Maand: juli 2016

10 jaar wachten op een Nederlands paspoort. Echt waar?!

10 jaar wachten op een Nederlands paspoort. Echt waar?!

De laatste tijd heb ik wel vaker het idee dat de VVD iets teveel naar de PVV kijkt. Vooral waar het aankomt op mensen van buiten. Maar vandaag gaat het me weer eens te ver, VVD Tweede Kamerlid Azmani wil dat mensen minimaal tien jaar moeten wachten voordat ze een Nederlands paspoort aan kunnen vragen. Binnenkort gaat deze termijn van de huidige 5 naar 7 jaar. De VVD wil dat bij monde van Azmani dus naar tien jaar hebben. De reden hierachter is: “Mensen hebben bij hun naturalisatie nog maar weinig kennis genomen van de geschiedenis van dit land met zijn joods-christelijke traditie met humanistische en liberale verworvenheden waarin vrijheid centraal staat. Dat kost enige tijd als je hier niet geboren en getogen bent.”

Nou heb ik sowieso moeite met aantallen jaren als criterium, doorgaans zegt het aantal jaren dat iemand iets of ergens is namelijk niet per se iets over hetgeen ze dan mogen of kunnen. Het gaat erom wat je in die jaren dóet. Iemand kan al twintig jaar voetballen en nog steeds in het laagste elftal spelen. Azmani geeft om dit te ondervangen aan dat hij graag de taal eis voor het inburgeringsexamen hoger ziet. In plaats van niveau A2 naar niveau B1 of B2. Op zich helemaal mee eens maar als iemand in drie jaar tijd dan bijvoorbeeld B2 weet te halen, moet diegene alsnog 2,4 of zelfs 7 jaar wachten, zonder enige reden en dat is gek. Maar naast dit fundamentele punt, heb ik in dit geval nog een tweetal problemen met het voorstel. De eerste heeft te maken met geografische diversificatie, de andere met no taxation without representation.

Als we de redenering van Azmani volgen, dat het cruciaal is om de taal te beheersen en de cultuur te kennen, zouden inwoners van landen die dichtbij onze Nederlandse maatschappij staan, eerder moeten kunnen naturaliseren. Mits zij natuurlijk het Nederlands machtig zijn, daarbij valt te denken aan bijvoorbeeld Duitsers of Scandinaviërs. Dan krijg je al snel de discussie of dat een vorm van discriminatie of zelfs racisme is. Wellicht is het een idee om EU-burgers een uitzonderingspositie te geven? Lijkt me legitiem, binnen Schengen mogen ze toch al vrij reizen en werken.

No taxation without representation is voor mij veel meer een principekwestie. Veel mensen die uit het buitenland naar Nederland komen, hebben hier een baan, sommigen zelfs een bijzonder goede baan. Over het geld dat ze daar verdienen, betalen zij belasting en in het geval van een goede baan, betalen ze dus veel belasting. Ik vind het dan lastig uit te leggen dat ze niks te zeggen hebben, door het uitbrengen van hun stem voor de Tweede Kamer, maar ook voor Provinciale Staten en daarmee getrapt de Eerste Kamer, over hoe dat geld moet worden uitgegeven. Voor de goede orde voor de gemeenteraads-, waterschaps- en Europese verkiezingen gelden andere regels. De reden die hiervoor meestal wordt aangegeven is dat de Staten-Generaal over zaken van landsbelang gaan zoals diplomatie en defensie. Daarom mogen enkel mensen met de Nederlandse nationaliteit hiervoor stemmen.

Het punt van de jaren wil ik nog enigszins overheen stappen. Een aantal jaren is per slot van rekening een eenvoudige manier om een grens te stellen, niet ideaal maar wel zeer werkbaar, ik vraag me wel af waar de 10 jaar vandaan komt. Ik denk dat onderscheid naar geografische herkomst goed tegemoet zou komen aan de bezwaren van Azmani, de vraag is of het wettelijk zou kunnen maar ik denk het wel.

Tot slot de representatie, ik vind dat iedereen die in Nederland minimaal een jaar inkomstenbelasting heeft betaald stemrecht zou moeten krijgen zodat zij kunnen meebeslissen over het geld dat zij afdragen. Mocht dit een stap te ver zijn, dan vind ik het niks dan redelijk wanneer mensen die in Nederland legaal verblijven en werken tegen een lager tarief belast worden. Natuurlijk maken ze wel gebruik van alle diensten van de overheid, waar zij dus niks over te zeggen hebben, dus helemaal vrijstellen gaat wellicht wat te ver. Ook zou dat oneerlijke concurrentie in de hand kunnen werken. Maar tussen de 2 en 5% minder lijkt me redelijk als geste. Want ze spreken dan wellicht geen Nederlands, ze dragen, sowieso in financiële zin, wel bij aan onze samenleving.

Advertenties
300 voicemails democraten gelekt en ze zijn dodelijk saai

300 voicemails democraten gelekt en ze zijn dodelijk saai

Vandaag heeft wikileaks 300 audiobestanden online gezet. Dit zijn digitale opnames van voicemails aan het adres van het Democratic National Committee (DNC). In totaal gaat het dus om 300 berichten en zoals te verwachten, bestaan de meeste voicemails uit niet veel meer dan het verzoek om terug te bellen.

Aardig is dat er een paar boodschappen bij zitten waar we een inkijkje krijgen in wat bepaalde individuele donateurs vinden van bijvoorbeeld Bernie Sanders. Ook weten we nu dat een privé-diner met Hillary Clinton 200000 dollar kost. Maar al met al is het een bijzonder weinig inspirerende bron. Wat wel interessant is, is dat Assange van zich heeft laten horen en dan met name over de mogelijke bron(nen) van de e-mails. Hij hult zich volkomen in stilzwijgen en gaat ook niet mee in vooronderstellingen. Maar het blijft wel een interessante vraag of mogelijk gestolen bronnen op deze manier gebruikt mogen worden.

