verdrag was om economische samenwerking tussen de landen te optimaliseren, landbouwsubsidies te uniformeren en een douane-unie in te stellen. Daarnaast werd op hetzelfde moment, in een separaat verdrag, overigens ook Euratom opgericht.

Al deze verschillende ontwikkelingen en verdragen, en nog veel meer natuurlijk, leidden uiteindelijk tot de oprichting en uitbreiding van de Europese Unie zoals we die tegenwoordig kennen. En het zal u niet zijn ontgaan, er is nogal wat discussie over Europa en de EU. Twee totaal verschillende dingen overigens.

Europa is ons continent en gaat wat mij betreft veel meer om de landen en de mensen. De EU is de samenwerking die we met deze andere landen hebben opgetuigd. Europa is wat mij betreft dan ook niet de term die we moeten bezigen in dit soort discussies. De meeste mensen bedoelen de EU op het moment dat ze kritiek uiten. Waarom dit belangrijk is? Omdat woorden ertoe doen! Europeanen als mensen hebben doorgaans niet heel veel problemen met elkaar en vinden het vaak zelfs wel leuk om bij elkaar op vakantie te gaan en wat te handelen. Het zijn tenslotte toch onze, al dan niet directe, buren. Als er in het verleden al iets misging, ging dit doorgaans mis tussen koningen, regeringen of naties.

De EU, dat is een ander verhaal. De EU is een geheel van politieke en ambtelijke samenwerkingsverbanden die voor de gemiddelde inwoner van Europa nog slechter te doorgronden zijn dan de ministeries en politieke lagen in de eigen landen.

Daar ontstaan dan ook de problemen en de ellenlange discussies. Want heel veel van de dingen die Europeanen willen, een beetje vakantie vieren en een beetje handelen dus, probeert de EU te regelen. Daarvoor zijn wetten en regels nodig die voor de hele unie gelden. En daar heb je je probleem.

Voor wetten hebben we een volksvertegenwoordiging, parlement, en een uitvoerend orgaan, regering, nodig. In het Europees Parlement en de Europese Comissie hebben we die beiden, soort van in ieder geval. Doordat we in Europa echter ook vast willen houden aan onze natiestaten, is het erg lastig te doorgronden wie nou precies wat mag bepalen en hoe dat democratisch werkt. Want het parlement kan geen belastingen innen en dus ook geen eigenstandige begroting maken. Daarnaast wordt de Europese Commissie voorgesteld door de Raad van de Europese Unie(vergadering van ministers) en de beoogd voorzitter van de Europese Commissie en kan het parlement na hoorzittingen enkel akkoord of niet akkoord gaan met de voltallige commissie. Niet bepaald een ideaal democratisch plaatje natuurlijk.

Dan hebben we nog allerhande regels en wetten die voorgesteld en besloten worden door de Europese instellingen. Sommigen lijken in onze ogen bizar en bureaucratisch, anderen lijken gewoon niks toe te voegen. Bij al deze wetten geldt dat onze eigen regering, onder anderen via de Raad van de Europese Unie, Europees/nationaal parlement en eurocommissaris hier iets van hebben gevonden en uiteindelijk linksom of rechtsom, actief of passief, hebben ingestemd.

Betekent dit dat het dan per definitie goed of niet goed is? Nee, zeker niet. Het betekent dat het systeem anders, inzichtelijker en democratischer moet. Want Europeanen zijn doorgaans wel erg blij dat ze makkelijk bij elkaar op vakantie kunnen, wat kunnen werken, met euro’s op zak.

Maar wat heeft de EU/Europa nou ooit voor míj gedaan? De vraag komt, maar dan over de romeinen, uit de klassieke Monty Python film Life of Brian. Patrick Stewart heeft een ode aan deze sketch opgenomen in reactie op Theresa May die uit de Europese Conventie voor Mensenrechten wilde stappen.

De vraag blijft echter een goede en zeer persoonlijke vraag. Want om maar met de deur in huis te vallen, alles afwegende ben ik toch voorstander van de Europese Unie. Nee, ik wil geen federaal Europa en ik geloof ook niet in een Europees leger. Maar ik ben wel heel blij dat we een EU hebben.

Maar waarom ik dan toch blij ben met de EU? Laat ik beginnen met een lijstje open deuren:

Open grenzen, de euro, im- en exporteren, Europees BTW nummer, handel, democratie in Oost-Europa, Ontwikkelen van buurlanden van de EU, mensenrechten, stabiliteit en natuurlijk vrede. Ik kan nog even doorgaan met dit lijstje maar laten we het hier even bij houden. En natuurlijk, al deze individuele punten kunnen ook op een andere multilaterale manier worden geregeld. Maar ik vind het wel zo prettig dat we dit in een coherente set regels en wetten hebben weten te vatten.

Daarnaast is er nog een zeer persoonlijke reden dat ik de EU altijd iets positiever zal zien. Dankzij de EU heb ik mijn Deense verloofde leren kennen, dankzij de EU konden wij in de tijd dat wij met elkaar uitgingen makkelijk en zonder gedoe heen en weer reizen, dankzij de EU kon zij zich makkelijk in Nederland vestigen, dankzij de EU kon zij direct aan het werk en dankzij de EU zal ons huwelijk in ons beider landen zonder veel gedoe worden erkend.

Dus met uw welnemen, vier ik dit weekend 60 jaar verdrag van Rome een klein beetje mee met in mijn achterhoofd deze woorden van Margaret Thatcher: “My first guiding principle is this: willing and active co-operation between independent sovereign states is the best way to build a successful European Community.”

