Maand: oktober 2016

Honderdduizend ambtenaren ontslagen en media (mond)dood; welkom in Turkije

Honderdduizend ambtenaren ontslagen en media (mond)dood; welkom in Turkije

In Nederland willen we nog weleens een discussie met elkaar hebben over hoeveel ambtenaren we nou eigenlijk nodig hebben, we lijken er altijd teveel te hebben in die discussies. In Turkije ontslaan ze ambtenaren gewoon, duizenden per keer. Helaas ontslaan ze ze daar vanwege andere redenen dan waar wij hier in Nederland over discussiëren.

Ondertussen heeft de Turkse regering bijna 40000 mensen gearresteerd voor vermeende betrokkenheid bij de staatsgreep afgelopen juli. Dit is nog enigszins te begrijpen, als iemand betrokken is bij een poging tot gewelddadige omverwerping van een, democratisch gekozen, regering, snap ik dat een regering deze verdachten wil vastzetten en berechten.

Maar daar houdt Turkije niet op. De regering Erdogan heeft ook al vele mensen ontslagen. Met de 10000 ontslagen van dit weekend erbij, komt het totaal aantal ontslagen nu boven de 100000, ja u leest het goed, HONDERDDUIZEND. Het gaat hierbij voornamelijk om mensen die ervan worden verdacht Fethullah Güllen te steunen. Dit betekent ondertussen dat bijvoorbeeld de Turkse luchtmacht niet echt meer “macht” heeft, daarnaast is ook zeker de helft van alle generaals en admiraals ontslagen of gearresteerd. Ook is er een tekort aan rechters en zijn er delen in het land waar een groot lerarentekort is.

Daarnaast zijn er ook nu weer onafhankelijke, niet door de regering gecontroleerde, media gesloten, vooral in het Koerdische zuidoosten van Turkije. De onlusten tussen Turkije en de Koerden gaan overigens al een stuk verder terug dan de meest recente coup natuurlijk. Maar Erdogan lijkt van de nood een deugd te maken door nu ook met de Koerden af te rekenen.

Al deze acties volgen het klassieke beeld van de dictator die voortkomt uit een democratie, hier in een bijzonder heldere en simpele prezi samengevat. Het is mede daarom dat het zo cruciaal is dat we mensenrechten, inclusief een open en vrije media, verdedigen, juist op momenten van onrust. Want alleen dan kunnen we er zeker van zijn dat we degenen met macht kunnen controleren en nog enigszins in toom houden.

 

Advertenties
Erdogan voert doodstraf in? Exit NAVO en EU!

Erdogan voert doodstraf in? Exit NAVO en EU!

Erdogan heeft vandaag eindelijk in het openbaar gezegd waar we al maanden voor vreesden. De Turkse regering is bezig met het voorbereiden van een wet die de doodstraf weer mogelijk maakt. Deze straf was nou juist in 2004 afgeschaft, in verband met de onderhandelingen over toetreding tot de Europese Unie, en al sinds 1984 niet meer uitgevoerd.

Beledigde Turkije eerder Nederland al tot op het bot. Momenteel lijken ze op ramkoers te liggen met het voltallige westen en in het bijzonder met de EU. Getuige ook de bizarre uitspraak die Erdogan vandaag deed: ””The West says this, the West says that. Excuse me, but what counts is not what the West says,” he said. “What counts is what my people say.”

We zullen natuurlijk moeten afwachten of er daadwerkelijk een wet naar het Turkse parlement gaat of dat het hier gaat om het zetten van druk richting het westen. Ik vrees echter dat Erdogan hier serieus zijn tanden zal laten zien en de wet daadwerkelijk zal indienen en dat zijn AK partij die zonder veel debat zal aannemen. Voor de goede orde, de AK partij heeft 317 van de 550 zetels en daarmee een ruime meerderheid, het aannemen van de wet lijkt dus slechts een formaliteit.

Nou vond ik dat er sowieso al voldoende redenen waren om de onderhandelingen tussen Turkije en de EU volledig af te breken. Als de doodstraf opnieuw wordt ingevoerd, kunnen we, zelfs met alle geopolitieke gevolgen van dien, niet anders dan definitief stoppen met deze onzalige onderhandelingen. Daarnaast zullen we, wat mij betreft, ook Turkije uit de NAVO moeten zetten.

Ondanks dit alles blijf ik oprecht hopen dat Erdogan zijn koers nog enigszins wijzigt. Van dictator met genocidale neigingen naar verlicht despoot bijvoorbeeld. Want dit is noch voor de Turkse bevolking, noch voor de internationale vrede een goede zaak.

Clinton en jawel, wederom, e-mails…

Clinton en jawel, wederom, e-mails…

Een week geleden concludeerde ik na het laatste debat nog:” Hiermee is het lot van Trump echt bezegeld, Clinton gaat deze verkiezingen glansrijk en wellicht met historische overmacht winnen.” En nu, een week later, heropent de FBI het onderzoek naar de e-mails op de privéserver van Clinton.