Ik wil vandaag wat meer kijken naar de kant van de klokkenluider. Want hoe kan je, zonder angst voor vervolging of zelfs een aanslag op je leven, doen wat “goed” is? In de huidige wereld is dat zowel heel moeilijk als heel makkelijk. Heel makkelijk omdat het anoniem verspreiden van informatie via het internet en de sociale media steeds eenvoudiger lijkt te worden, moeilijker omdat het ook steeds eenvoudiger wordt om online te achterhalen wie wat heeft gedaan. Niet in de laatste plaats omdat uiteindelijk ieder systeem te kraken lijkt te zijn.

Maar is er dan geen manier om mensen met dit soort databronnen de mogelijkheid te geven deze ergens te toetsen? Dat zou natuurlijk kunnen maar op dat moment is er een absoluut vertrouwen nodig in de instantie die de controle uitvoert waar het gaat om het waarborgen van de anonimiteit van de dataleverancier. De enige partner waarin dit soort vertrouwen momenteel bestaat is…. Juist, wikileaks. Maar zij zijn er vooral op uit om informatie, ook met twijfelachtige bronnen, zo snel mogelijk online openbaar te maken. Ik zou liever een soort hackmeldpunt.nl, bij voorkeur gesteund door duidelijk wetgeving vanuit de overheid, zien.

Voordat we nu verder gaan, even wat duiding aangaande de term ethisch hacken, die term wordt, zeker in de politiek nog weleens verschillend uitgelegd. Ikzelf hou de definitie aan dat een ethisch hacker iemand is die op uitnodiging van de eigenaar van het te hacken systeem de veiligheid test. Het gaat daarbij dus niet om “hackers met goede bedoelingen”, de zogenoemde whitehat hackers, dit zijn hackers die niet op uitnodiging van of namens een eigenaar hacken maar dit doen om zwaktes bloot te leggen en te melden aan de eigenaar, of ze dit nou doen uit de goedheid van hun hart, verveling of spanning maakt voor mij dan niet uit.

ethical-hacking-presentation-8-638

Momenteel kunnen deze whitehat hackers zich enkel beroepen op de leidraad responsible disclosure van het nationaal cyber security centrum (NCSC). Probleem is dat dit enkel een handreiking is, dus geen wetgeving. Het Openbaar Ministerie kan bij een hack dus alsnog overgaan tot vervolging, zelfs als een hacker zich aan álle regels heeft gehouden en zowel het bedrijf als de hacker de leidraad onderschreven hebben en dit hebben gemeld bij het NCSC.

Het is dan ook niet vreemd dat veel hackers, ook de whitehat hackers, ervoor zorgen dat ze zo anoniem mogelijk zijn bij het melden van zwaktes in de beveiliging. Het kan tenslotte zomaar gebeuren dat je alsnog wordt aangeklaagd en opgepakt. Het zou dan ook mooi zijn als de leidraad uit 2013 wordt aangepast en opgewaardeerd tot wet. Onder andere D66 zet zich daar in de kamer voor in, ik hoop van harte dat andere partijen snel volgen. Onder andere deze kamer vragen, en antwoorden, zouden weleens de aanzet kunnen zijn tot een hernieuwd debat over dit politiek gevoelige onderwerp.

 

 

 

Endell street, Een ziekenhuis gerund door suffragettes

Endell street, Een ziekenhuis gerund door suffragettes

Enkele maanden geleden doolde ik door London en kwam ik bijgevoegd bordje tegen. Ik heb hier direct een foto van gemaakt met de belofte aan mijzelf dat ik een uitgebreid artikel zou schrijven over het Endell street military hospital. Na nadere studie, werd ik alleen maar enthousiaster want dit ziekenhuis is écht bijzonder.

floralouisa_eleehk

Ons verhaal begint in 1914 met twee suffragettes Dr. Flora Murray en Dr. Louisa Garrett Anderson (1873-1943), niet te verwarren met haar moeder, en wegbereider voor vrouwelijke dokters in Engeland, Dr. Elizabeth Garrett Anderson (1836-1917). Beide vrouwen waren voorvechters van meer rechten voor vrouwen ook waren zij beide afgestudeerde dokters aan de London School of Medicine for Women (LSMW). Waar het de meesten ging om stemrecht hadden deze dames een grotere droom. Zij wilden de medische professie verder openbreken voor vrouwen. Zo was het in Groot-Brittannië in die dagen niet gewoon voor een vrouwelijke dokter om een man te behandelen.

Nadat een collega vrouwelijke arts door The War Office was afgewezen met de tekst: “My good lady, go home and sit still.” Besloten de dames naar de Franse ambassade in London te gaan, hier boden ze ook aan een militair hospitaal, maar nu in Frankrijk, te runnen. De Fransen accepteerden dit aanbod gretig. Op dat moment begonnen ze via hun suffragette netwerk met het inzamelen van geld en medische voorraden. Ook richtten zij het women’s hospital corps (WHC) op met als motto, geleend van de Women’s Social and Political Union (WSPU), waar zij beiden lid van waren: “Deeds not words”. In september 1914 kregen zij het hotel Claridge op de Champs Elysees in Parijs toegewezen als militair hospitaal. Het hospitaal werd nog wel gerund door een Fransman maar verder was al het medisch personeel vrouw, opgeleid aan LSMW.

Naast een unicum was het ook wel een beetje dubbel, vrouwelijke Franse artsen mochten namelijk nog steeds bijna niks doen met hun professie. Hetgeen des te vreemder was daar vrouwen in Frankrijk eerder naar de universiteit mochten om medicijnen te studeren dan in Engeland. Maar om onduidelijke redenen vond het Franse rodekruis het wel goed dat vrouwelijke artsen uit Engeland een hospitaal bemensten.

Het hospitaal, dat voornamelijk Franse en Engelse soldaten hielp, was direct een succes en na enkele maanden werd al gevraagd, door de Royal Army Medical Corps (RAMC) of ze ook het hospitaal in Wimereux, bij Boulogne, konden bemensen. Dit deden ze direct, in deze hoedanigheid vielen zij ook onder The British War Office en waren daarmee officieel leger chirurgen.