Advertenties
Alternative of malreported facts

Alternative of malreported facts

Laat ik beginnen met excuses. Ik zal vandaag vrij veel Engelse woorden gaan gebruiken. De reden hiervoor is vrij simpel. Ik wil het graag met u hebben over het boek 1984 van George Orwell. Overigens ook als u de film heeft gezien, of als u in de bijzonder gelukkige omstandigheid bent geweest dat u de briljante en beklemmende uitvoering van het toneelstuk in London heeft bijgewoond, dan zult u goed begrijpen waar ik het over wil gaan hebben.

Ik wil het namelijk met u hebben over Newspeak, de taal die het regime, bestaande uit de partij/ideologie Ingsoc, afgeleid van English Socialist Party, invoert in Oceania, een van de superstaten in dit boek. En om die taal op een goede manier te kunnen linken aan het hier en nu, moet dat wel met de originele Engelse woorden.

Waarom dit momenteel zo relevant is? Ik werd laatst getroffen door een vreemd gevoel. Voor de zoveelste keer was er op tv/laptop, mijn persoonlijke telescreen zo u wil, een item over Trump en zijn adviseurs, de inner party. De onderwerpen waren alternative facts en fake news. Termen die we ondertussen te pas en te onpas tegenkomen. In mijn hoofd begon echter een langzaam proces op gang te komen, een proces dat zou leiden tot de herinnering die ik vandaag met jullie wil delen. In 1984 worden namelijk veel nieuwe en door Orwell verzonnen termen gebruikt, hiervoor heb ik er al een paar benoemd, maar de meest bekende als room 101, big brother of BB en doubleplusgood komen daar nog eens bij.

De termen waar het mij echter om gaat, zijn de termen: Misprint, malquoted en malreported. Deze drie termen betekenen in de basis hetzelfde; een foute weergave door de media van de mening of doelen van de overheid, in de ogen van diezelfde overheid. En dit is waar ik me zorgen begon te maken over wat er nu gaande is in de wereld en dan in het bijzonder in de Verenigde Staten en in ons eigen land.

Als we één ding hebben geleerd in onze millennia hier op aarde dan is het wel dat kennis macht is. En degene die gezaghebbend deze kennis verspreidt is misschien wel de machtigste. Het is dan ook niet voor niks dat ik mij ontzettend kan opwinden over het beknotten van de vrijheid van de media. Als de overheid zich actief met media gaat bezighouden, leidt dat enkel tot onheil. Dit is ook de reden dat in 1984 zoveel aandacht aan de manipulatie van de media, vooral ook manipulatie achteraf, wordt besteed.

En heel lang heb ik gedacht: ”Wat een onzin, feiten zijn feiten.” En natuurlijk, op het moment dat Winston, hoofdpersoon in het boek, wordt gemarteld en verteld wordt dat 2+2 ook prima 5 kan zijn, dacht ook ik, wellicht na foltering, zou ik andere feiten kunnen zien. Maar wat blijkt nu, heden ten dage is het doodnormaal dat politici willens en wetens leugens verspreiden en nog zorgwekkender, zelfs objectieve feiten, bijvoorbeeld uitspraken, opgenomen door verschillende televisiestations, ontkennen.

Onwillekeurig schoot even door mijn hoofd, wat nou als de politici in kwestie gelijk hebben en de heersende klasse die beelden van al die zenders achteraf heeft gemanipuleerd en aangepast. Maar misschien is dat wel een thought crime.

Hoe het ook zij, dat 1984 een meesterwerk is, daar zijn de meesten die het boek gelezen hebben, het wel over eens. Daarnaast, alleen al het aantal nieuwe woorden dat Orwell op deze wijze heeft toegevoegd aan de Engelse taal, laat zien dat de invloed van het boek tenminste op die manier groot is.

Ikzelf heb jaren gedacht dat de dystopische toekomst die Orwell schetste veel te onrealistisch was. Ik begin mij het laatste jaar echter wat meer zorgen te maken. Niet dat ik een grote angst heb voor welke Amerikaanse president of Nederlandse partijleider dan ook, veel zorgwekkender is dat de ostentatieve manipulatie van de (sociale) media door de samenleving wordt gezien als de normaalste zaak of zelfs helemaal niet wordt gezien. En hier komt de moeilijkheid, omdat de media vrij moeten zijn, kunnen we ook niet heel hard optreden tegen de manipulatie van nieuwsberichten. Men is tenslotte vrij om te publiceren wat men wil. Als we dit anders willen zien, dan zal er een instantie moeten komen die kan censureren en…. Jawel aanpassen of verbieden na publicatie. En daarmee is de cirkel van media manipulatie rond. En natuurlijk kunnen nu al sommige grootschalige en kwetsende leugens langs juridische weg worden gecorrigeerd, de grootste en meest wijdverbreide leugens kunnen echter nog steeds niet of moeilijk worden aangepakt.

Wat moeten we nu dan als kritische mediaconsument? Laten we beginnen met een breed aantal bronnen wanneer we media tot ons nemen. Zeker als het gaat om gratis media. Dat brengt me meteen bij een tweede punt, laten we vooral ook geld uitgeven aan onze nieuwsmedia zodat professionele journalisten en onderzoekers in ieder geval de grootste troep eruit wieden. Begrijp mij niet verkeerd, ook hier kan absoluut sprake zijn van vooroordelen en manipulatie maar de kans is doorgaans iets kleiner, en belangrijker, doorgaans weet u uit welke hoek de vooroordelen komen. Zo zal het niemand verbazen als de Telegraaf iets positiefs over rechtsere law and order partijen zegt of wanneer de Volkskrant de linksere partijen in het zonnetje zetten. Hier komt mijn eerste punt daan weer van pas. Tot slot, simpeler kan bijna niet, geloof niet alles wat u leest! Twijfel aan berichten die u vreemd in de oren klinken maar bedenk ook bij informatie die u logisch in de oren klinkt, dat het niet de waarheid hoeft te zijn.