Dat e-mails haar achilleshiel waren en zijn, behoeft geen verdere uitleg maar de timing is nu wel echt heel goed/slecht, afhankelijk aan welke kant van het spectrum u zich bevindt. Zelf hink ik op twee gedachten wat dat betreft. Als er op dit moment iets uit een onderzoek komt, dan moet dat ook gewoon, net als bij een onderzoek naar eenieder afgehandeld worden. Aan de andere kant, anderhalve week voor de verkiezing, een dusdanig zwaar besluit, dat voelt wel heel toevallig aan. Hoe het ook zij, de FBI heeft tijdens een ander, niet gerelateerd, onderzoek, e-mails gevonden die mogelijk een ander licht werpen op het eerdere besluit om niet tot vervolging over te gaan. Dit hebben zij vandaag in een brief aan het congres geschreven. Saillant is dat het hierbij lijkt te gaan om het onderzoek naar het sexting schandaal rondom Anthony Weiner.

Trump was natuurlijk door het dolle heen. Tijdens een speech in New Hampshire bracht hij het nieuws met zichtbaar genoegen. Dit is logisch want e-mails, zowel de gehackte als de van de privéserver verstuurde, zijn de enige kans die hij nog heeft om deze verkiezing te winnen. Want terwijl de ene na de andere vrouw naar buiten treedt met de claim te zijn betast door Trump, kon hij wel wat goed nieuws gebruiken.

Clinton heeft nu dan ook wel een serieus probleem. Want tot vandaag kon zij op alle vragen gewoon antwoorden:” De FBI heeft onderzoek gedaan, niks strafbaars gevonden, case closed!” Om vervolgens netjes haar excuses te maken. Nu het onderzoek is heropend kan het echter zomaar zijn dat zij alsnog vervolgd gaat worden.

Aangezien veel kiezers op dit moment zeggen te kiezen voor de minst slechte kandidaat, kan dit dus grote gevolgen hebben. Want ondanks dat het hiervoor genoemde onderzoek van voor “grab em by the pussy” was, zullen nu flink wat zwevende Amerikanen als volgt redeneren: “Trump zei domme, zeer macho, dingen maar staat niet terecht. Clinton wordt alwéér onderzocht door de FBI, we kunnen niet hebben dat de president in zo’n onderzoek en mogelijke rechtszaak verwikkeld is.”

Aan beide kanten van het spectrum is 25-30% van de stemmen overigens gewoon helemaal zeker, om te winnen zal er echter nog minimaal 15% nodig zijn. Als we dan ook nog eens de 3% greens en 7% libertarians meewegen, dan ziet u dat de meerderheden ineens toch wel fragiel blijken te zijn. Want met ongeveer 70% van de stemmen reeds vergeven en het bijzondere kiessysteem in de VS, kan het echt nog wel spannend worden.

Ik ben heel erg benieuwd naar de reacties van beide partijen komende nacht en de invloed op de peilingen. Maar het is nu wel duidelijk, in deze campagne is het doen van voorspellingen niet al te makkelijk. Want net op het moment dat je denkt dat je weet hoe het ervoor staat, tovert iemand weer een konijn uit de hoge hoed.

 

Voltooid leven, een eerste poging tot meningsvorming

Voltooid leven, een eerste poging tot meningsvorming

Morgen wordt er in de Tweede Kamer gedebatteerd over het rapport van de commissie Schnabel over voltooid leven en dan vooral over de kabinetsreactie daarop. Want de commissie adviseert in haar rapport, volgens de website van de rijksoverheid:” Ruimere juridische mogelijkheden voor hulp bij zelfdoding zijn onnodig en onwenselijk. Dat stelt de commissie Voltooid leven in haar advies van 4 februari 2016. De commissie werd ingesteld door de ministers van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) en Veiligheid en Justitie (VenJ). Veranderingen in de Wet toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding (WTL) zijn daarom niet nodig. Dat geldt volgens de adviescommissie ook het Wetboek van Strafrecht (artikel 293 en 294). De commissie onderzocht de maatschappelijke dilemma’s en juridische mogelijkheden om mensen te helpen die hun leven voltooid vinden.” Daar is op zich weinig over te discussiëren.

Het kabinet geeft in haar reactie echter aan dat zij toch, contrair aan het advies van de commissie, wetgeving wil gaan ontwerpen om stervensbegeleiding na een voltooid leven, onder strikte voorwaarden, mogelijk te maken, iets waar D66 overigens al een tijd voor pleit. Alle partijen in de Tweede Kamer hebben hier intussen hun mening uitgebreid over gegeven. Waarbij vooral de reacties vanuit de SP als bijzonder onsmakelijk werden gezien. De SGP heeft ondertussen zelfs al een motie van afkeuring aangekondigd. Sinds vrijdag is echter ook interessant geworden wat het CDA gaat zeggen. Vanzelfsprekend was de partij direct tegen het voorstel.