De vraag of ze hiermee de eerste vrouwelijke leger chirurgen waren, is een moeilijke. Want vijftig jaar voor hen was James Barry, geboren als Margaret Ann Bulkley, al arts. Maar aangezien hij zich sinds zijn jonge jeugd als man voordeed, is het moeilijk te stellen wie nou de eerste was. Temeer omdat we niet met zekerheid kunnen zeggen of James als man door het leven ging om werk te kunnen doen dat hij anders niet mocht doen of omdat hij voelde dat hij niet met het juiste geslacht ter wereld was gekomen. Zijn geslacht werd namelijk pas na zijn dood bekend gemaakt aan de buitenwereld, we zullen het dus nooit met zekerheid weten. Overigens was hij geen fijn heerschap, Florence Nightingale, die met hem werkte tijdens de Krimoorlog omschreef hem postuum als: “I never had such a blackguard rating in all my life – I who have had more than any woman – than from this Barry sitting on his horse, while I was crossing the Hospital Square with only my cap on in the sun. He kept me standing in the midst of quite a crowd of soldiers, Commissariat, servants, camp followers, etc., etc., every one of whom behaved like a gentleman during the scolding I received while he behaved like a brute . . . After he was dead, I was told that (Barry) was a woman . . . I should say that (Barry) was the most hardened creature I ever met.”

Maar terug naar Wimereux en Parijs. De dames bleven hier kei en keihard werken om aan te tonen dat vrouwen minstens zo goede dokters zijn als mannen. In februari 1915 veranderde de doctrine van de RAMC echter. Waar zij tot dan toe militairen voornamelijk in Frankrijk lieten behandelen, werd besloten onder de nieuwe directeur-generaal sir Alfred Keogh om soldaten bij voorkeur in Engeland te behandelen. Hierdoor was er minder medische hulp in Frankrijk nodig maar veel meer in Engeland zelf. Keogh was dusdanig onder de indruk van het WHC dat hij ze uitnodigde een ziekenhuis te openen met tenminste 500 bedden. Hij stelde hen een voormalig werkhuis, volgens de overlevering het werkhuis waar Oliver Twist op gebaseerd was, late gebruikt als asielzoekerscentrum voor continentale Europeanen, ja echt, ter beschikking. Dr Garrett Anderson werd directeur en de gehele staf bestond enkel en alleen uit vrouwen. Vanzelfsprekend werden de dokters waar zij in Frankrijk mee gewerkt had, meegenomen, daarnaast werden vrouwelijke dokters, verpleegsters maar bijvoorbeeld ook brancardiers aangetrokken.

Doordat ze onder directe protectie van Sir keogh stonden, kon het hospitaal openblijven. Het RAMC was namelijk als organisatie geen groot fan van dit hospitaal. En ze gingen ervanuit dat het ziekenhuis binnen enkele maanden zou sluiten door mismanagement. Sir Keogh was echter een scherp man en stuurde Dr. Murray en Dr. Garrett Anderson naar het RAMC-college in Millbank, hier leerden zij hoe volgens het boekje een militair hospitaal diende te worden geleid. Op deze wijze kon het RAMC niet anders dan ze gedogen.

Niet in de laatste plaats omdat het hospitaal een perfect locatie had. Het lag namelijk exact tussen de verschillende grote treinstations, deze werden gebruikt om militairen per trein in zogenoemde ambulancekonvooien de stad in te brengen. Door de goede locatie kregen zij dagelijks 30-50 gewonden binnen die veelal direct moesten worden geopereerd.

Omdat het hospitaal niet helemaal onder het leger viel, de dokters hadden bijvoorbeeld geen echte rangen omdat ze geen mannen mochten commanderen, konden er experimenten worden gedaan die elders niet zomaar konden. Zo werd een zalf ontwikkelt die ervoor zorgde dat verband minder vaak hoefde te worden vervangen, onder andere hierover publiceerden zij zelfs. Hiermee werden de dokters van Endell street, in samenwerking met de organisatie Scottish women’s hospitals de eerste vrouwelijke dokters die onderzoek gepubliceerd kregen in The Lancet, een nog steeds bestaand hoog aangeschreven wetenschappelijk medisch periodiek. Nog belangrijker, de zalf werd naar alle Engelse veldhospitalen verscheept en heeft vele duizenden levens gered.

Ook hadden ze meer persoonlijke aandacht aan de vaak zwaargewonde en aan posttraumatische stressstoornis leidende manschappen. Iets wat door patiënten en bezoekers bijzonder werd gewaardeerd. Of zoals Dr. Louisa Garrett Anderson haar moeder Dr. Elizabeth schreef: I like still more the opportunity of being a little good to these bruised men. Their minds are full of horrors and it is a help to them to come into a soothing atmosphere with decent food and soft beds and our gentle merry young orderly girls who feed them with cigarettes and write to their mothers and read to them.… We are going to have Scotch songs tomorrow instead of hymns and I fear even a gramophone may appear for a short time. All the men are shocked by what they have been through—and normal comforts and little pleasures are a help to them and make them sleep and forget a little.”

Ook in de krant liet zij zich niet onbetuigd, zie bijgevoegd artikel uit de Daily telegraph van dinsdag 18 mei 1915. Hierin stelt zij dat vrouwen ideale artsen zijn omdat de gewonde soldaten eigenlijk hetzelfde zijn als grote baby’s. Als je weet welk speelgoed ze leuk vinden, wat ze lekker vinden bij de thee en waarom ze bang zijn voor een operatie, ben je een heel eind op weg naar het besturen van een militair hospitaal.

2016-07-26 (2)

Al met al zijn er in de vier jaar dat het ziekenhuis operationeel duizenden acteurs en entertainers in het ziekenhuis langs geweest, ook werden er in die jaren 511 activiteiten georganiseerd, variërend van sportdagen met kruipwedstrijden voor mensen met beperkingen tot boks demonstraties en naailessen. Vooral het werk met naald en draad was iets waar vele soldaten bijzonder goed in werden. Dusdanig goed zelfs dat hun handwerk regelmatig werd verkocht op opendagen waar dames uit de highsociety en zelfs royals aanwezig waren.