Afsluitend ben ik het u eens wanneer u zegt dat u malreporting en malquoting nog iets enger vindt dan een individuele politicus die bewust valse of oneigenlijke informatie verspreidt. Maar het komt wel verdraaid dicht bij elkaar als een president of partijleider dit individu zijn. Als zij dit als persoon al doen en kennelijk goed vinden, is het maar een kleine stap naar Ingsocachtige media taferelen.

Dictator Erdogan

Dictator Erdogan

We zien het al zeker een jaar aankomen. Maar de afgelopen week begint het steeds duidelijker te worden. Erdogan wil de macht die hij nu heeft opgebouwd door gebruik te maken van de noodtoestand niet uit handen geven.

Het parlement heeft ingestemd met een verregaande grondwetswijziging. Door deze wijziging zal de president buitengewoon veel macht krijgen en daarnaast zal Erdogan tot 2029 in plaats van 2019 aan kunnen blijven. Voor de goede orde, conform de huidige constitutie moet de bevolking in een referendum deze wijzigingen nog wel goedkeuren. Het ziet er echter naar uit dat de bevolking in grote meerderheid voor het voorstel zal stemmen, ook niet heel gek zonder onafhankelijke media.

Is het nou wel zo’n groot probleem, een president met grote uitvoerende macht? In principe hoeft het natuurlijk helemaal niet erg te zijn, mits de rol van de volksvertegenwoordiging en de rechterlijke macht sterk is danwel blijft en die de mogelijkheid hebben elkaar en dus ook de president bij te sturen. Want een president die rechters aanstelt, wetten kan vetoën en decreten kan uitvaardigen, kennen we ook uit de VS.

Alleen is het daar altijd de volksvertegenwoordiging die rechters kan weigeren of een veto van de president kan overrulen. Daarnaast kan het supreme court zelfs een presidentieel decreet ongrondwettelijk verklaren. En als er niks meer werkt, is er altijd nog de pers die, hoewel zeker niet onpartijdig, zeer scherp en hard kan en zal zijn. Hetgeen in ultimo zelfs tot een impeachment kan leiden.

Het probleem in Turkije is dat alles in één hand zit. Alles is onderdeel, direct of indirect, van de AKP. Daarnaast zijn de onafhankelijke media volledig (mond)dood gemaakt. Hetgeen betekent dat alle informatie die mensen tot zich nemen uit kranten, radio en televisie door de overheid en dus de AKP en dus Erdogan beheerst worden.

Dat betekent dus dat het parlement, de media, de uitvoerende macht, de rechterlijke macht, de politie en het leger door een en dezelfde partij worden beheerst. Deze partij zal na de grondwetswijziging weer geleid kunnen worden door Erdogan zelf(hij is als president conform de grondwet officieel onafhankelijk) waarmee hij de facto en de jure leiding geeft aan het volledige land inclusief alle instellingen.

We zien dus dat Erdogan, na deze wijziging daadwerkelijk als een dictator kan regeren. Zijn woord zal, welhaast letterlijk, wet zijn. Dit brengt veel problemen met zich mee, niet alleen binnen Turkije zelf of onze Nederlandse samenleving, maar juist ook op het internationale toneel. Want de toenadering van Turkije tot Rusland en daarmee de mogelijke verwijdering van de NAVO. Gecombineerd met de geografische positie van Turkije ten opzichte van de vluchtelingen uit onder anderen Syrië. En dat dan weer afgezet tegen EU toetredingsonderhandelingen, laat redelijk helder zien hoe ondoorgrondelijk de diplomatieke situatie rond Turkije is en zal zijn.

We gaan met dictator Erdogan dus wederom een spannende en helaas verontrustende periode in.

Je suis(-/ )moe

Je suis(-/ )moe

Vandaag een stukje dat ik in juni schreef na de aanslag in Istanbul. De enige wijzigingen zijn dat ik Istanbul heb vervangen door Berlijn en deze twee zinnen heb toegevoegd.

Nee, niet weer een aanslag! Jawel, het is weer zover, ditmaal in Berlijn. Een verschrikkelijke en wederom zeer bloedige aanslag. Hier treft u een lijst aan met het werkelijk idiote aantal aanslagen wereldwijd van alleen al dit jaar: https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_terrorist_incidents,_January%E2%80%93June_2016

Dit is een lijst waar, vrijwel, alle aanslagen opstaan en waar ongetwijfeld over gediscussieerd kan worden, of iets wel of niet een terroristische aanslag is, of “gewoon” een oorlogsdaad. Voordeel aan deze lijst is dat ook de aanslagen buiten de westerse wereld er in staan. Het aantal is voor mij echt te bizar en haast niet te begrijpen. En dit gevoel kom ik meer en meer tegen.

