CETA, een goed idee(?)/(!)

CETA, een goed idee(?)/(!)

Waar eerder dit jaar TTIP het buzzwoord was, is dat nu CETA. CETA staat voor Comprehensive Economic and Trade Agreement en is een verdrag tussen Canada en de Europese Unie dat in essentie ziet op vrijhandel en de bijbehorende onderwerpen: investeringen, arbeidsomstandigheden en  het milieu.

Doel van het verdrag is dus om het eenvoudiger te maken om handel te drijven tussen Canada en De EU. Hierbij gaat het om het wegnemen van barrières in bijvoorbeeld douaneformaliteiten maar ook om het wegnemen van invoerheffingen en overige belemmerende wetgeving. Goede voorbeelden daarvan zijn voedselveiligheid en milieubescherming. Door de wetgeving zo af te stemmen dat dezelfde eisen gelden aan beide kanten van de oceaan, is het veel eenvoudiger om voedsel toegelaten te krijgen op de wederzijdse markten.

Hier ontstaan ook de discussies, want het verdrag maakt het mogelijk dat bedrijven die zich benadeeld voelen door aangescherpte wetten, een vergoeding kunnen eisen van het land dat de wet, met het doel bedrijven te benadelen, wijzigt. Hierbij zou gebruik gemaakt gaan worden van ISDS, Investor State Dispute Settlement, hetgeen arbitrage mogelijk maakt voor bedrijven die zich benadeeld voelen door staten. Dit gaat dus om een extra mogelijkheid, buiten het reguliere rechtssysteem om. Door de grote kritiek op dit ISDS hebben de onderhandelaars nu het ICS, Investment Court System, opgenomen. Dit is eigenlijk een ISDS light met wat meer bescherming voor de overheden dan bij het zuivere ISDS, het blijft echter een arbitrage- en geen rechtssysteem. Een bijkomend probleem is dat de kosten voor een claim onder dit systeem als nel in de papieren loopt, de kosten voor een zaak gaan al snel richting het miljoen dus enkel grote bedrijven zullen een zaak kunnen aanspannen.

Overigens is een vorm van ISDS vrij normaal in handelsverdragen. De Wereldbank heeft zelfs ICSID, International Centre for Settlement  of Investment Disputes, als onderdeel van de organisatie. Het ICSID heeft in haar geschiedenis zo’n 550 zaken geadministreerd.

Het huidige probleem met CETA komt echter vooral voort uit ouderwets protectionisme en intrigerende wetgeving. De Belgen kunnen namelijk het verdrag niet tekenen omdat het Waals parlement als enige parlement in Europa weigert CETA te ratificeren. De redenen hiervoor zijn gelegen in de arbitragesystematiek, alhoewel de Walen ICS acceptabel lijken te vinden, maar vooral in een angst dat hun agrarische sector een tik zal krijgen. Zelf geven ze aan dit probleem al twee jaar geleden te hebben aangegeven en dat daar niks mee is gedaan. Hoe het ook zij, de Waalse regering heeft een ultimatum gekregen van de Belgische premier Michel om voor vanavond een besluit te nemen. De Waalse parlementsvoorzitter Antoine heeft aangegeven dat het onmogelijk is aan deze deadline te voldoen. De Waalse regering geeft daarbij aan dat zij zich dusdanig zwaar onderdruk gezet voelt, dat het eigenlijk ondemocratisch is. Hoe dan ook, er lijkt vandaag geen witte rook te komen en daarmee lijkt de ondertekening van CETA, in ieder geval voorlopig, van de baan.

Wat ik nou vind van CETA? Ik ben groot voorstander van vrijhandel en het opheffen van handelsbarrières, ik ben geen groot voorstander van arbitragesystemen, ik heb liever een regulier rechtssysteem maar ISDS of ICS is voor mij prima acceptabel. Want ik snap heel goed de angst die sommige mensen hebben dat bedrijven de overheid aanklagen waardoor wellicht democratische besluiten niet worden genomen of gewijzigd. Aan de andere kant, als een wet wijzigt en daar komt aantoonbare schade uit voort voor bedrijven, dan vind ik het niks dan realistisch dat daar iets mee gebeurt. Vergelijk het met planschade zoals we dat in Nederland kennen. Wel vind ik dat op zo’n moment álle bedrijven zo’n claim moeten kunnen starten en dat daarbij financiële armslag niet bepalend mag zijn. Het lijkt mij mede daarom beter als dit soort zaken voor een regulier internationaal gerechtshof komt, desnoods als een afdeling van het Europees hof of zelfs, in dit specifieke geval, het Canadese hof.