Maar afgelopen vrijdag zijn CDA prominent, onder andere 16 jaar Tweede Kamer,  Frans Jozef van der  Heijden en zijn vrouw Gonnie uit het leven gestapt. Beiden waren ernstig ziek en besloten gezamenlijk het tijdelijke voor het eeuwige te verruilen, of zoals ze het zelf in hun overlijdensadvertentie hebben laten zetten:” De discussie over zelfgekozen levenseinde staat nog steeds in het teken van de vraag of mensen, die menen dat zij hun leven hebben voltooid, dat leven ook mogen beëindigen. Meest voor de hand ligt de vraag of mensen, die menen, dat hun leven in groot lijden en last dreigt te eindigen (o.m. door ernstig aangetaste zorg), dat leven ook mogen beëindigen nu ze nog niet al te zeer lijden en in last voor zichzelf en anderen verkeren. Voor samen afscheid nemen is in de discussie helemaal geen plaats. Alsof – in ons geval 53 jaar – samenleven in voor- en tegenspoed, maar vooral in liefde en geluk dan geen gewicht meer in de schaal legt bij de vraag dat leven ook samen te mogen beëindigen.” Dit zal zeker onderdeel gaan worden van het debat binnen het CDA en het land.

Wat betekent dit allemaal nou voor de totale discussie? Laat ik voorop stellen dat ik hoop dat geen van ons ooit voor de keuze komt te staan om, om welke reden dan ook, een einde aan ons eigen leven of dat van een ander te maken. Maar er zijn nou eenmaal situaties waar op zijn minst de discussie gevoerd moet worden. De huidige euthanasie wetgeving in Nederland is voldoende bevonden door de commissie Schnabel dus dat is op zich prettig.

De uitbreiding van het recht op sterven is er echter een die veel vragen oproept die de komende maanden en zelfs jaren beantwoord zullen moeten worden. Vooral wie op welk moment en om welke reden de keuze mag maken. Een man van 100 zonder familie die blind en doof is maar verder fysiek gezond is, zal minder discussie oproepen dan een meisje van 18 dat geen zin meer heeft in haar leven. Dit zijn twee uitersten, maar wel twee uitersten die de moeilijkheid van de discussie aangeven.

Voor mij is het een lastige zaak. Ik vind namelijk principieel dat eenieder het recht heeft te doen met zijn of haar lichaam wat hij of zij wil zolang dat een ander niet schaadt of hindert. Daaruit zou afgeleid kunnen worden dat iedere vorm van zelf uit het leven stappen, ook met assistentie, akkoord zou zijn, mits volledig vrij gekozen. En dat is het nou weer net niet, we moeten er namelijk voor waken dat mensen op een moment, dit moment kan ook zomaar enkele jaren, maar wel eindig zijn, duren overigens, van depressie zomaar dit soort permanente keuzes maken. Op zo’n moment zou je kunnen stellen dat de persoon niet vrijelijk kan beslissen. Ik denk echter dat het goed is om te kijken naar de mogelijkheden voor mensen die inderdaad vinden dat zij een voltooid leven hebben. In dat opzicht ben ik het eens met het kabinet en D66. Of het op dit punt echt mogelijk gaat zijn tot fatsoenlijke wetgeving te komen waar ik mij in kan vinden, daar ben ik nog niet van overtuigd. Ik denk overigens dat dit voor veel mensen in Nederland en de Tweede Kamer geldt. Want het is heel makkelijk om iets te vinden maar dit op een juiste wijze vertalen naar wetgeving is niet altijd even makkelijk.

Dat dit niet een discussie van een paar maanden is, moge duidelijk zijn. Het is dan ook jammer dat het voorstel aan het einde van deze kabinetsperiode wordt gedaan. Het is begrijpelijk daar de eerste jaren van dit kabinet gekenmerkt werden door voornamelijk economische en gezondheidszorg onderwerpen maar het geeft nu een beetje het gevoel van een populistisch voorstel, gericht op D66 stemmers wellicht, net voor de verkiezingen en dat is jammer want dat is dit voorstel absoluut niet.

Ik hoop tot slot dat de discussie met respect gevoerd zal gaan worden. Vooral daar het hier gaat om een discussie waar altijd diepe, vaak persoonlijke, emoties een rol spelen. Deze emoties zijn aan beide zijden van het debat even valide, ik hoop dat we op basis van objectiviteit tot een zo breed mogelijk gedragen conclusie kunnen komen waarbij ik er vanuit ga dat de meeste partijen uiteindelijk niet als blok zullen gaan stemmen. Iets wat bij medisch ethische dossiers sowieso normaal is.

 

CETA, een goed idee(?)/(!)

CETA, een goed idee(?)/(!)

Waar eerder dit jaar TTIP het buzzwoord was, is dat nu CETA. CETA staat voor Comprehensive Economic and Trade Agreement en is een verdrag tussen Canada en de Europese Unie dat in essentie ziet op vrijhandel en de bijbehorende onderwerpen: investeringen, arbeidsomstandigheden en  het milieu.