In 1917 kreeg het ziekenhuis een kleine vrouwenvleugel. In de twee jaar dat deze vleugel open was, zijn naast 24000 mannen ook nog eens 2000 vrouwen geholpen. Deze vrouwen zaten bij de Queen Mary’s army auxiliary forces en andere vrouwelijke eenheden. In januari 1917 bezocht Koningin Alexandra, bij ons beter bekend als Alexandra van Denemarken, dochter van de Deense koning, vrouw van Edward VII, het ziekenhuis. Niet veel later kregen zowel Murray als Garrett Anderson een C.B.E, een hoge Brits onderscheiding.

L0026139 The Times History and Encyclopaedia of the w
L0026139 The Times History and Encyclopaedia of the w Credit: Wellcome Library, London. Wellcome Images images@wellcome.ac.uk http://wellcomeimages.org Women’s Work (III): War Service. Miss Flora Murray (left) and Dr. Louise Garrett Anderson (right) leaving Buckingham Palace after receiving decorations. Photograph The Times History and Encyclopaedia of the War. Published: November 12 1918 Copyrighted work available under Creative Commons Attribution only licence CC BY 4.0 http://creativecommons.org/licenses/by/4.0/

In al die jaren hadden zij nooit hun feministische vlaggen gevlogen of campagnes gevoerd binnen het ziekenhuis. Ze wilden gewoon een heel goed ziekenhuis zijn. In 1918 werd er echter eenmalig een uitzondering gemaakt. In dat jaar kregen de eerste vrouwen stemrecht ze moesten dan wel 30 jaar of ouder zijn en zij of hun man moesten een bepaalde hoeveelheid eigendom hebben. Dit is goed te vergelijken met het Nederlandse censuskiesrecht. Alleen werd er bij censuskiesrecht gekeken naar een minimale hoeveelheid vermogensbelasting die iemand moest betalen. Nadat de representation of people act op 6 februari werd aanvaard, hing boven Endell street hospital de zwarte vlag van de WSPU.

In 1919 sloot het ziekenhuis, de oorlog was tenslotte afgelopen en Endell street was een militair hospitaal. Murray en Anderson Garrett gingen hierna beide weer aan de slag in een kinderziekenhuis, een positie die vrouwelijke artsen wel mochten bekleden. Ondanks de oorlog en de posities die de vrouwelijke artsen hadden bekleed, was er niet veel veranderd in de opstelling van de medische wereld ten opzichte van vrouwen.

In 1923 stierf Murray op 54-jarige leeftijd, Garrett Anderson overleefde haar nog twintig jaar. Zij bleef tot aan haar dood in 1943 wonen in het huis waar zij samen woonden in Penn. Uiteindelijk delen zij dicht bij dit huis hun graf, op hun steen staat: “We have been gloriously happy”

6531849_136439332710

 

We zijn de grootste!

We zijn de grootste!

Nouja, eigenlijk zijn we de langste. Volgens een onderzoek van eLIFE zijn Nederlandse mannen gemiddeld de langste ter wereld met 183 centimeter. Nederlandse vrouwen zijn gemiddeld 169 centimeter en daarmee achter de Letten de nummer twee.

In dit onderzoek zijn 1472 studies opnieuw geanalyseerd waarin de lengte van mensen, geboren tussen 1896 en 1996, wordt gebruikt. De analyse is gemaakt voor alle landen die in deze data voorkwamen, zo’n 200 in totaal.

Natuurlijk komen hier veel aardige feitjes uit, wie zijn de langste? Nederland bij de mannen, 183 cm, Letland bij de vrouwen, 170 cm. Wie zijn de kortste? Bij de mannen Oost-Timor met 160 cm bij de vrouwen Guatemala 150 cm. Interessanter vond ik de cijfers van Rwanda, Uganda en Egypte. In deze landen zijn zowel de mannen als de vrouwen tussen 1914 en 1980 steeds langer geworden maar sinds 1980 gemiddeld gekrompen.

_90514628_a4b51ecc-78b1-4376-8ea2-0efad3fe4909

Een deel van onze lengte zit volgens de studie in ons DNA maar een heel groot deel heeft te maken met voeding en leefomstandigheden. Volgens dit onderzoek zorgt een grotere lengte overigens voor een kleinere kans op hartziektes. Wel is er mogelijk een grotere kans op kanker, de veronderstelling is dat dit is omdat doordat er meer groei is de kans op muterende cellen ook groter is.

Ik zou vooral zeggen, lees het geheel eens goed door want er staan ontzettend veel mooie kaartjes, lijstjes en rijtjes op de website. En als u, net als ik, gefascineerd bent door dit soort informatie en de bijbehorende weetjes, kunt zich heerlijk uitleven. Wat dacht u van deze grafiek waar u kunt zien hoe lang mannen geboren in 1896 en 1996 waren en welke plaats ze daarmee in beide jaren op de wereldranglijst innamen. U merkt al er is nog veel te ontdekken op de website.

De langste man in Nederland is overigens Rob Zwaan met 223 cm, die deze titel in 2004 overnam van Rob Bruintjes, 221 cm. Bij de vrouwen is momenteel Martine Balster de langste met 205 cm. En hoewel zij niet de langste mensen ter wereld zijn, zijn ze hiermee wel de langsten onder de langsten.

 

 

Golda Meir גולדה מאיר

Golda Meir גולדה מאיר

In onze serie grote vrouwelijke politieke leiders vandaag de eerste en tot nog toe enige vrouwelijke premier van Israël, zowel een moederfiguur als een iron lady. Maar laten we bij het begin beginnen. Golda Mabovitch werd geboren op 3 mei 1898 in Kiev, Oekraïne, onderdeel van het Russisch Rijk. De belangrijkste herinnering die ze aan haar jeugd in Rusland had, was die van haar vader die de ramen dichttimmerde voor de veiligheid van zijn gezin. Dit was de tijd van de Russische pogroms waarbij Joden in alle grote Russische steden werden aangevallen en gedood. Meir heeft deze herinnering en het gevoel dat zij werd aangevallen om haar Joodszijn haar hele leven bij zich gedragen.