Overigens ben ik het aan de andere kant van harte eens met de Walen, want ik kan mij goed indenken dat een rood-Christendemocratische coalitie zeer protectionistisch, iets waar ik zelf overigens mordicus tegen ben, is. En dankzij de wetgeving in België en Europa, telt de Waalse stem bij dit type verdragen nou eenmaal even zwaar als die van Duitsland of Frankrijk. Historisch zijn zowel de Belgische als Europese wetgevingen overigens prima te verklaren maar we zien nu wel wat de gevolgen zijn. Zijn die gevolgen erg? Nou nee, eigenlijk niet. Dit is nou eenmaal het risico als je samenwerkt op basis van unanimiteit en niet op basis van enige vorm van gekwalificeerde meerderheid. Willen we dat wel? Dan moeten we de regels aanpassen en dat betekent dat alle Europese landen een stukje soevereiniteit moeten inleveren. Daarnaast is het overigens wel verstandig als onze zuiderburen stoppen met hun federaal experiment en zichzelf ontbinden of de eenheid eindelijk vinden want hier wordt niemand gelukkig van.

Al met al baal ik als een stekker dat de Walen nee hebben gezegd maar ik kan niet anders dan hun keuze respecteren. En ik hoop dan ook dat ze bij de volgende ronde onderhandelingen meer meegenomen en gehoord worden. Want dit mag, wat mij betreft, niet het einde zijn van trans-Atlantische vrijhandel.

 

 

De Turingbill en het homofobe Verenigd Koninkrijk

De Turingbill en het homofobe Verenigd Koninkrijk

Afgelopen week wist het Verenigd Koninkrijk weer eens bijzonder negatief in het nieuws te komen. Ditmaal ging het om de zogenaamde Turingbill. Een wet, vernoemd naar de beroemde Britse logicus, codekraker en computerpionier Alan Turing. Wij kennen hem vooral als een van de krakers van de enigmacode tijdens de tweede wereldoorlog en als naamgever van de Turingtest.

Naast al dit geweldige werk, en nog veel meer, was Turing echter ook homoseksueel. Nou moet u weten dat seksuele handelingen tussen twee mannen tot 1967 volledig verboden waren in het Verenigd Koninkrijk, daarna niet meer in Engeland en Wales maar wel in de rest van het Verenigd Koninkrijk, maar dat terzijde. Turing werd in 1952 veroordeeld voor homoseksuele handelingen, zijn straf was chemische castratie of de gevangenis, hij koos chemische castratie. Eerder in zijn leven was hij overigens al geweigerd bij verschillende instituten vanwege zijn seksuele geaardheid, ondanks dat hij wel gewoon een OBE had gekregen voor zijn werk in de oorlog. Pas in 2013 wordt hij postuum gepardonneerd, nadat het homohuwelijk legaal was geworden.

Dit is natuurlijk mooi en veel mannen, want seks tussen vrouwen is in het Verenigd Koninkrijk nooit verboden geweest, hoopten dat hun strafblad ook zou worden opgeschoond. Tot 2001 waren er namelijk nog zwaar discriminerende wetten in het Verenigd Koninkrijk. Zo mochten mannen tot 2001 geen seks hebben in een hotel of met meer dan 1 man tegelijk. Dankzij, jawel ik zweer het, de Europese conventie voor mensenrechten en het Europese hof voor de rechten van de mens, waar ze wél gewoon lid van zullen blijven, want dit hof valt onder de Raad van Europa, na de Brexit, moest het VK haar wetten wijzigen. Dit heeft er dan ook toe geleid dat er momenteel 50000 tot 75000 mannen zijn in het Verenigd Koninkrijk die een strafblad hebben vanwege anti homoseksuele wetten die nu zijn afgeschaft.

En daar komt de Turingbill in beeld. Het was enkele parlementariërs namelijk ook opgevallen dat er nog geen wet was om deze strafbladen op te schonen. John Nicolson van de Scottish national party besloot daarop zelf maar een wet in te dienen omdat de regering te lang op zich liet wachten. Het doel van zijn wet was om het strafblad van alle levende mensen op te schonen waar het ging om misdaden die nu uit het wetboek zijn geschrapt. Daarbij zou het dan expliciet gaan om vrijwillige relaties en niet om het schrappen van misdaden die nu nog steeds als zodanig worden gedefinieerd. Daarnaast zouden ook postuum strafbladen worden gewist. Een geweldige wet die veel mensen een steun in de rug zou geven, wie kan daar nou tegen zijn?

Nou, de regering dus. Die wil een andere wet, een waarbij de doden automatisch een pardon krijgen maar de levenden dit zelf moeten aanvragen. De onderbouwing is als volgt:” As well as honouring the dead (Mr Nicolson) seeks a pardon for the living. We have developed a way to do this without giving any perception that the pardon covers perpetrators of sex with a minor or non-consensual sex.”

En hier word ik dus gewoon heel verdrietig van. Iedereen lijkt het er dus over eens te zijn dat de strafbladen moeten worden gewist en wel zo snel mogelijk. Omdat de wetten waardoor die strafbladen zijn ontstaan gewoon schandalig waren. Maar de regering lijkt het dus een beter plan dat de mensen die onterecht zijn gestraft en soms zelfs hebben vastgezeten of chemisch zijn gecastreerd, nu nog maar wat extra werk moeten verzetten om dit onrecht recht te zetten.