Doel van het verdrag is dus om het eenvoudiger te maken om handel te drijven tussen Canada en De EU. Hierbij gaat het om het wegnemen van barrières in bijvoorbeeld douaneformaliteiten maar ook om het wegnemen van invoerheffingen en overige belemmerende wetgeving. Goede voorbeelden daarvan zijn voedselveiligheid en milieubescherming. Door de wetgeving zo af te stemmen dat dezelfde eisen gelden aan beide kanten van de oceaan, is het veel eenvoudiger om voedsel toegelaten te krijgen op de wederzijdse markten.

Hier ontstaan ook de discussies, want het verdrag maakt het mogelijk dat bedrijven die zich benadeeld voelen door aangescherpte wetten, een vergoeding kunnen eisen van het land dat de wet, met het doel bedrijven te benadelen, wijzigt. Hierbij zou gebruik gemaakt gaan worden van ISDS, Investor State Dispute Settlement, hetgeen arbitrage mogelijk maakt voor bedrijven die zich benadeeld voelen door staten. Dit gaat dus om een extra mogelijkheid, buiten het reguliere rechtssysteem om. Door de grote kritiek op dit ISDS hebben de onderhandelaars nu het ICS, Investment Court System, opgenomen. Dit is eigenlijk een ISDS light met wat meer bescherming voor de overheden dan bij het zuivere ISDS, het blijft echter een arbitrage- en geen rechtssysteem. Een bijkomend probleem is dat de kosten voor een claim onder dit systeem als nel in de papieren loopt, de kosten voor een zaak gaan al snel richting het miljoen dus enkel grote bedrijven zullen een zaak kunnen aanspannen.

Overigens is een vorm van ISDS vrij normaal in handelsverdragen. De Wereldbank heeft zelfs ICSID, International Centre for Settlement  of Investment Disputes, als onderdeel van de organisatie. Het ICSID heeft in haar geschiedenis zo’n 550 zaken geadministreerd.

Het huidige probleem met CETA komt echter vooral voort uit ouderwets protectionisme en intrigerende wetgeving. De Belgen kunnen namelijk het verdrag niet tekenen omdat het Waals parlement als enige parlement in Europa weigert CETA te ratificeren. De redenen hiervoor zijn gelegen in de arbitragesystematiek, alhoewel de Walen ICS acceptabel lijken te vinden, maar vooral in een angst dat hun agrarische sector een tik zal krijgen. Zelf geven ze aan dit probleem al twee jaar geleden te hebben aangegeven en dat daar niks mee is gedaan. Hoe het ook zij, de Waalse regering heeft een ultimatum gekregen van de Belgische premier Michel om voor vanavond een besluit te nemen. De Waalse parlementsvoorzitter Antoine heeft aangegeven dat het onmogelijk is aan deze deadline te voldoen. De Waalse regering geeft daarbij aan dat zij zich dusdanig zwaar onderdruk gezet voelt, dat het eigenlijk ondemocratisch is. Hoe dan ook, er lijkt vandaag geen witte rook te komen en daarmee lijkt de ondertekening van CETA, in ieder geval voorlopig, van de baan.

Wat ik nou vind van CETA? Ik ben groot voorstander van vrijhandel en het opheffen van handelsbarrières, ik ben geen groot voorstander van arbitragesystemen, ik heb liever een regulier rechtssysteem maar ISDS of ICS is voor mij prima acceptabel. Want ik snap heel goed de angst die sommige mensen hebben dat bedrijven de overheid aanklagen waardoor wellicht democratische besluiten niet worden genomen of gewijzigd. Aan de andere kant, als een wet wijzigt en daar komt aantoonbare schade uit voort voor bedrijven, dan vind ik het niks dan realistisch dat daar iets mee gebeurt. Vergelijk het met planschade zoals we dat in Nederland kennen. Wel vind ik dat op zo’n moment álle bedrijven zo’n claim moeten kunnen starten en dat daarbij financiële armslag niet bepalend mag zijn. Het lijkt mij mede daarom beter als dit soort zaken voor een regulier internationaal gerechtshof komt, desnoods als een afdeling van het Europees hof of zelfs, in dit specifieke geval, het Canadese hof.

Overigens ben ik het aan de andere kant van harte eens met de Walen, want ik kan mij goed indenken dat een rood-Christendemocratische coalitie zeer protectionistisch, iets waar ik zelf overigens mordicus tegen ben, is. En dankzij de wetgeving in België en Europa, telt de Waalse stem bij dit type verdragen nou eenmaal even zwaar als die van Duitsland of Frankrijk. Historisch zijn zowel de Belgische als Europese wetgevingen overigens prima te verklaren maar we zien nu wel wat de gevolgen zijn. Zijn die gevolgen erg? Nou nee, eigenlijk niet. Dit is nou eenmaal het risico als je samenwerkt op basis van unanimiteit en niet op basis van enige vorm van gekwalificeerde meerderheid. Willen we dat wel? Dan moeten we de regels aanpassen en dat betekent dat alle Europese landen een stukje soevereiniteit moeten inleveren. Daarnaast is het overigens wel verstandig als onze zuiderburen stoppen met hun federaal experiment en zichzelf ontbinden of de eenheid eindelijk vinden want hier wordt niemand gelukkig van.