We zullen vandaag de je suis-hashtags wel weer gaan tegenkomen en ik denk dat het ook goed is om onze gevoelens op een manier te uiten. En deze hashtags zijn een makkelijke en prettige manier voor veel mensen om hun emoties in acties om te zetten. Ook zorgt het voor een prettig groepsgevoel, wij met z’n allen in vrijheid, tegen hullie in onvrijheid. Er zit ook een andere kant aan, naast de je suis-moeheid die ondertussen opkomt, merk je ook dat er aanslagen zijn gepleegd waar geen hashtag voor was.

Rond de aanslag in Orlando verschenen verwijtende artikelen geadresseerd aan mensen die hun profielfoto bij iedere aanslag hadden aangepast of berichten met je suis-hashtags hadden geplaatst en nu niks aan hadden gepast of hadden geplaatst. Daarvoor had je die discussie ook op kleinere schaal bij aanslagen in Irak en Nigeria. Laat ik helder zijn, ik plaats deze hashtags niet. Vooral om alle slachtoffers op dezelfde manier te kunnen eren. Want ik weet ook zeker dat ik een aanslag zal missen en dat zou ik vervelend vinden. Daarnaast zou ik het helemaal vervelend vinden als daaruit een beeld zou ontstaan dat ik het niet zou doen omdat ik een aanslag nier erg zou vinden.

Moeten we gewoon op houden met de hashtags? Nee, met het grote aantal aanslagen van dit moment komt er vanzelf weer een nieuwe hashtag en dan begint de vermoeidheidscyclus weer opnieuw. Het enige waar we op kunnen hopen is dat het terrorisme wat zal afnemen waardoor deze hashtags niet meer binnen anderhalf jaar al versleten zijn.

Italiaanse toestanden

Italiaanse toestanden

Afgelopen zondag was er een referendum in Italië. Het ging hierbij om een referendum over een wijziging in de grondwet. Door de wijziging zou het volledige Italiaanse staatsbestel op de schop gaan, zowel op landelijk, regionaal als lokaal niveau. Het ging nu eens een keer niet om een zwak raadgevend referendum, het ging om een heerlijk bindend referendum. De uitkomst werd echter door de premier nog belangrijker gemaakt, hij verbond namelijk zijn politieke lot aan de uitslag.

Hiermee werd de uitslag van het referendum ineens interessant voor het buitenland, en dan vooral de Europese Unie. Want de angst was dat als Renzi zou verliezen en dus zou opstappen er nieuwe verkiezingen zouden worden uitgeschreven die vervolgens door de vijfsterrenbeweging van Beppe Grillo zouden worden gewonnen. En ondanks dat Grillo een komiek is, zijn de standpunten van zijn partij aangaande de EU allesbehalve grappig in de ogen van de EU. Er werd dan ook serieus rekening mee gehouden dat, mocht hij winnen, Italië weleens uit de EU(ro) zou kunnen stappen.

Renzi heeft dus ondertussen verloren en zijn ontslag aangeboden. Dit werd geweigerd door president Mattarella omdat hij vond dat Renzi eerst de begroting door de senaat moest krijgen. Dit werd uiteindelijk afgelopen woensdag versneld gedaan zodat hij in de avond alsnog kon aftreden. Mattarella accepteerde zijn ontslag maar vroeg hem om demissionair aan te blijven. Dit omdat op 24 januari het constitutionele hof in Italië zich een mening zal vormen aangaande nieuwe kieswetten. De president acht het niet opportuun om op basis van een kieswet die bij het constitutioneel hof onder revisie is nu nieuwe verkiezingen uit te schrijven.

Dit is een meer dan te begrijpen standpunt. Het zorgt echter ook voor een tijd van onzekerheid en potentiële chaos en dat is slecht nieuws, ook voor ons. Zo is de waarde van de euro direct gedaald na het bekend worden van de uitslag. Ik hoop dat de president na 24 januari zo snel als mogelijk nieuwe verkiezingen uitschrijft of dat er een regering van nationale eenheid wordt ingesteld zodat we zo snel mogelijk weten waar we aan toe zijn.

Ik ben overigens niet bang voor een eventuele Italeave. Ik denk dat het veel gevaarlijker is voor de EU als de elite van de EU de bezwaren van de bevolking blijft wegwuiven. Want of kritiek en angst nou wel of niet terecht zijn, ze zijn er. En als die niet worden weggenomen, zal men deze een plaats moeten geven, anders doet het electoraat dat namelijk zelf wel. Het gaat dus veel meer om het accepteren van de imperfecties van de EU door de elite dan iets anders.

De beste vergelijking is misschien wel die van ouders die trots zijn op hun zoon en niks slechts over hem willen horen. Ze wuiven alles weg wat maar negatief is en overladen hem met liefde, aandacht en geld. Tot ze op een dag worden gebeld omdat zoonlief vastzit in de gevangenis voor winkeldiefstal. Ik heb het gevoel dat de politieke elite van de EU momenteel in deze fase van totale shock verkeert. Ergens wisten ze het wel en zagen ze het stiekem ook wel een beetje maar tegen beter weten in weigerden ze het te geloven. Laten we hopen dat de “ouders” nu de juiste beslissing nemen en de EU op zijn kop geven en nog eens goed kijken naar wat er goed en minder goed gaat en op basis daarvan komen tot zinvolle hervormingen om de EU naar de volgende fase van zijn bestaan te leiden. Hierbij moeten Europese leiders ook eens goed te rade gaan bij de samenleving want nu lijken ze veel te ver voor de troepen uit te lopen.