En dat wekt bij mij braakneigingen op, iedere keer weer een drempel opwerpen want stel je voor, de PERCEPTIE zou weleens kunnen bestaan dat er misschien, ondanks dat de wet HEEL duidelijk is, bij iemand onterecht een straf gewist zou kunnen worden. Laat de overheid nu gewoon eens de bewijslast omdraaien. Alles wordt gewist tenzij er een, in het huidig recht gegronde reden is, dit alsnog niet te doen. Het werk dat daarvoor verricht moet worden, moet niet bij de slachtoffers terecht komen, dat lijkt mij typisch een werkje voor de samenleving/de overheid. De homofobie zit kennelijk nog dusdanig diep dat de angst voor potentiële foute perceptie groter is dan de wens het juiste doen.

They saved the best for last

They saved the best for last

Afgelopen nacht was in Las Vegas het derde en laatste debat tussen Clinton en Trump. Na het eerste en tweede debat leek helder wat er zou gaan gebeuren, Clinton zou gaan fact checken en Trump zou waarschijnlijk weer veel gaan beledigen. Temeer daar dit debat werd geleid door FOX news presentator Chris Wallace. Fox staat bekend als een bijzonder conservatieve zender en als fan van Trump.

De punten die werden besproken in het debat reflecteerden dit ook wel, onderwerpen als de benoeming van een nieuwe rechter voor het hooggerechtshof, abortus, het recht op het dragen van wapens en immigratie. Maar Wallace deed het geweldig! Hij wist de kandidaten enigszins in het gareel te houden en liet ze niet zomaar wegkomen met onzin antwoorden. Hiermee bleek dit derde debat inhoudelijk het meest interessante en substantiële. Het eerste half uur was eigenlijk gewoon de moeite waard en ik had het idee dat er twee kandidaten met een kans stonden. Ook ditmaal voeg ik voor u de factcheck van npr toe, de meest plezierige om te lezen wat mij betreft.

Heel verdrietig werd ik toen de presentator een prachtige voorzet gaf aan Trump toen hij een vraag aan Hillary stelde over de Clinton foundation en de mogelijke dubieuze buitenlandse donaties en de invloed die daarmee gekocht zou zijn in de Amerikaanse politiek. Want hier zit iets niet lekker, het gaat om reusachtige bedragen uit soms dubieuze landen, het hoeft niet erg te zijn maar behoeft wel nadere uitleg en is daarmee een van de weinige zaken die Trump objectief kan aanhalen, naast de 33000 e-mails, om Clinton echt aan te pakken. En wat deed Trump? Hij kwam met platitudes zonder enige onderbouwing waardoor Clinton op meesterlijke wijze de vraag overnam en ombouwde naar een vraag over foundations van Trump en waar dat geld heen gaat. Vervolgens liet Wallace zien dat hij een bijzonder goed debatleider is door door te vragen naar een stichting die een boete voor een van de resorts van Trump zou hebben betaald. Hiermee wist Clinton deze onmogelijk nare, overigens ook terechte, vraag van een verlies in een eclatante overwinning om te bouwen. Overigens blijft de objectieve vraag aan Clinton, hoeveel geld uit welke bronnen is gekomen voor welke doelen, natuurlijk wel gewoon staan.

Trump was dus sterk, nouja eigenlijk vooral niet zwak, ook op inhoud. Hij gaf de perfecte republikeinse antwoorden op vragen over abortus, wapens en het hooggerechtshof.  Het leek erop dat hij zomaar zou kunnen winnen maar na een onnavolgbaar antwoord over Aleppo , Clinton “Such a nasty woman” te noemen en dan de opmerking dat hij de verkiezingsuitslag niet zomaar zou accepteren, was duidelijk dat Trump weer ging verliezen.

Want uiteindelijk werd het debat overschaduwd door die laatste opmerking van Trump. Hij stelde dat hij de uitslag van de verkiezingen niet zomaar zou accepteren. Want net als bij andere momenten waarop hij werd verslagen, zou zoiets de schuld van een ander zijn. In dit geval zou het om stembusfraude gaan. Dit is een hele stevige uitspraak die de bijl aan de wortel van de democratie zet. Ik verwacht dat hij door deze uitspraak, ondanks het, vanuit de republikeinse partij bezien in ieder geval, relatief goede inhoudelijke debat, alsnog mensen uit zijn eigen partij wegjaagt. Amerikanen zijn namelijk maar wat trots op hun vorm van democratie. Zijn trouwe achterban zal overigens weer tevreden zijn en hem nog hartstochtelijker steunen.

Wat betekent dit dan uiteindelijk? Dit betekent dat Trump immigranten, vrouwen, zwevende kiezers en weifelende republikeinen nog verder heeft weggejaagd. Hiermee is het lot van Trump echt bezegeld, Clinton gaat deze verkiezingen glansrijk en wellicht met historische overmacht winnen.