Al met al baal ik als een stekker dat de Walen nee hebben gezegd maar ik kan niet anders dan hun keuze respecteren. En ik hoop dan ook dat ze bij de volgende ronde onderhandelingen meer meegenomen en gehoord worden. Want dit mag, wat mij betreft, niet het einde zijn van trans-Atlantische vrijhandel.

 

 

De Turingbill en het homofobe Verenigd Koninkrijk

De Turingbill en het homofobe Verenigd Koninkrijk

Afgelopen week wist het Verenigd Koninkrijk weer eens bijzonder negatief in het nieuws te komen. Ditmaal ging het om de zogenaamde Turingbill. Een wet, vernoemd naar de beroemde Britse logicus, codekraker en computerpionier Alan Turing. Wij kennen hem vooral als een van de krakers van de enigmacode tijdens de tweede wereldoorlog en als naamgever van de Turingtest.

Naast al dit geweldige werk, en nog veel meer, was Turing echter ook homoseksueel. Nou moet u weten dat seksuele handelingen tussen twee mannen tot 1967 volledig verboden waren in het Verenigd Koninkrijk, daarna niet meer in Engeland en Wales maar wel in de rest van het Verenigd Koninkrijk, maar dat terzijde. Turing werd in 1952 veroordeeld voor homoseksuele handelingen, zijn straf was chemische castratie of de gevangenis, hij koos chemische castratie. Eerder in zijn leven was hij overigens al geweigerd bij verschillende instituten vanwege zijn seksuele geaardheid, ondanks dat hij wel gewoon een OBE had gekregen voor zijn werk in de oorlog. Pas in 2013 wordt hij postuum gepardonneerd, nadat het homohuwelijk legaal was geworden.

Dit is natuurlijk mooi en veel mannen, want seks tussen vrouwen is in het Verenigd Koninkrijk nooit verboden geweest, hoopten dat hun strafblad ook zou worden opgeschoond. Tot 2001 waren er namelijk nog zwaar discriminerende wetten in het Verenigd Koninkrijk. Zo mochten mannen tot 2001 geen seks hebben in een hotel of met meer dan 1 man tegelijk. Dankzij, jawel ik zweer het, de Europese conventie voor mensenrechten en het Europese hof voor de rechten van de mens, waar ze wél gewoon lid van zullen blijven, want dit hof valt onder de Raad van Europa, na de Brexit, moest het VK haar wetten wijzigen. Dit heeft er dan ook toe geleid dat er momenteel 50000 tot 75000 mannen zijn in het Verenigd Koninkrijk die een strafblad hebben vanwege anti homoseksuele wetten die nu zijn afgeschaft.

En daar komt de Turingbill in beeld. Het was enkele parlementariërs namelijk ook opgevallen dat er nog geen wet was om deze strafbladen op te schonen. John Nicolson van de Scottish national party besloot daarop zelf maar een wet in te dienen omdat de regering te lang op zich liet wachten. Het doel van zijn wet was om het strafblad van alle levende mensen op te schonen waar het ging om misdaden die nu uit het wetboek zijn geschrapt. Daarbij zou het dan expliciet gaan om vrijwillige relaties en niet om het schrappen van misdaden die nu nog steeds als zodanig worden gedefinieerd. Daarnaast zouden ook postuum strafbladen worden gewist. Een geweldige wet die veel mensen een steun in de rug zou geven, wie kan daar nou tegen zijn?

Nou, de regering dus. Die wil een andere wet, een waarbij de doden automatisch een pardon krijgen maar de levenden dit zelf moeten aanvragen. De onderbouwing is als volgt:” As well as honouring the dead (Mr Nicolson) seeks a pardon for the living. We have developed a way to do this without giving any perception that the pardon covers perpetrators of sex with a minor or non-consensual sex.”

En hier word ik dus gewoon heel verdrietig van. Iedereen lijkt het er dus over eens te zijn dat de strafbladen moeten worden gewist en wel zo snel mogelijk. Omdat de wetten waardoor die strafbladen zijn ontstaan gewoon schandalig waren. Maar de regering lijkt het dus een beter plan dat de mensen die onterecht zijn gestraft en soms zelfs hebben vastgezeten of chemisch zijn gecastreerd, nu nog maar wat extra werk moeten verzetten om dit onrecht recht te zetten.

En dat wekt bij mij braakneigingen op, iedere keer weer een drempel opwerpen want stel je voor, de PERCEPTIE zou weleens kunnen bestaan dat er misschien, ondanks dat de wet HEEL duidelijk is, bij iemand onterecht een straf gewist zou kunnen worden. Laat de overheid nu gewoon eens de bewijslast omdraaien. Alles wordt gewist tenzij er een, in het huidig recht gegronde reden is, dit alsnog niet te doen. Het werk dat daarvoor verricht moet worden, moet niet bij de slachtoffers terecht komen, dat lijkt mij typisch een werkje voor de samenleving/de overheid. De homofobie zit kennelijk nog dusdanig diep dat de angst voor potentiële foute perceptie groter is dan de wens het juiste doen.