In 1906 emigreerde het gezin Mabovitch naar Milwaukee in de Verenigde Staten, hier ging Meir naar de basisschool. Op haar veertiende besloot ze, tegen de wil van haar moeder, verder te leren in Denver. Om dit toch mogelijk te maken ging ze bij haar getrouwde zus wonen, in het huis van haar zus en zwager kwam zij in aanraking met politiek, kunst en Zionisme. Ook leerde ze hier haar latere man Morris Meyerson kennen. In 1917 verhuisde zij met haar man terug naar Milwaukee, ondertussen was zij gediplomeerd lerares en overtuigd Zionist. Ze ging dan ook aan de slag op een school waar les werd gegeven in het Jiddisch, een ideale combinatie van haar passie voor lesgeven en het Zionisme.

In 1921 emigreerde het echtpaar Meyerson eindelijk naar Israël, toen nog mandaatgebied Palestina onder Brits gezag, een langgekoesterde droom voor Meir maar door de eerste wereldoorlog was het eerder niet mogelijk. In eerste instantie streken ze neer in een kibboets, waar ze bij eerste aankomst overigens geweigerd werden. In 1924 verhuisden ze eerst kortstondig naar Tel Aviv maar al snel konden ze naar Jeruzalem, de stad waar Meir de rest van haar leven haar thuis had.

Haar politieke werk werd ondertussen steeds belangrijker, in 1928 wordt zij namens de raad voor werkende vrouwen zelfs voor twee jaar naar de VS gestuurd. Haar kinderen gingen met haar mee maar haar man bleef achter in Israël. Dit was het begin van een periode waarin beide echtelieden uit elkaar groeiden, wel bleven ze getrouwd tot en met de dood van meyerson in 1951.

Ondertussen werd haar status in politieke en intellectuele kringen steeds groter. Zij werd zelfs als toehoorder namens (Joods) Palestina naar de conferentie van évian gestuurd. Tijdens deze conferentie spraken 32 landen over de mogelijkheden tot het opnemen van Joodse vluchtelingen. Meir kwam zwaar ontgoocheld terug van deze conferentie. Het enige land dat vluchtelingen op wilde nemen, was de Dominicaanse Republiek.

In 1948 wordt Meir wederom naar de VS gestuurd, ditmaal om Amerikanen te overtuigen geld te doneren voor de nieuw op te richten staat Israël en dan vooral voor het leger. De verwachtingen waren niet al te hoog gespannen, een miljoen of tien dollars werd al als een overwinning gezien, Meir kwam uiteindelijk met 50 miljoen thuis. Dit zorgde er mede voor dat zij uiteindelijk een van de 24 mensen was die de Israëlische onafhankelijkheidsverklaring ondertekenden.

Na de onafhankelijkheid ging het snel, in eerste instantie werd zij ambassadeur in de Sovjetunie, een belangrijker partner voor Israël, vooral wat betreft wapens. Hoezeer zij geliefd was, werd hier voor het eerst ook echt duidelijk. Nadat zij op de eerste dag van Rosh Hashanah naar de synagoog in Moskou was geweest, werd haar naam gescandeerd door vele duizenden Russische Joden, een gebeurtenis die op het oude 10000 sjekel biljet stond.

Na haar terugkomst in Israël een jaar later, werd zij namens haar partij, Mapai, een sociaaldemocratische partij, verkozen in de Knesset en werd zij benoemd tot minister van arbeid. In 1956 benoemde haar mentor en vriend premier David Ben-Gurion haar tot minister van buitenlandse zaken. Dit was ook het jaar en de reden dat we Golda Mabovitch-Meyerson nu kennen als Meir. Ben-Gurion vroeg namelijk alle medewerkers op buitenlandse zaken hun naam meer Hebreeuws te maken. Meyerson werd daarom Meir hetgeen “helder schijnen” betekent. Deze positie heeft zij uiteindelijk tien jaar bekleed. Begin jaren zestig kreeg ze te horen dat ze kanker had, dit heeft zij altijd geheimgehouden, zelfs in de tijden dat ze zware chemotherapie nodig had. In 1966 trad zij uiteindelijk af als minister vanwege oververmoeidheid en slechte gezondheid, zonder verdere details publiek te maken.

De rust was echter van korte duur, al snel werd zij secretaris-generaal van haar partij en was ze bezig interne brandjes te blussen. In 1969 stierf minister-president Levi Eshkol echter onverwacht aan een hartaanval en werd Meir overgehaald het land te leiden. Zij deed dit met verve, zij hield de regering van nationale eenheid die was ingesteld na de zesdaagse oorlog in stand. Uiteindelijk leidde dit tot verschillende politieke fusies waardoor de Israëlische arbeiderspartij ontstond. Ook trad zij regelmatig hard op, bijvoorbeeld na de aanslagen op Israëlische sporters tijdens de spelen van München. Zij stuurde de Mossad af op de mensen die deze aanslag uitvoerden en ondersteunden. Tegelijkertijd werd zij in eigen land ook gezien als een moederfiguur, een bijzondere combinatie.

De nasleep van de Jom Kippoeroorlog in 1973 leidde uiteindelijk tot het aftreden van Meir. Ondanks dat het rapport van de Agranat commissie haar vrijpleitte van enige directe verantwoordelijkheid. Haar positie was echter onhoudbaar geworden, zij zag dit in en trad in 1974 zelf af. In 1978 overleed zij uiteindelijk aan de kanker die haar al zo lang kwelde.