Een hedendaags modieus astrofysisch mythologisch verhaal

Een hedendaags modieus astrofysisch mythologisch verhaal

U heeft wellicht bovenstaande krantenkop of iets soortgelijks vandaag wel in de media gezien. Ik weet niet wat voor beeld u kreeg, bij mij kwam meteen een beeld op van oppergod Zeus, als witte hemelstier, die met prinses Europa op zijn rug naar Kreta zwom en daar de legendarische koning Minos bij haar verwekte. Saillant detail, Zeus was de bet-over-over-over-over, ik kan er een over naast zitten, grootvader van Europa.

Mars, een zoon van Zeus, nouja eigenlijk van zijn Romeinse equivalent Jupiter, is dus een, soort van, neef van Europa. In mijn gedachtes gaat zij dus nu op zoek naar haar neef, zoals Kadmos, haar broer, naar haar op zoek ging om haar te redden.

Waarom zij naar Mars zou moeten, is mij niet geheel duidelijk, maar wellicht dat ze haar neef moet helpen na een van zijn vele avontuurtjes met Venus? En zij is nu bij hem aangekomen zodat zij hem kan helpen de affaire te verdoezelen.

Een tweede beeld dat bij mij opkwam was dat van de maan Europa, draaiend om de planeet Jupiter, die was losgebroken uit haar baan en zich rond Mars wilde vestigen. Maar dit leek mij astrofysisch niet het meest logische.

Maar waar gaat deze krantenkop nou echt over? De ESA, de Europese ruimteorganisatie heeft samen met het Russische Roscosmos een missie naar Mars opgezet genaamd Exomars. Het doel is om te onderzoeken of er ooit leven op Mars is geweest. Het eerste deel van de missie bestaat uit een Trace Gas Orbiter(TGO), een soort satelliet binnen de atmosfeer van Mars en Schiaparelli, een landingsmodule.

De TGO meet de gassen in de atmosfeer, Schiaparelli onderzoekt hoe een veilige landing op Mars mogelijk is en zal vanaf het oppervlak met verschillende instrumenten een groot aantal, veelal historische, metingen verrichten. Deze sonde zal vandaag, als alles goed gaat, landen.

Er is overigens ook een tweede deel van deze missie. In 2020 zal de ESA een marsrover sturen, de Russen sturen dan een platform dat een jaar lang het weer zal meten. Op deze manier hopen de ESA en Roscosmos meer te weten te komen over eventueel leven op Mars, met natuurlijk altijd de droom van een bemande missie naar Mars in het achterhoofd.

Dan blijft er nog slechts één vraag over; wie is of was nou die Schiaparelli? Eerlijk is eerlijk, de enige Schiaparelli die ik ken, is de befaamde Elsa Schiaparelli(1890-1973), oprichtster van het modehuis Schiaparelli, nog steeds actief in Parijs. Ik had al zo’n vermoeden dat het niet om haar zou gaan alhoewel ik dat ook wel weer mooi zou vinden. Maar nee, het blijkt te gaan om de Italiaanse astronoom Giovanni Schiaparelli, die de bodem van Mars als eerste beschreef. Een zeer toepasselijke vernoeming zou ik zo zeggen.

U ziet; vijf simpele woorden die leiden tot een wereld vol verwondering.

 

Het laatste debat en de faithless elector

Het laatste debat en de faithless elector

Morgenavond, woensdag 19 oktober is het zo ver. Het derde en laatste debat tussen presidentskandidaten Trump en Clinton. De eerste twee debatten gaven genoeg stof tot nadenken maar lieten vooral zien dat beide kandidaten nog niet in staat waren een knock-out uit te delen.

Trump is sindsdien meer en meer in de problemen gekomen met filmpjes waarin hij zich laatdunkend en ongewenst seksueel uitlaat over vrouwen en meisjes. Clinton houdt vooral haar mond dicht. Zelfs de nieuwe e-mails die op wikileaks zijn verschenen, lijken haar niet te raken.

De republikeinse partij keert Trump ook meer en meer de rug toe, hetgeen zijn achterban enkel als een voordeel lijkt te zien. Zij willen namelijk iemand die geen onderdeel is van de politieke elite. Trump zal dan ook verschillende staten glansrijk gaan winnen. Uiteindelijk verwacht ik toch dat Clinton met de algehele verwinning aan de haal zal gaan.

Wat wel interessant is, is dat libertariër Gary Johnson nu rond de 7% peilt. Mocht hij een paar goede weken hebben, dan zou hij toch nog wat stemmen kunnen wegkapen bij Clinton of Trump en een beslissende rol gaan spelen in deze verkiezingen. Want als hij in bepaalde staten, ik denk dan aan staten waar Clinton en Trump binnen 5% van elkaar staan, bijvoorbeeld North Carolina, Iowa, Arizona en Ohio, een goed eindschot heeft, dan kan er nog veel gebeuren.

Alhoewel de nationale percentages tussen beide kandidaten in sommige peilingen heel dicht bij elkaar zitten, heeft Clinton toch een duidelijke voorsprong in kiesmannen. Dat komt direct voort uit het kiessysteem waarbij het winnen van genoeg kiesmannen om een meerderheid in het kiescollege te krijgen belangrijker is dan het behalen van een nationale meerderheid. Omdat dit het geval is, zie je bij iedere verkiezing dat kandidaten sommige staten gewoon links laten liggen en er eigenlijk geen campagne meer voeren, ofwel omdat ze toch al gewonnen hebben of omdat ze de staat al hebben opgegeven. Natuurlijk is dit financieel gezien verstandig, democratisch gezien is het bijzonder jammer.