They saved the best for last

They saved the best for last

Afgelopen nacht was in Las Vegas het derde en laatste debat tussen Clinton en Trump. Na het eerste en tweede debat leek helder wat er zou gaan gebeuren, Clinton zou gaan fact checken en Trump zou waarschijnlijk weer veel gaan beledigen. Temeer daar dit debat werd geleid door FOX news presentator Chris Wallace. Fox staat bekend als een bijzonder conservatieve zender en als fan van Trump.

De punten die werden besproken in het debat reflecteerden dit ook wel, onderwerpen als de benoeming van een nieuwe rechter voor het hooggerechtshof, abortus, het recht op het dragen van wapens en immigratie. Maar Wallace deed het geweldig! Hij wist de kandidaten enigszins in het gareel te houden en liet ze niet zomaar wegkomen met onzin antwoorden. Hiermee bleek dit derde debat inhoudelijk het meest interessante en substantiële. Het eerste half uur was eigenlijk gewoon de moeite waard en ik had het idee dat er twee kandidaten met een kans stonden. Ook ditmaal voeg ik voor u de factcheck van npr toe, de meest plezierige om te lezen wat mij betreft.

Heel verdrietig werd ik toen de presentator een prachtige voorzet gaf aan Trump toen hij een vraag aan Hillary stelde over de Clinton foundation en de mogelijke dubieuze buitenlandse donaties en de invloed die daarmee gekocht zou zijn in de Amerikaanse politiek. Want hier zit iets niet lekker, het gaat om reusachtige bedragen uit soms dubieuze landen, het hoeft niet erg te zijn maar behoeft wel nadere uitleg en is daarmee een van de weinige zaken die Trump objectief kan aanhalen, naast de 33000 e-mails, om Clinton echt aan te pakken. En wat deed Trump? Hij kwam met platitudes zonder enige onderbouwing waardoor Clinton op meesterlijke wijze de vraag overnam en ombouwde naar een vraag over foundations van Trump en waar dat geld heen gaat. Vervolgens liet Wallace zien dat hij een bijzonder goed debatleider is door door te vragen naar een stichting die een boete voor een van de resorts van Trump zou hebben betaald. Hiermee wist Clinton deze onmogelijk nare, overigens ook terechte, vraag van een verlies in een eclatante overwinning om te bouwen. Overigens blijft de objectieve vraag aan Clinton, hoeveel geld uit welke bronnen is gekomen voor welke doelen, natuurlijk wel gewoon staan.

Trump was dus sterk, nouja eigenlijk vooral niet zwak, ook op inhoud. Hij gaf de perfecte republikeinse antwoorden op vragen over abortus, wapens en het hooggerechtshof.  Het leek erop dat hij zomaar zou kunnen winnen maar na een onnavolgbaar antwoord over Aleppo , Clinton “Such a nasty woman” te noemen en dan de opmerking dat hij de verkiezingsuitslag niet zomaar zou accepteren, was duidelijk dat Trump weer ging verliezen.

Want uiteindelijk werd het debat overschaduwd door die laatste opmerking van Trump. Hij stelde dat hij de uitslag van de verkiezingen niet zomaar zou accepteren. Want net als bij andere momenten waarop hij werd verslagen, zou zoiets de schuld van een ander zijn. In dit geval zou het om stembusfraude gaan. Dit is een hele stevige uitspraak die de bijl aan de wortel van de democratie zet. Ik verwacht dat hij door deze uitspraak, ondanks het, vanuit de republikeinse partij bezien in ieder geval, relatief goede inhoudelijke debat, alsnog mensen uit zijn eigen partij wegjaagt. Amerikanen zijn namelijk maar wat trots op hun vorm van democratie. Zijn trouwe achterban zal overigens weer tevreden zijn en hem nog hartstochtelijker steunen.

Wat betekent dit dan uiteindelijk? Dit betekent dat Trump immigranten, vrouwen, zwevende kiezers en weifelende republikeinen nog verder heeft weggejaagd. Hiermee is het lot van Trump echt bezegeld, Clinton gaat deze verkiezingen glansrijk en wellicht met historische overmacht winnen.

Een hedendaags modieus astrofysisch mythologisch verhaal

Een hedendaags modieus astrofysisch mythologisch verhaal

U heeft wellicht bovenstaande krantenkop of iets soortgelijks vandaag wel in de media gezien. Ik weet niet wat voor beeld u kreeg, bij mij kwam meteen een beeld op van oppergod Zeus, als witte hemelstier, die met prinses Europa op zijn rug naar Kreta zwom en daar de legendarische koning Minos bij haar verwekte. Saillant detail, Zeus was de bet-over-over-over-over, ik kan er een over naast zitten, grootvader van Europa.

Mars, een zoon van Zeus, nouja eigenlijk van zijn Romeinse equivalent Jupiter, is dus een, soort van, neef van Europa. In mijn gedachtes gaat zij dus nu op zoek naar haar neef, zoals Kadmos, haar broer, naar haar op zoek ging om haar te redden.