 

Het IOC, een bijzonder laffe club

Het IOC, een bijzonder laffe club

Het IOC heeft een ruling gegeven aangaande de deelname van Russische sporters aan de spelen in Rio over een kleine twee weken. Na het verschijnen van een bijzonder kritisch rapport dat een structurele dopingcultuur in Rusland heeft bloot gelegd, heeft het IOC nu een besluit genomen. Dat besluit is kort samengevat: de individuele internationale sportfederaties moeten maar kijken wat ze doen.

Wellicht doe ik hier het IOC iets tekort maar het scheelt niet veel. De integrale tekst van het besluit kunt u overigens, in het Engels, hier lezen. De enige echt harde besluiten zijn dat de Russen niemand mogen laten deelnemen die in het verleden is gepakt met doping of die niet aan het extra zware dopingcontroleprogramma van het IOC voor de Russen mee wil of kan doen in de komende weken. Dit besluit neemt het IOC vooral omdat in het rapport niet wordt gezegd dat het Russisch olympisch comité een rol zou hebben gespeeld in de structurele doping waardoor het hele land uitsluiten niet zou kunnen.

Het IOC lijkt hier op basis van een bijzonder magere onderbouwing te zeggen dat het juridisch allemaal niet 100% is en dus moeten we Rusland maar niet in zijn geheel straffen. Maar er is wel genoeg bewijs om de individuele internationale sportfederaties op te roepen de deelname van álle Russen te heroverwegen. Zeker als zij alleen in Rusland zijn getest op doping. Ook moeten ze iedere atleet individueel beoordelen. Ik vind dit overigens principieel een bijzonder goed punt maar dat moet natuurlijk gewoon door het IOC, in samenwerking met het WADA gedaan worden. Zij hebben hier mensen en geld voor, veel sportfederaties hebben dat niet zomaar en zeker niet op zo’n korte termijn. Ook ben ik benieuwd naar het aantal Russen met een bestuurlijke positie in internationale sportfederaties. Ik kan mij zo indenken dat dat best een hoog aantal is en dat daarmee de kans op een harde en eenduidige lijn niet heel groot is.

Als het IOC de strijd tegen doping echt serieus zou nemen, dan had ze in deze zaak zélf een besluit genomen en dit ook zélf uitgevoerd. Wat mij het meest steekt, is dat de te ondernemen acties vrijwel allemaal bij anderen worden neergelegd. Hiermee laat het IOC zien dat het doodsbang is voor de Russen. De ontstane situatie zal een ongelofelijke ongelijkheid tot gevolg hebben. Russen die bij de ene sport worden geweigerd, zullen bij een andere sport gewoon mee mogen gaan doen. Ik wens u allen desondanks bijzonder fijne olympische spelen toe.

 

 

 

19252 e-mails democraten gelekt. And they’re juicy!

19252 e-mails democraten gelekt. And they’re juicy!

Wikileaks is momenteel hard bezig met het openbaren van verrassende archieven. Na eerder deze week al de erdoleaks te hebben gepubliceerd, heeft deze website nu de hand weten te leggen op bijna twintigduizend e-mails van de top van de top van de Amerikaanse democratische partij, het democratic national committee(DNC). Na eerder al de e-mails te hebben opgevraagd, via de Amerikaanse WOB, en te hebben gekregen die Hillary Clinton als minister van buitenlandse zaken van haar privéserver verstuurde, https://wikileaks.org/clinton-emails/, hebben ze nu dus deze e-mails.

Hoe ze aan de e-mails komen is niet helemaal duidelijk, ze schrijven er zelf op de website ook niet over. Een logische conclusie zou kunnen zijn dat deze e-mails buit zijn gemaakt in juni. Toen kwam het DNC naar buiten met een bericht dat zij gehackt waren. Vermoedelijk door een groep Russische hackers gelieerd aan de Russische overheid. Ook zeggen ze dat dit deel 1 van hun Hillary Leaks serie is. De e-mails die nu openbaar zijn gemaakt stammen uit de periode januari vorig jaar tot en met 25 mei dit jaar. Ik ben benieuwd wat er nog meer gaat komen en wanneer.

Wat staat er in de e-mails? Het meest opvallende is eigenlijk wat velen al vermoedden en dat is dat de leiding van het DNC zich heel zwaar heeft ingezet vóór Hillary Clinton en tégen Bernie Sanders. Waar voor Hillary werd gezocht naar excuses waarom ze best meer geld kon aannemen dan volgens de regels eigenlijk zou mogen: https://wikileaks.org/dnc-emails/emailid/6291 . Werd er bij Sanders actief meegedacht over hoe hem te beschadigen. Bijvoorbeeld door de vraag te laten stellen of hij überhaupt in god gelooft: https://wikileaks.org/dnc-emails/emailid/11508

De timing zo net voor de conventie is natuurlijk niet toevallig. De voorzitter Debbie Wasserman Schultz zal dan ook geen speech geven en enkel de conventie openen en sluiten. Op deze manier hopen de democraten nog iets van eenheid binnen de partij te bewaren. Gezien deze actie, ga ik er ook van uit dat de e-mails authentiek zijn.

De vraag die we bij Erdoleaks al stelden, is nu alleen maar groter geworden, hoe komt wikileaks aan deze e-mails en mogen ze dit soort correspondentie zomaar openbaren? Op het moment dat dit inderdaad de gehackte e-mails betreft, zou ik mij kunnen indenken dat de plaatsing van deze bronnen meer dan een beetje illegaal is. Ik heb dan ook wel even getwijfeld of ik überhaupt iets wilde schrijven over deze nieuwe leaks. Ik heb hier uiteindelijk wel toe besloten omdat de stukken nou eenmaal voorhanden zijn en er acties, onder andere het niet speechen van Wasserman Schultz, op basis van de gelekte e-mails worden ondernomen. Deze acties zijn enkel uitlegbaar door te schrijven over de bronnen die daartoe hebben geleid.