Dan nog een laatste dingetje, iedereen heeft een hele sterke mening over Trump, zowel de voor- als de tegenstanders en dat is natuurlijk ontzettend interessant voor de neutrale toeschouwer. Het kan echter tot iets bijzonders leiden. Het staat kiesmannen in veel staten namelijk vrij om te stemmen op wie ze zélf willen. Ze kunnen dus afwijken van de kandidaat waar ze volgens de bevolking op moeten stemmen, een kiesman die dit doet, heet een faithless elector. Dit gebeurt zelden, voor het laatst in 2004, maar zou nu zomaar kunnen gaan gebeuren. Want als ik kijk naar de emoties tégen Trump, zelfs binnen zijn eigen partij, dan zou het mij niks verbazen als er kiesmannen gaan zijn die vinden dat zij hun geweten moeten volgen en niet op Trump willen stemmen. Ook sluit ik niet uit dat Trump tussen de verkiezingsdag op 8 november en de dag dat de kiesmannen bijeen komen, 19 december, nog iets onhandigs zegt of doet, waardoor hij mensen afstoot.

Het derde en laatste debat zal naar mijn stellige overtuiging wederom weinig tot geen effect hebben op de peilingen. Trump zal als een olifant door de porseleinkast gaan en Clinton zal roepen dat ze fact checken op haar website. De achterbannen zullen hun kandidaat tot winnaar uitroepen, en uiteindelijk zullen we moeten afwachten wat voor onthullingen de laatste weken van de campagne nog gaan brengen.

 

 

 

Borstvoeding in het openbaar, op tv en in het parlement

Borstvoeding in het openbaar, op tv en in het parlement

Ik denk dat ik dit maar de, onofficiële, want de officiële wereld borstvoeding week was 1-7 augustus, week van de borstvoeding ga noemen. In de Verenigde Staten was er namelijk bijna iedere dag wel een item op tv over borstvoeding in het openbaar.

Dat land lijkt zo ongeveer 50/50 verdeeld te zijn zonder noemenswaardige tussengroep waar het aankomt op borstvoeding. De ene helft wil borsten het liefst bedekken met zoveel mogelijk stof en wegstoppen, de andere helft heeft het liefst dat vrouwen altijd en overal vrij en blij hun kinderen kunnen voeden. Deze meningen verdedigen ze aan beide zijdes dan ook nog eens met grote hartstocht. Voor meer informatie raad ik de Huffington post van harte aan. Van een ding kan je zeker zijn, als een vrouw borstvoeding geeft in het openbaar in de VS zal ze met mensen te maken krijgen die haar verfoeien maar aan de andere kant ook die haar prijzen. Beide reacties zijn gewoon te bezopen voor woorden. Borstvoeding is misschien wel het meest natuurlijke wat een vrouw kan doen en iets waar ik als man heel jaloers op ben. Je kind op die manier kunnen voeden, lijkt mij geweldig. En ja, voor de criticasters onder de lezers ik weet dat het niet altijd een feest is en ook niet altijd even goed lukt.

Na terugkomst uit Amerika, was er een kleine borstvoedingsrevival in Engeland. Hier gaf realityster Sam Faiers live op tv, tijdens een interview, borstvoeding. Haar zoontje had ineens honger gekregen. Ze twijfelde geen moment en legde hem aan de borst, wel bedekte zij de baby en haar borst met een doek. Dit deed zij overigens expliciet niet omdat het van de omroep moest maar omdat zij dat zelf prettiger vond. De presentatoren meldden nog even, om zichzelf in te dekken, dat zij niet om de doek gevraagd hadden en gingen gewoon verder met hun werk. Op twitter werden zij alle drie geprezen.

En dan, gisteren gebeurd, vandaag uitgebreid in het nieuws, Unnur Bra Konradsdottir, parlementslid in IJsland. Zij had een wetsvoorstel ingediend waar in principe alle vragen al door haar waren beantwoord. Maar plotseling was er toch nog een vraag die zij moest beantwoorden als indienster. Zoals gewoonlijk had zij haar dochter bij haar. Maar terwijl zij naar het spreekgestoelte wilde gaan, kreeg dochterlief honger en leek ze te gaan huilen. Dus gaf zij haar dochter, tijdens de beantwoording, de borst. Nou weten we al langer dat feminisme in IJsland groot is, maar dit is echt geweldig!