Waarom zij naar Mars zou moeten, is mij niet geheel duidelijk, maar wellicht dat ze haar neef moet helpen na een van zijn vele avontuurtjes met Venus? En zij is nu bij hem aangekomen zodat zij hem kan helpen de affaire te verdoezelen.

Een tweede beeld dat bij mij opkwam was dat van de maan Europa, draaiend om de planeet Jupiter, die was losgebroken uit haar baan en zich rond Mars wilde vestigen. Maar dit leek mij astrofysisch niet het meest logische.

Maar waar gaat deze krantenkop nou echt over? De ESA, de Europese ruimteorganisatie heeft samen met het Russische Roscosmos een missie naar Mars opgezet genaamd Exomars. Het doel is om te onderzoeken of er ooit leven op Mars is geweest. Het eerste deel van de missie bestaat uit een Trace Gas Orbiter(TGO), een soort satelliet binnen de atmosfeer van Mars en Schiaparelli, een landingsmodule.

De TGO meet de gassen in de atmosfeer, Schiaparelli onderzoekt hoe een veilige landing op Mars mogelijk is en zal vanaf het oppervlak met verschillende instrumenten een groot aantal, veelal historische, metingen verrichten. Deze sonde zal vandaag, als alles goed gaat, landen.

Er is overigens ook een tweede deel van deze missie. In 2020 zal de ESA een marsrover sturen, de Russen sturen dan een platform dat een jaar lang het weer zal meten. Op deze manier hopen de ESA en Roscosmos meer te weten te komen over eventueel leven op Mars, met natuurlijk altijd de droom van een bemande missie naar Mars in het achterhoofd.

Dan blijft er nog slechts één vraag over; wie is of was nou die Schiaparelli? Eerlijk is eerlijk, de enige Schiaparelli die ik ken, is de befaamde Elsa Schiaparelli(1890-1973), oprichtster van het modehuis Schiaparelli, nog steeds actief in Parijs. Ik had al zo’n vermoeden dat het niet om haar zou gaan alhoewel ik dat ook wel weer mooi zou vinden. Maar nee, het blijkt te gaan om de Italiaanse astronoom Giovanni Schiaparelli, die de bodem van Mars als eerste beschreef. Een zeer toepasselijke vernoeming zou ik zo zeggen.

U ziet; vijf simpele woorden die leiden tot een wereld vol verwondering.

 

Het laatste debat en de faithless elector

Het laatste debat en de faithless elector

Morgenavond, woensdag 19 oktober is het zo ver. Het derde en laatste debat tussen presidentskandidaten Trump en Clinton. De eerste twee debatten gaven genoeg stof tot nadenken maar lieten vooral zien dat beide kandidaten nog niet in staat waren een knock-out uit te delen.

Trump is sindsdien meer en meer in de problemen gekomen met filmpjes waarin hij zich laatdunkend en ongewenst seksueel uitlaat over vrouwen en meisjes. Clinton houdt vooral haar mond dicht. Zelfs de nieuwe e-mails die op wikileaks zijn verschenen, lijken haar niet te raken.

De republikeinse partij keert Trump ook meer en meer de rug toe, hetgeen zijn achterban enkel als een voordeel lijkt te zien. Zij willen namelijk iemand die geen onderdeel is van de politieke elite. Trump zal dan ook verschillende staten glansrijk gaan winnen. Uiteindelijk verwacht ik toch dat Clinton met de algehele verwinning aan de haal zal gaan.

Wat wel interessant is, is dat libertariër Gary Johnson nu rond de 7% peilt. Mocht hij een paar goede weken hebben, dan zou hij toch nog wat stemmen kunnen wegkapen bij Clinton of Trump en een beslissende rol gaan spelen in deze verkiezingen. Want als hij in bepaalde staten, ik denk dan aan staten waar Clinton en Trump binnen 5% van elkaar staan, bijvoorbeeld North Carolina, Iowa, Arizona en Ohio, een goed eindschot heeft, dan kan er nog veel gebeuren.

Alhoewel de nationale percentages tussen beide kandidaten in sommige peilingen heel dicht bij elkaar zitten, heeft Clinton toch een duidelijke voorsprong in kiesmannen. Dat komt direct voort uit het kiessysteem waarbij het winnen van genoeg kiesmannen om een meerderheid in het kiescollege te krijgen belangrijker is dan het behalen van een nationale meerderheid. Omdat dit het geval is, zie je bij iedere verkiezing dat kandidaten sommige staten gewoon links laten liggen en er eigenlijk geen campagne meer voeren, ofwel omdat ze toch al gewonnen hebben of omdat ze de staat al hebben opgegeven. Natuurlijk is dit financieel gezien verstandig, democratisch gezien is het bijzonder jammer.