Wat in ieder geval helder is, is dat de democraten een aanzienlijk moeilijkere conventie tegemoet gaan dan ze hadden gedacht. Sanders was gepacificeerd, DNC had in haar partijprogram wat van Sanders punten opgenomen en Hillary heeft, in woorden, al enkele zoenoffers gebracht. Nu lijkt de conventie toch nog te kunnen ontaarden. Zoals we zo vaak zeggen in de, Amerikaanse, politiek: ”Never a dull moment”

 

Turkije houdt zich wél aan het Europees verdrag voor de rechten van de mens

Turkije houdt zich wél aan het Europees verdrag voor de rechten van de mens

In Turkije is de noodtoestand uitgeroepen en is een deel van het Europees verdrag voor de rechten van de mens tijdelijk opgeschort. In eerste instantie nu voor drie maanden. Nu ben ik wel de laatste die Turkije en Erdogan wil verdedigen maar in dit geval heeft Turkije groot gelijk. Er is per slot van rekening sprake van grote onrust en zelfs van binnenlands militair en politioneel ingrijpen. Ik kies hier geen partij en pretendeer niet de volledige waarheid te kennen maar op basis van de beschikbare bronnen, snap ik de keuze voor het uitroepen van de noodtoestand. Het is dan interessant om te zien hoe dit wordt geframed in onder andere de Nederlandse media.

Vooral de kop “Turkije stelt Europees mensenrechtenverdrag buiten werking” die de NOS, Elsevier en Trouw in verschillende varianten gebruikten, is bijzonder tendentieus. Zeker als we ons realiseren dat Frankrijk exact hetzelfde deed na de aanslagen in Parijs evenals de Oekraïne in verband met de oorlog/opstand/schermutselingen in het oosten van het land. Ik kan me de grote ophef bij deze twee landen niet herinneren. In het geval van Frankrijk, een land dat we doorgaans zien als een stevige democratie, kan ik me dat indenken. Maar bij de Oekraïne, een instabiel land waar veel is gebeurd in de afgelopen jaren had ik toch wel wat meer ophef verwacht. Overigens zit Turkije sowieso ieder jaar in de top drie van landen die het EVRM overtreden, net als Rusland. De situatie is dus nooit goed, zelfs als het verdrag wel volledig van kracht is, maar dat terzijde.

Is het nu dan goed dat delen van het verdrag zijn opgeschort? Nee, absoluut niet, het is nooit goed om mensenrechten op te schorten, ook niet voor heel even. Het opschorten lijkt in dit geval vooral nodig te zijn om het habeas corpus principe op te schorten. Zonder habeas corpus zijn er veel minder of zelfs geen regels waar het aankomt op vrijheidsontneming en redelijke termijnen voor het voorgeleiden van verdachten aan een rechter. Iets wat na het bizarre aantal ontslagen en arrestaties onder de Turkse rechters gewoon fysiek onmogelijk lijkt.

Maar terug naar het verdrag zelf want zoals gezegd, Turkije houdt zich met haar acties tot nu toe gewoon aan het verdrag. Er is namelijk helemaal geen sprake van het opschorten van het EVRM, er is sprake van het inroepen van artikel 15. Ik heb het artikel maar integraal toegevoegd. Het gaat hier om de tekst zoals die op wikipedia.nl en wetten.overheid.nl kan worden gevonden.

Artikel 15 – Afwijking in geval van noodtoestand

  1. In tijd van oorlog of in geval van enig andere algemene noodtoestand die het bestaan van het land bedreigt, kan iedere Hoge Verdragsluitende Partij maatregelen nemen die afwijken van zijn verplichtingen ingevolge dit Verdrag, voor zover de ernst van de situatie deze maatregelen strikt vereist en op voorwaarde dat deze niet in strijd zijn met andere verplichtingen die voortvloeien uit het internationale recht.
  2. De voorgaande bepaling staat geen enkele afwijking toe van Artikel 2, behalve ingeval van dood als gevolg van rechtmatige oorlogshandelingen, en van de Artikelen 3, 4 (eerste lid), en 7.
  3. Elke Hoge Verdragsluitende Partij die gebruik maakt van dit recht om af te wijken, moet de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa volledig op de hoogte houden van de genomen maatregelen en van de beweegredenen daarvoor. Zij moet de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa eveneens in kennis stellen van de datum waarop deze maatregelen hebben opgehouden van kracht te zijn en de bepalingen van het Verdrag opnieuw volledig worden toegepast.

De artikelen onder lid 2 zien op: 2: recht van leven, 3 verbod van foltering, 4 (eerste lid) Verbod van slavernij (dus niet dwangarbeid, dat is lid 2) en 7 Geen straf zonder wet.

Dit betekent kort samengevat dat de tendentieuze teksten zoals op de website van Trouw: “De Turkse vicepremier Numan Kurtulmus heeft gezegd dat het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) wordt opgeschort tijdens de noodtoestand in Turkije. Het Verdrag beschermt burgers onder meer tegen de doodstraf, martelingen en onrechtmatige detentie.”

Hier lijkt Trouw te impliceren dat martelingen, doodstraf en onrechtmatige detentie ineens zijn toegestaan. En deze zelfde, soms impliciete soms wat meer expliciete boodschap wordt in de media breed gedeeld. Dit terwijl Turkije, tot nu toe in ieder geval binnen de regels van het verdrag lijkt te blijven.

Turkije heeft zich met het inroepen van artikel 15 dus aan het verdrag gehouden. Ook is er geen sprake van het opschorten van álle rechten, conform het EVRM. Tevens zal de Raad van Europa op ieder moment een vinger aan de pols houden en scherp zijn op schendingen, afwijkingen en gewelddaden. Laten we inderdaad waakzaam blijven, want wat er in Turkije gebeurt, is niet goed, maar ook oppassen dat we geen oordeel vormen op basis van feitelijke onjuistheden. Want het veroordelen van een regering op basis van misinformatie is ook gewoon verkeerd.

Eerder, https://janvanrun.wordpress.com/2016/07/18/turkije-en-de-eu/, stelde ik al dat de onderhandelingen met Turkije per direct moeten worden stopgezet. Als we dit combineren met de jarenlange grove schendingen van het EVRM, versterkt dat mijn oproep alleen maar. Maar laten we wel eerlijk blijven. Artikel 15 is onderdeel van het verdrag en is dus als zodanig geen reden tot grote ophef. Als we de regels niks vinden, moeten we de regels veranderen.