Begrijpt u me niet verkeerd, ik wil niet zeggen dat alle vrouwen overal in het openbaar borstvoeding moeten gaan geven. Als vrouwen het prettiger vinden dit binnenshuis te doen of met een doek die zorgt voor enige privacy, dan is dat vanzelfsprekend prima. Maar het moet de keuze zijn en blijven van de vrouw, zelfs als dat betekent dat we wellicht hier of daar een borst of tepel in het openbaar zien. Gelukkig hebben we in Nederland de rechten wat betreft borstvoeding en kolven vrij goed op orde, alhoewel lactatiekundige zorg natuurlijk gewoon in het basispakket thuis hoort, zelfs op het werk. Daarnaast hebben we  in Nederland al enkele borstvoedingsvriendelijke gemeentes. Dit betekent concreet dat er per 50 pasgeborenen tenminste één voeden-kan-hier-sticker bij een etablissement hangt. Kennelijk hebben we dit nodig, ik zou liever een voeden-kan-overal-campagne, met wellicht een bijbehorend wetje dat dit expliciet mogelijk maakt, zien.

 

Schaken, hoofddoekjes en het WK

Schaken, hoofddoekjes en het WK

Vorige week is er een stevige storm opgestoken. De wereldschaakbond (FIDE) heeft het wereldkampioenschap schaken voor vrouwen namelijk toegewezen aan Iran. Dit toernooi zal gaan bestaan uit een knock-out toernooi met 64 speelsters, dus geen klassieke lange tweekamp.

Nu zult u wellicht denken: ”Iran!!?!?!?!” Jazeker, Iran! Schaken is, sinds het in 1988 niet meer haram was, namelijk groot in Iran, zeker bij de jeugd. Daarnaast zijn er genoeg bronnen die Perzië aanwijzen als historische schaakgrond. Iedereen is het er in ieder geval wel over eens dat schaken in het oude, Islamitische, Perzië een belangrijke rol speelde, het werd gezien als een van de zaken, naast bijvoorbeeld het bespelen van de luit of het beoefenen van polo, die heren of dames, jazeker, ook dames, moesten beheersen. Er is kort samengevat een lange traditie alsook een meer hedendaagse schaaktrend. Dus zo op het eerste gezicht helemaal geen gekke keuze.

De problemen ontstaan als we kijken naar de hedendaagse algemene wetten in Iran. Die eisen namelijk dat vrouwen een hoofddoek dragen en dat mannen die geen directe relatie tot een vrouw hebben niet alleen met deze vrouw in één kamer mogen zijn. Daarnaast verwijs ik naar bijgaand artikel op de website van Human Rights Watch over de algehele staat van vrouwenrechten in Iran.

Het tweede probleem behoeft wellicht wat nadere uitleg. De meeste vrouwen hebben een mannelijke trainer/coach, dit betekent dat zij, conform de wetgeving niet met hun coach in één ruimte alleen mogen zijn. Dat is natuurlijk wel wat moeilijk bij het nabespreken van je partij of het voorbereiden van een volgende partij. Ook zou in strikte zin de aanwezigheid van mannen in de speelzaal zelf verboden kunnen worden.

Het verplicht dragen van een hoofddoek, ook tijdens de partij, zal minder uitleg nodig hebben. Het is natuurlijk apart dat topsportsters wordt opgelegd een bepaald kledingstuk te dragen, dat ook nog eens belemmerend zou kunnen zijn voor de uitoefening van de sport, ik kan mij indenken dat het bijzonder vervelend kan zitten. Daarnaast, en wellicht wel het belangrijkste, gaat het hier om een kledingstuk dat op basis van religie wordt opgelegd. Wat te doen met dames die het Christendom aanhangen? Of die atheïst zijn? Of nog beter, Pastafariaan? Zouden ze dan een vergiet op hun hoofd mogen zetten?

Als we dit alles afzetten tegen artikel 1.2 van de Fide statuten:

FIDE is concerned exclusively with chess activities. FIDE is democratically established and bases itself on the principles of equal rights of its members.  FIDE is a non-profit making organisation. It rejects discriminatory treatment for national, political, racial, social or religious reasons or on account of gender. It observes strict neutrality in the internal affairs of the national chess federations.

FIDE events (competitions, congresses, meetings) may be hosted only by Federations where free access is generally assured to representatives of all Federations.
The General Assembly may take exceptions for reasons of state of war or severe violence between countries, only on a three quarter majority vote.

Dan zien we al meteen dat hier overduidelijk gediscrimineerd wordt op basis van religie, of op basis van politiek en sekse, u mag kiezen. Daarnaast geldt er in ieder geval in de Verenigde Staten een bijzonder negatief reisadvies voor Iran. Maar ook het Nederlandse reisadvies is alles behalve positief.

Dat brengt mij dan ook tot de conclusie dat de FIDE hier tegen haar eigen statuten in gaat. Iran is namelijk niet vrij toegankelijk voor een groot deel van de deelneemsters en hun begeleiders. Daarnaast is er sprake van discriminatie op basis van religie, politiek en sekse. Op basis van onder andere deze redenen heeft ondertussen de Amerikaanse schaakster Nazí Paikidze besloten niet deel te nemen aan dit toernooi.