Calheiros is, na een dag, enigszins, soort van, voorlopig, terug

Calheiros is, na een dag, enigszins, soort van, voorlopig, terug

Ik schreef gisteren over de voorzitter van de Braziliaanse senaat, de heer Calheiros en dat hij vanwege een corruptierechtzaak uit zijn functie was gezet. Gelukkig gaf ik daar al bij aan dat het hooggerechtshof daar in zijn geheel nog een besluit over moest nemen. En dat is vandaag dus gebeurd.

De hoogste rechters in Brazilië hebben namelijk besloten met 6 voor en 3 tegen dat Calheiros gewoon voorzitter van de senaat kan blijven. Wel is hij uit de opvolgingslijn voor het presidentschap gehaald zodat hij gedurende de rechtszaak nooit president kan worden. Hij is dus té verdacht om president te worden, maar nog nét niet verdacht genoeg om uit zijn functie te worden ontzet.

Nou ben ik op zich groot fan van juridische bijzonderheden en staatsrechtelijke noviteiten maar ik maak me toch meer en meer zorgen over de staat van de Braziliaanse rechtspraak. Overigens maak ik me nog meer zorgen over de stand van het moreel besef van politici aldaar. Want we mogen over Nederland en Nederlandse politici echt heel veel vinden en dat vind ik ook prima, maar op het moment dat er dit soort aantijgingen spelen, is er geen vraag meer en treden mensen, al dan niet gedwongen, terug.

Het is vooral de totale afwezigheid van dit gevoel waar ik mij zorgen om maak. Gelukkig is Brazilië in fysieke zin ver weg, economisch is het echter wereldwijd een top 10 speler en dat zullen ze de komende jaren ook blijven. Daarnaast zijn ze voor Nederland ook niet onbelangrijk, volgens de RVO hebben Nederlandse ondernemingen belangen van ongeveer 14 miljard in het land. Het is dus weldegelijk cruciaal dat we ons vergewissen van wat er gebeurt aan de Copacabana. Laten we hopen dat de regelmatige protesten in ieder geval enig positief effect gaan sorteren.

Oostenrijk heeft eindelijk een nieuwe president en de EU haalt opgelucht adem

Oostenrijk heeft eindelijk een nieuwe president en de EU haalt opgelucht adem

Het heeft even geduurd maar ook in Oostenrijk geldt kennelijk dat driemaal scheepsrecht is. Na een ongeldig verklaarde verkiezing en enveloppen die niet sloten, heeft de bevolking nu eindelijk een president gekozen.

Iedereen voorspelde een spannende strijd maar daar was absoluut geen sprake van. Natuurlijk, het was geen landslide maar op dit moment staat de voorlopige uitslag op 51,7% voor Van der Bellen, kandidaat namens de Groenen en eigenlijk alle partijen behalve de FPÖ van Hofer die 48,3% wist te behalen. Daar komen de briefstemmen nog bovenop. Dit zijn er echter te weinig om de uitslag nog te veranderen.

Van harte gefeliciteerd dus aan de heer Van der Bellen. Het was een zware, lange en zelfs wat vieze campagne. Dat geldt overigens voor beide kanten van de campagne. In heel Europa werd met ingehouden adem gekeken naar deze verkiezing, want zou er nu in Europa, net als in de VS, ook een rechts-populistische president gaan komen? Nu nog niet, maar in de nabije toekomst zeer zeker wel.

Natuurlijk moet ik nu bespiegelen hoe de kracht van Hofer mij doet denken aan de opkomst van Trump en hoe de EU hiermee in ieder geval voor dit moment een klap heeft ontlopen. En eerlijk is eerlijk, het is allemaal waar.

Als we kijken naar de opbouw van de stemmen in Oostenrijk, dan zien we duidelijk dat vooral hoger opgeleiden in de stad en vrouwen Van der Bellen steunden en vooral lager opgeleiden op het platteland Hofer. Hier zien we ook meteen een overeenkomst en een verschil met Trump. We zien dat de spreiding van de kiezers voor zowel Trump als Hofer qua sociale opmaak hetzelfde lijkt. Trump heeft echter net iets meer vrouwen weten te trekken dan Hofer, dat gecombineerd met een ander kiessysteem, was genoeg voor een andere uitslag. Wat wel opvalt is dat de, ik geef toe een ongelukkige term, “angry white man” ook in Europa, onder andere in Denemarken, DF, Duitsland, AFD en natuurlijk ons eigen Nederland, PVV, aan een opmars bezig lijkt te zijn.

En dat brengt ons bij wat dit betekent voor Europa, of nauwkeuriger, de Europese Unie. De angst was dat Hofer met een stevig kritisch geluid over de EU zou komen en wellicht zou aansturen op een referendum ten faveure van uittreding. En eerlijk is eerlijk, Hofer is bepaald geen vriend van de EU. Maar is nu dat gevaar dan geweken en nog fundamenteler, is het wel een gevaar?

Eerst het eerste deel van die vraag, nee dat gevaar is nog niet geweken. Want bijna de helft van de Oostenrijkers heeft weldegelijk een hele stevige mening over de politiek en nog belangrijker over de EU. En we zien dit in steeds meer landen in de EU, een deel van de bevolking heeft een moeilijke relatie met de EU of is er zelfs geen fan (meer) van.