Dan nog een laatste dingetje, iedereen heeft een hele sterke mening over Trump, zowel de voor- als de tegenstanders en dat is natuurlijk ontzettend interessant voor de neutrale toeschouwer. Het kan echter tot iets bijzonders leiden. Het staat kiesmannen in veel staten namelijk vrij om te stemmen op wie ze zélf willen. Ze kunnen dus afwijken van de kandidaat waar ze volgens de bevolking op moeten stemmen, een kiesman die dit doet, heet een faithless elector. Dit gebeurt zelden, voor het laatst in 2004, maar zou nu zomaar kunnen gaan gebeuren. Want als ik kijk naar de emoties tégen Trump, zelfs binnen zijn eigen partij, dan zou het mij niks verbazen als er kiesmannen gaan zijn die vinden dat zij hun geweten moeten volgen en niet op Trump willen stemmen. Ook sluit ik niet uit dat Trump tussen de verkiezingsdag op 8 november en de dag dat de kiesmannen bijeen komen, 19 december, nog iets onhandigs zegt of doet, waardoor hij mensen afstoot.

Het derde en laatste debat zal naar mijn stellige overtuiging wederom weinig tot geen effect hebben op de peilingen. Trump zal als een olifant door de porseleinkast gaan en Clinton zal roepen dat ze fact checken op haar website. De achterbannen zullen hun kandidaat tot winnaar uitroepen, en uiteindelijk zullen we moeten afwachten wat voor onthullingen de laatste weken van de campagne nog gaan brengen.

 

 

 

Borstvoeding in het openbaar, op tv en in het parlement

Borstvoeding in het openbaar, op tv en in het parlement

Ik denk dat ik dit maar de, onofficiële, want de officiële wereld borstvoeding week was 1-7 augustus, week van de borstvoeding ga noemen. In de Verenigde Staten was er namelijk bijna iedere dag wel een item op tv over borstvoeding in het openbaar.

Dat land lijkt zo ongeveer 50/50 verdeeld te zijn zonder noemenswaardige tussengroep waar het aankomt op borstvoeding. De ene helft wil borsten het liefst bedekken met zoveel mogelijk stof en wegstoppen, de andere helft heeft het liefst dat vrouwen altijd en overal vrij en blij hun kinderen kunnen voeden. Deze meningen verdedigen ze aan beide zijdes dan ook nog eens met grote hartstocht. Voor meer informatie raad ik de Huffington post van harte aan. Van een ding kan je zeker zijn, als een vrouw borstvoeding geeft in het openbaar in de VS zal ze met mensen te maken krijgen die haar verfoeien maar aan de andere kant ook die haar prijzen. Beide reacties zijn gewoon te bezopen voor woorden. Borstvoeding is misschien wel het meest natuurlijke wat een vrouw kan doen en iets waar ik als man heel jaloers op ben. Je kind op die manier kunnen voeden, lijkt mij geweldig. En ja, voor de criticasters onder de lezers ik weet dat het niet altijd een feest is en ook niet altijd even goed lukt.

Na terugkomst uit Amerika, was er een kleine borstvoedingsrevival in Engeland. Hier gaf realityster Sam Faiers live op tv, tijdens een interview, borstvoeding. Haar zoontje had ineens honger gekregen. Ze twijfelde geen moment en legde hem aan de borst, wel bedekte zij de baby en haar borst met een doek. Dit deed zij overigens expliciet niet omdat het van de omroep moest maar omdat zij dat zelf prettiger vond. De presentatoren meldden nog even, om zichzelf in te dekken, dat zij niet om de doek gevraagd hadden en gingen gewoon verder met hun werk. Op twitter werden zij alle drie geprezen.

En dan, gisteren gebeurd, vandaag uitgebreid in het nieuws, Unnur Bra Konradsdottir, parlementslid in IJsland. Zij had een wetsvoorstel ingediend waar in principe alle vragen al door haar waren beantwoord. Maar plotseling was er toch nog een vraag die zij moest beantwoorden als indienster. Zoals gewoonlijk had zij haar dochter bij haar. Maar terwijl zij naar het spreekgestoelte wilde gaan, kreeg dochterlief honger en leek ze te gaan huilen. Dus gaf zij haar dochter, tijdens de beantwoording, de borst. Nou weten we al langer dat feminisme in IJsland groot is, maar dit is echt geweldig!

Begrijpt u me niet verkeerd, ik wil niet zeggen dat alle vrouwen overal in het openbaar borstvoeding moeten gaan geven. Als vrouwen het prettiger vinden dit binnenshuis te doen of met een doek die zorgt voor enige privacy, dan is dat vanzelfsprekend prima. Maar het moet de keuze zijn en blijven van de vrouw, zelfs als dat betekent dat we wellicht hier of daar een borst of tepel in het openbaar zien. Gelukkig hebben we in Nederland de rechten wat betreft borstvoeding en kolven vrij goed op orde, alhoewel lactatiekundige zorg natuurlijk gewoon in het basispakket thuis hoort, zelfs op het werk. Daarnaast hebben we  in Nederland al enkele borstvoedingsvriendelijke gemeentes. Dit betekent concreet dat er per 50 pasgeborenen tenminste één voeden-kan-hier-sticker bij een etablissement hangt. Kennelijk hebben we dit nodig, ik zou liever een voeden-kan-overal-campagne, met wellicht een bijbehorend wetje dat dit expliciet mogelijk maakt, zien.