Waarom is deze keuze dan toch gemaakt? Omdat niemand anders het kampioenschap wilde hebben! Dat is de enige reden die ik kan verzinnen. Er was geen enkele organisatie waar dan ook ter wereld te vinden die een WK schaken wilde organiseren voor vrouwen met een fatsoenlijk prijzengeld. Dit brengt ons dus tot deze werkelijk bizarre paradox. Een land dat bekend staat als onderdrukkend voor vrouwen, is het enige land dat geld over heeft voor een serieus evenement voor topschaaksters.

Ik ben van mening dat de FIDE alsnog het contract voor dit WK moet intrekken, en desnoods (gedeeltelijk) uit eigen middelen elders een toernooi moet opzetten. Want het is bijzonder bedroevend dat het WK voor vrouwen op deze manier wordt verkwanseld.

Verkiezingsprogramma VVD

Verkiezingsprogramma VVD

Eindelijk is het er dan, het concept verkiezingsprogramma van de VVD getiteld: Zeker Nederland. Een korte maar krachtige titel die goed past bij de traditionele punten van de VVD. Het programma werd vergezeld door een stuk van de hand van Mark Rutte getiteld: De volgende stap.

Dit laatste stuk is een soort apologie in de traditie van Socrates. Ik geef toe, de vergelijking met de apologie is wellicht wat melodramatisch maar Rutte is zich zeer bewust van het harde beleid dat de regering onder zijn aanvoering heeft gevoerd en verdedigt dit in zijn stuk. Wel legt hij, gelijk Socrates, duidelijk zijn methodes uit. Er is echter (nog) geen sprake van een (politiek) doodsvonnis dus het derde deel van de apologie zit hier wat minder in. Wel legt hij uit wat zijn visie op Nederland is voor de komende jaren. Leuk is dat dit stuk is geschreven vanuit de eerste persoon enkelvoud en daarnaast heel erg actiegericht is.

Het eerste stuk is een bijzonder klassiek verkiezingsprogramma, honderd pagina’s gevuld met allerhande punten en ideeën, de meeste heel klassiek VVD. En stiekem is dat wel een beetje jammer. Velen binnen en buiten de partij hadden eigenlijk gehoopt op wat vernieuwing, zeker omdat de VVD heel vaak het land in is gegaan om inhoud op te halen. Aan de andere kant, na 6 jaar regering inclusief premier, zou het ook wel weer een beetje raar zijn als het programma nu ineens om zou worden gegooid. Het programma is overigens ook voor u samengevat in zes punten: Zekerheid en inkomen, pensioenen, zorg en gezondheid, veiligheid en vrijheid, immigratie en integratie, onze toekomst. Klinkt behoorlijk traditioneel, is er dan niks veranderd? Jawel, natuurlijk wel.

Zo wordt er meer aandacht besteed aan energie en klimaat dan in vorige programma’s. Er wordt daarbij wel gezocht naar liberale richtingen, door de markt te laten zoeken naar oplossingen. In het verleden werd dit vaak doorgaans vrijwel volledig aan enkel de markt overgelaten. Het programma biedt nu meer handvatten voor de overheid om hier ook een rol in te spelen samen met de bedrijven op het gebied van innovatie.

Bij emancipatie en discriminatie laat de VVD echter wel het een en ander liggen. Vooral de stelling: ”Emancipatie en diversiteit kun je niet afdwingen via wetten” is gewoon feitelijk onjuist. Natuurlijk niet alles is via wetten te regelen maar op het moment dat er quota worden ingesteld, zal er weldegelijk meer diversiteit zijn. Dit is wellicht ongewenst maar dat is een separate discussie. Daarnaast kunnen wetten de emancipatie en diversiteit weldegelijk veel verder helpen. Hierbij denk ik aan het voorstel van D66 voor een langer vaderschapsverlof of soortgelijke ideeën.

Wat verder opvalt is dat de VVD lijkt te hebben geshopt bij haar liberale zuster partij Venstre uit Denemarken. Vooral op het gebied van emancipatie, immigratie en vluchtelingen zijn veel overeenkomsten te zien. Het zijn daarmee overigens geen slechte ideeën. Vooral serieus werk maken van opvang in de regio ben ik groot voorstander van. Maar dan moeten we er wel voor zorgen dat deze opvang goed en fatsoenlijk is.

Waar ik minder blij van wordt is de zo op het eerste gezicht wel erg harde opstelling op het gebied van het kinderpardon en het aanpakken van overheden of individuen die illegalen ondersteunen. Ik snap dat de overheid dit soort steun wil inperken, ik vind het echter belangrijker dat deze mensen fatsoenlijk in leven blijven. Hierbij denk ik aan het volgende, wellicht extreme maar helaas ware, voorbeeld. Laten we dus oppassen met hoe ver we hierin gaan. De menselijkheid moet altijd de boventoon blijven voeren.

Deze menselijkheid zien we wel terug bij de zorg en bij het aanpakken van het pensioenstelsel. Het lijkt erop dat ook de VVD, zoals eerder al aangekondigd, voor de ouderen een bijzonder interessante partij is.

Gelukkig staan de economie en ondernemerschap ook nog steeds overal als belangrijk punt en vaak zelfs als oplossing genoemd, na eerdere berichten begon ik me wat zorgen te maken over de richting van de VVD, maar gelukkig lijkt ze zich nog steeds in liberale wateren te begeven.