Het tweede deel van de vraag hangt natuurlijk af waar je politiek staat. Maar ik denk dat Mark Rutte het afgelopen zaterdag in Warschau goed verwoordde toen hij over de EU sprak: ”Als je nog steeds gexifeerd bent op verdere integratie, kijk dan eens om, om te zien of mensen je nog volgen. En zo niet, stel jezelf dan de vraag of je het juiste pad bewandelt. In plaats van vragen of mensen wel de juiste leiders volgen.” Het gaat niet zozeer om gevaar of niet, het gaat er vooral om dat veel mensen zich politiek ontheemd voelen. Vandaar ook dat nieuwe politieke initiatieven met meer interne directe democratie als de nieuwe partij Geenpeil bijzonder interessant zijn evenals populistische alternatieven die makkelijke oplossingen lijken te bieden. Ik geloof daar zelf niet in, maar dat betekent dus niet dat de critici ongelijk hebben. We moeten ervoor zorgen dat iedereen in onze maatschappij gehoord wordt.

Concluderend denk ik dat de verkiezing van een rechtse, of linkse overigens, populist en zelfs de Brexit de EU niet in levensgevaar brengen. Ik denk dat het negeren en wegwuiven van al dan niet terechte zorgen van de Europese stemmers dat levensgevaar wel meebrengen. Dit betekent niet dat alles op basis van referenda of platitudes moet worden besloten, dit betekent dat politici moeten luisteren en minder loze beloftes moeten doen. Het betekent ook dat soms een besluit genomen moet worden dat in de ogen van “de politiek” wellicht niet het beste is als de bevolking dat, na uitleg, toch anders ziet. Om dit te bewerkstelligen moeten politici meer dan nu het geval is, uit hun respectievelijke kaasstolpen komen.

Het zal de kritische lezer zijn opgevallen dat ik Italië niet betrokken heb bij dit artikel. Dit heeft enerzijds te maken met het feit dat het hier over twee verschillende onderwerpen gaat, anderzijds wil ik de huidige ontwikkelingen in Italië nog even afwachten. Later dus meer.

 

Massamoordenaar en dictator Fidel Castro is dood.

Massamoordenaar en dictator Fidel Castro is dood.

Vanochtend is voormalig Cubaans dictator Fidel Castro overleden. Deze massamoordenaar en onderdrukker van het Cubaanse volk was al geruime tijd ziek. Hij was “president” van 1976 tot 2016 na eerder van 1959 tot 1976 “premier” te zijn geweest. Deze communist had tegen het eind van zijn leven een fortuin vergaard van om en nabij de 0,5-1 miljard dollar. En dat in een land waar een gemiddelde ambtenaar 12 dollar per maand verdient, maar dat terzijde.

U ziet dat ik erg hard ben voor de heer Castro, dat is vooral omdat de man gewoon een dictator en een moordenaar was die de mensenrechten minachtte. Voor meer informatie raad ik de reacties hier aan die redelijk onderbouwd zijn, de aantallen liggen hier tussen de 10000 en 100000. Interessant is ook de lijst van meest moorddadige regimes van de daily mail waar Castro op 30000 wordt gezet, hierbij gaat het dan wel alleen om zijn politieke tegenstanders. Interessant aan deze lijst is vooral dat duidelijk wordt dat communistische regimes verreweg de meeste doden hebben veroorzaakt.

Dit brengt mij dan ook bij de reden dat ik dit stuk schrijf. Op de een of andere manier zijn er de nodige westerse, zelfs liberale, politici die het nodig vinden Castro op te hemelen. En met alle respect, iemand met 10- tot 100duizend doden op zijn naam, verdient het niet om op zo’n manier opgehemeld te worden. Voorbeelden hiervan zijn wat mij betreft de liberale Canadese premier Trudeau en de Christendemocratische voorzitter van de Europese commissie Jean-Claude Juncker. Het feit dat beiden Castro prijzen en slechts in een bijzin zeggen dat er wellicht iets niet helemaal goed was, is gewoon schandalig. Gelukkig hebben we daar Eurocommissaris Cecilia Malmström tegenover staan die tweet: “Fidel Castro was a dictator who oppressed his people for 50 years. Strange to hear all the tributes in the news today.” Maar ook onze eigen minister-president Mark Rutte zei: ”Onder zijn bewind vonden ook ernstige mensenrechtenschendingen plaats”.

Het gaat mij er niet om dat mensen niet verdrietig mogen zijn om de dood van iemand anders. Zelfs de grootste misdadiger kan tenslotte familie en vrienden hebben. En die mensen misgun ik hun verdriet niet. Ik vind het echter van een totaal andere orde om iemand op te hemelen die dusdanig crimineel heeft gehandeld. Ik hoop dan ook dat de komende weken duidelijk wordt gemaakt in elke necrologie dat de heer Castro een massamoordenaar was die zijn volk onderdrukte. Zijn familie en vrienden wens ik vanzelfsprekend sterkte met hun verlies. De families van zijn vele duizenden slachtoffers wens ik toe dat zij kunnen komen tot een afsluiting ondanks, of dankzij, het feit dat hij nu niet meer vervolgd en gestraft kan worden.

 

Trump is president-elect, en nu?

Trump is president-elect, en nu?

Oh man wat een verrassing en wat zat ik ernaast, Trump president. We kunnen er met z’n allen heel veel van vinden, en dat doen we ook, maar de Amerikaanse kiezer heeft gesproken. Dat wil zeggen, conform het Amerikaanse kiessysteem en voor zover we dat nu kunnen zien.

Want het lijkt erop dat Clinton mogelijk de popular vote heeft gewonnen en daarmee dus meer Amerikaanse kiezers achter zich heeft gekregen dan Trump. Door het Amerikaanse systeem met kiesmannen, verliest zij uiteindelijk toch bijzonder ruim.