Tim Kaine, the middle of the road running mate

Tim Kaine, the middle of the road running mate

Hillary heeft haar running mate bekend gemaakt, Tim Kaine. Wellicht niet de meest inspirerende keuze maar wel de meest stabiele. Vorige week hebben we onder andere hem al even besproken: https://www.linkedin.com/pulse/wie-wordt-vicepresident-van-de-verenigde-staten-jan-van-run?trk=mp-reader-card

Vandaag zoomen we in op de mogelijke voor- en nadelen die Kaine met zich meebrengt. De eerste is ook meteen de grootste. Kaine zal de linkerflank van de democraten, de zogenaamde “liberals”, niet heel erg aanspreken. Hij is privé, als behoudend Rooms-Katholiek, namelijk tegen abortus. Wel heeft hij telkenmale voor abortuswetgeving gestemd en dus de democratisch liberale lijn gevolgd.

Ook is hij een groot voorstander van (vrij)handelsverdragen. Iets waar de Sanders achterban grote moeite mee heeft. Zij zijn van mening dat op die manier grote corporaties nóg meer macht en invloed krijgen op de politiek.

Daar staat tegenover dat hij volkomen schoon lijkt te zijn, hij is al door het team rond Obama doorgelicht en nu weer. Ook is hij ontzettend stabiel. Hij heeft weinig gekke dingen gedaan en is dus op geen enkele manier een spannende kandidaat. En dat is iets wat Clinton goed kan gebruiken, ze heeft zelf al genoeg schandalen en vlekjes. Ook spreekt Kaine vloeiend Spaans, hetgeen weleens beslissend zou kunnen zijn in het niet alleen niet stemmen op Trump door Spaanstaligen maar vooral in het wél op komen dagen voor Clinton.

Tot slot heeft de beste man nog nooit een verkiezing verloren en dat is in de Verenigde Staten een kwaliteit op zich. Vrijwel iedere leidende politicus heeft weleens verloren, ofwel door een stommiteit, pech of doordat de persoon in kwestie werd uitgekotst door het establishment.

Clinton heeft een goede middle of the road vp uitgezocht, geen slechte keuze. Maar zeker geen spannende, ze gaat er dan ook van uit dat dankzij Trump de linkerflank van de democraten haar toch wel zal steunen, ook zonder linkse kandidaat voor het vicepresidentschap. Ook is helder dat de rust die Kaine uitstraalt een tegengewicht tegen het bombastische van Trump moet zorgen. Ook zal zij hopen dat ze op deze manier zwevende kiezers in het politieke midden naar de democraten weet te trekken. Tot slot weet ze dat ze op deze manier een goede kans maakt op het Spaanssprekende deel van de stemgerechtigden.

Lekkere worst van de HEMA

Lekkere worst van de HEMA

Soms zie je iets en is je hele dag in een keer een stuk beter. Dit weekend kwam dat door de HEMA.  U heeft ze wellicht al wel gezien maar de HEMA heeft T-shirts uitgegeven voor de Amsterdam gay pride, voor de goede orde, dit jaar is dit ook de europride. Volkomen terecht om dit in Amsterdam te doen natuurlijk. Vandaag begint het programma dat twee weken zal duren met op 6 augustus het hoogtepunt, de botenparade over de grachten.

De HEMA heeft voor de heren een T-shirt met twee rookworsten en voor de dames met twee tompoezen. In al zijn eenvoud werkelijk briljant. Ik hoop dat ze binnenkort ook een shirt voor heteromannen en -vrouwen uitgeven met een worst en een tompoes. Daarnaast hoop ik dat ze iets verzinnen voor mensen die zich niet met deze twee geslachten identificeren. Ze kunnen als het aan de SP ligt binnenkort in ieder geval plassen op het gemeentehuis in Amsterdam, maar de HEMA heeft nog geen shirt. U leest wellicht wat cynisme in mijn woorden en dat klopt ook wel.

De SP, en eigenlijk elke politieke partij, is namelijk niks anders dan de HEMA. Met als groot verschil dat de HEMA gewoon eerlijk is. Ze willen een product maken dat aandacht trekt en waar ze goed geld mee kunnen verdienen. Een politieke partij, in dit geval de SP, zal niet snel toegeven dat ze een initiatief over wc’s zonder geslachtsaanduiding, lanceren in de week van de pride om meer zieltjes te winnen.

Het aardige is namelijk dat in de meeste Nederlandse democratische gremia een reusachtige meerderheid is om dit soort toiletten gewoon op ieder willekeurig moment van het jaar mogelijk te maken. In ieder geval D66, GroenLinks, SP, PVDA en de VVD zijn hier principieel in ieder geval voorstander van. Het aardige is dat de meeste van deze initiatieven in de laatste weken, net voor het reces en net voor de pride zijn gelanceerd, onder anderen in Amsterdam, Utrecht en Arnhem.

Dit geeft voor mij het nut van prides overigens wel aan. Kennelijk worden politici, media en natuurlijk ook gewoon u en ik, de bewoners, dan even goed wakker en komt het tot een LGBTQ-voorstel, dat in veel gevallen nog wordt aangenomen ook. Het blijft wel gek dat dit doorgaans niet gewoon het hele jaar door gebeurt. En begrijpt u mij niet verkeerd, ik snap ook dat partijen zich moeten laten zien en dat zij door dit goed te timen meer media-aandacht kunnen pakken. Maar soms vraag ik me weleens af hoe lang sommige voorstellen niet zijn ingevoerd omdat een half jaar later een betere datum is, of meer kans op een voorpagina.

Maar dit is genoeg cynisme voor vandaag want bij het zien van de T-shirts moest ik meteen aan dit liedje denken. Het is een echte meezinger dus ik zou zeggen: Ga lekker los!