Daarnaast kan het in theorie zo zijn dat enkele van de kiesmannen hun stem niet uitbrengen zoals zij worden geacht conform de uitslag in hun staat. Maar het is in de geschiedenis van de VS nog niet eerder gebeurd dat door het wijzigen van een of enkele stemmen een andere winnaar uit de bus kwam. Aan de andere kant, er is ook nog nooit een president elect geweest die niet eerder een positie in het leger of het openbaar bestuur heeft bekleed.

Deze twee opmerkingen zijn overigens constateringen en verduidelijkingen, niet een aanklacht tegen of een oproep aan het adres van het Amerikaanse kiesstelsel.

Waarom was de uitslag nou zo’n verrassing? Omdat werkelijk álle peilingen, inclusief die van FOX er volledig naast zaten. En waarom? Omdat de opkomst van wat Clinton “the basket of deplorables” noemde bijzonder hoog lijkt te zijn geweest. We zullen de volledige analyse van de resultaten nog even moeten afwachten voordat er echt conclusies te trekken zijn, maar duidelijk is wel dat de geoliede ouderwetse campagnemachine van de familie Clinton hopeloos heeft gefaald. Daarnaast bleek eens te meer wat een ontzettende diepe hekel sommige Amerikanen aan Clinton(s) hebben. Ook hebben we gezien dat politiek taalgebruik, tenminste tijdens de campagne, uit de tijd is.

Een en ander doet denken aan de debatten rond de Brexit maar ook aan de nee-stem van de Colombianen tegen het vredesakkoord met de FARC. Duidelijk, af en toe zelfs plat, taalgebruik, gecombineerd met een afkeer van het establishment en een verrassend hoge opkomst van het nee-kamp, zorgden ook in die gevallen voor een uitslag die de mainstream media niet zagen aankomen.

Wat ik fascinerend vond, zowel tijdens de campagne als de afgelopen 24 uur, was de vooringenomenheid die de media in zowel de VS als hier in Nederland tentoon hebben gespreid. Alles wat over Clinton ging, werd inhoudelijk behandeld, ook het slechte nieuws. Waar het Trump betrof werd er veel vaker veroordeeld en gelachen zonder inhoud en dat is slecht maar vooral ook jammer. Media mogen en moeten natuurlijk nieuws duiden maar moet er ook voor zorgen dat boodschappen op faire wijze bij de burgers komen. Typerend was voor mij de stemming in de NOS studio vanochtend die ik niet anders dan ontredderd kan noemen.

Nogmaals, ik vond Clinton ook de betere keuze maar Trump heeft ook gewoon goede inhoudelijke punten. Daarnaast voel ik mij economisch gezien altijd al meer een republikein dan een democraat. Dat neemt niet weg dat Trump flink wat werk zal moeten verzetten om zijn onbehouwen uitspraken uit de campagne recht te zetten. Niet alleen aangaande vrouwen en Mexicanen maar bijvoorbeeld ook over de NAVO. Ik ga ervan uit dat hij dit zal gaan doen, enigszins vergelijkbaar met Boris Johnson na de Brexit campagne.

Ik maak mij dan ook veel minder zorgen over de gevolgen van zijn verkiezing dan veel mensen in de media. Ik maak mij wel zorgen over de koers van het land waar het aankomt op de sociaal liberale punten zoals LGBTQIA- en vrouwenrechten. Maar dat heeft veel meer te maken met het feit dat de republikeinen zowel het huis als de senaat hebben gewonnen en veel minder met de verkiezing van Trump als zodanig.

Dan nog een laatste punt. Op veel, sociale, media zie ik nu vragen die neerkomen op :”Wat vertel ik nu mijn kinderen?” Bij voorkeur gevolgd of voorafgegaan door een Godwinnetje. Het antwoord is namelijk heel eenvoudig, Amerika heeft op democratische en vreedzame wijze een nieuwe president gekozen die het beste met het land voor heeft. Het echte probleem is dat veel, nee echt niet iedere, en zeker u als lezer niet natuurlijk, ouders hun kinderen tijdens de campagne, al dan niet onder invloed van de media, gevoerd hebben met een antipathie en soms zelfs haat, jegens Trump waar de honden geen brood van lusten. Lastig is dan vooral ook het eigen optreden van de ouders in kwestie. Dit narigheidje zou zijn verdwenen als de uitslag was geworden zoals we hadden verwacht, want dan hadden we allemaal om Trump kunnen lachen en waren er geen kritische vragen van de kinderen gekomen. Nu worden we echter geconfronteerd met de manier waarop we zelf Trump hebben afgeschilderd en dat is best pijnlijk.

Ondanks dat ik mij dus weldegelijk zorgen maak om de richting die Amerika nu in slaat, zult u mij, mede om de hiervoor genoemde redenen, niet horen huilen met de wolven waar het aankomt op de gepercipieerde mogelijke desastreuze gevolgen van het presidentschap van Trump.

 

 

 

Trump versus Clinton, mijn keuze en voorspelling

Trump versus Clinton, mijn keuze en voorspelling

Morgen is het zover, de verkiezing die uiteindelijk zal leiden tot de installatie van de, volgens velen, machtigste persoon ter wereld. We hebben het al uitgebreid gehad over de verschillende debatten en over de nodige uitspattingen, waar we het nog niet over hebben gehad, is mijn persoonlijke voorkeur en keuze. Nou is die ook niet heel erg relevant daar ik toch niet mag stemmen in de Verenigde Staten. Er hebben echter genoeg mensen naar gevraagd dus ik doe mijn best een afweging neer te zetten. Daarbij zal ik wat heen en weer gaan tussen een keuze vanuit mijn Nederlandse en Amerikaanse perspectief, het zal uiteindelijk leiden tot een enkele keuze, dat beloof ik.

Traditioneel ben ik binnen het Amerikaanse systeem een republikein waar het aankomt op de economie en handel. Waar het aankomt op de medisch ethische kwesties als euthanasie, gentherapie, stamceltherapie etc. bevind ik mij meer aan de zijde van de democraten.

In de laatste verkiezingen heeft dit afwegingskader, aangevuld met honderden andere kleine overwegingen steevast geleid tot mijn steun voor de republikeinse kandidaten, inclusief John McCain met running mate Sarah Palin in 2008, alhoewel ik moet toegeven dat een president met een niet witte huidskleur mij toen ook gewoon wel heel erg vrolijk stemde. Die verkiezingen waren voor mij dan ook een feestje in dat opzicht, niet je favoriete president en toch blij met de uitslag.

Ditmaal is het behoorlijk anders. Met beide kandidaten heb ik namelijk helemaal niks. Ik mag ze niet, ik vind ze niet leuk of grappig, ik vind ze zelfs niet aimabel of lief, laat staan intelligent of erudiet. Daarnaast zijn de punten waar het deze verkiezing over gaat ook niet de mijne. Trump heeft het constant over een muur en de e-mails van Clinton en Clinton heeft het permanent over het disrespect van Trump voor vrouwen, een eerlijk belastingsysteem en schuldenvrij hoger onderwijs.

We bespreken eerst de punten van Trump . De muur boeit mij niet, ten eerste omdat ik niet in de VS woon en ten tweede omdat het bouwen van een muur nog nooit heeft geleid tot de gehoopte vrede of buitensluiting van een groep. Of het nou gaat om de Chinese of de Berlijnse muur, uiteindelijk wordt elke muur geslecht. De e-mails van Clinton zijn voor mij wel een serieus punt en dan vooral het feit dat zij, tegen de regels in, overheid e-mails via een speciaal daarvoor opgezette e-mailserver verstuurde. Dat is gewoon stom en je mag verwachten van iemand met zo’n ervaring dat ze beter weet, minpuntje dus. Naast al deze “inhoudelijke” punten, heeft Trump geen enkele ervaring in de politiek, hetgeen door een deel van zijn achterban als pluspunt wordt gezien, door mij zeker niet.

Clinton heeft het aan de andere kant veel over Trump die over denigrerend vrouwen praat, de man is gewoon een zwijn op dat gebied. Is hij daardoor per definitie ongeschikt voor het ambt van president? Nee, niet per se maar het is wel een hele zware min. Het eerlijke belastingsysteem heeft Clinton goed geleend van Bernie Sanders, haar tegenstander in de primaries. Een wat mij betreft lekker populistisch punt voor de linker kant van de aanhang maar niet heel boeiend. Dan het, eveneens van Sanders geleende, punt aangaande hoger onderwijs, hier sta ik gewoon net even iets anders in dan mijn democratische vrienden. Clinton heeft een bijzonder uitgebreid CV waar bijna alles op staat wat je je maar kan indenken. Dit wordt door tegenstanders gezien als een minpunt omdat zij onderdeel van “het systeem” zou zijn. Dat kan best zo zijn, maar ik prefereer het toch als iemand enige ervaring heeft als politiek bestuurder voor zo’n belangrijke functie.

Maar waar sta ik dan nu? Want de Greens, zijn voor mij ideologisch geen optie omdat zij veel te ver op de linker kant van het spectrum acteren. De libertariërs heb ik eerder al afgeschreven. De enige kandidaat die dan nog over zou blijven, mits ik in een staat zou wonen waar hij op het biljet staat of waar ik zelf een kandidaat mag toevoegen, de zogenoemde write-in, zou Evan McMullin zijn. McMullin stelde zich kandidaat als onafhankelijke kandidaat omdat hij vond dat Trump nooit president mag worden. Hij strijdt met voornamelijk traditioneel republikeinse ideeën en een beperkt budget een onafhankelijke campagne en zal het dus ook niet gaan halen. Zijn ideeën zijn wat mij betreft ook iets té traditioneel en voelen te veel als een te snel in elkaar geflanste campagne.

Ok, dus geen greens, libertariërs of onafhankelijken, dan blijven Trump en Clinton over. Het sneue is dat qua onderwerpen vooral de punten die op hen als, publiek persoon slaan een reden zijn om mijn keuze uiteindelijk op te baseren. Dat betekent dan ook dat Hillary Clinton uiteindelijk mijn steun krijgt, puur omdat zij ervaring heeft en daarnaast Trump alles is waar ik mij als feminist voor schaam.

Ik heb eerder gezegd dat zij de verkiezingen met groot verschil zal gaan winnen, dit denk ik nog steeds. Ik denk dat zij uiteindelijk rond de 51% zal halen tegen 41% voor Trump met de libertariërs rond de 7% en de groenen rond de 1%.

Nog belangrijker, ik verwacht dat Clinton van de 538 kiesmannen er uiteindelijk zo’n 330 zal binnen halen met ongeveer 200 voor Trump. De democraten hebben de laatste dagen nog een stevig offensief ingezet om een optimaal resultaat neer te zetten in de staten waar het nog spannend is. Daarnaast heeft de FBI uiteindelijk toch niks verdachts gevonden in de laatste e-mails van Clinton. Ik denk dat dat voldoende zal blijken te zijn om de verkiezing van de eerste vrouwelijke president van de Verenigde Staten een feit te laten worden.