Al met al een klassiek VVD verhaal, vooral gericht op de traditionele achterban en ouderen. Ik zou graag zien dat meer partijen kiezen voor de interessante keuze van een uitgebreid programma en een visie stuk van hun politieke leider. Ik vond de combinatie van beide stukken veel interessanter dan ik in eerste instantie had gedacht.

 

 

Trump versus Clinton, Ik heb er de kracht niet meer voor

Trump versus Clinton, Ik heb er de kracht niet meer voor

Ik heb er helemaal geen zin meer in. Dit tweede debat tussen Trump en Clinton ging over zo mogelijk nog minder dan het eerste debat. We hebben geleerd dat Trump heeft gezegd graag vrouwen onzedelijk te betasten en dat Bill Clinton wellicht tenminste vier vrouwen seksueel heeft misbruikt.

Verder maakten beide kandidaten elkaar vooral verwijten over alles wat je zou kunnen verzinnen. Het was een regelrechte wanvertoning die niks te maken heeft met politiek of het landsbestuur. Ik heb werkelijk niks gezien of gehoord waar we inhoudelijk iets mee kunnen. Het leek een 90 minuten lange uitzending van een waardeloze Britse tabloid of een hele slechte versie van de Privé.

Het ging al mis voor het debat goed en wel begonnen was met een persconferentie die Trump gaf. Hierbij waren vier vrouwen aanwezig die beweerden seksueel te zijn misbruikt door Bill Clinton. Iets wat natuurlijk een serieuze zaak is en altijd onderzocht moet worden en als er vermoedens zijn dat dat niet goed zou zijn gedaan, dan moet dat alsnog goed gebeuren. Maar deze zaken waren al geruime tijd bekend en zijn ook onderzocht.

Deze hele campagne wordt dus gereduceerd tot een softcore pornofilm. Het gaat hier wel over de leider van een van de machtigste landen op aarde. Ik wil liever horen wát ze willen doen dan wíe ze willen doen. Er werd ook nog wel wat gezegd over dingen die zijdelings op inhoud leken, daarvoor verwijs ik jullie maar meteen naar de factcheck, vooral omdat de helft gewoon weer bij elkaar gelogen is.

Ik word steeds minder positief over beide kandidaten en dit is een sentiment dat je ook in de VS meer en meer voelt. Vooral nu Clinton de lijfspreuk van Michelle Obama: “When they go low, we go high.” Lijkt te hebben vervangen door: ”When they go low, we go lower.”. Iets wat zeker tegenover Trump heel moeilijk is, want niks lijkt hem te laag.

Wel lijkt Clinton het debat wederom net te hebben gewonnen maar het zal haar ook nu geen extra stemmen opleveren. Zoals de laatste weken gewoonlijk, kan ze beter wachten tot de media wederom een fragment van een racistische of vrouwonvriendelijke Trump openbaren.

 

 

 

 

Worst debate EVER!!

Worst debate EVER!!

Wat was dat een waardeloos debat gisteren. De runningmates van Trump en Clinton, Mike Pence en Tim Kaine mochten opdraven voor een televisie debat. Ik had de stille hoop dat er wellicht iets uit zou komen dat ergens in de verte te maken zou kunnen hebben met inhoud. Dat viel vies tegen.

Nou was er wel enige inhoud natuurlijk, vooral Kaine maakte wel een paar puntjes. Ik vond vooral het duidelijk goed voorbereide “deportation nation”, als term om de migratieplannen van Trump te beschrijven, zeer gevat. Ook maakte hij als conservatief christen goed duidelijk dat hij tegen abortus is maar dat vrouwen vooral vertrouwd moeten worden zelf de juiste keuze te maken.

Pence wees vooral op de werkgelegenheid die hij als gouverneur had helpen creëren. Verder probeerde hij het vooral zo weinig mogelijk over Trump of zijn beleid te hebben. Hij kwam rustiger en zelfs presidentieel over.

Kaine daarentegen kwam over als een opgewonden tiener die een koffie of tien teveel op had. Ik vond het echt een beetje beschamend. Zeker toen hij voor de zoveelste keer interrumpeerde en het debat weer eens onverstaanbaar werd. Voor degenen die benieuwd zijn naar de inhoudelijke puntjes en vooral de factcheck daarop raad ik deze link aan.

Al met al was het interessant om te zien hoe Kaine probeerde met Trumpachtige aanvallen Pence aan het wankelen te brengen. Pence, die vijf jaar lang zijn eigen live radiotalkshow heeft gehad, wankelde echter niet. Hij rechtte zijn rug en bleef strak op zijn boodschap zitten. Wel viel op dat hij op geen enkel moment uitspraken van Trump verdedigde hetgeen het debat geen goed deed natuurlijk. Het leken nu wel twee mensen die volkomen langs elkaar heen praatten.

Mijn conclusie is dan ook dat Kaine wellicht een paar inhoudelijke punten heeft kunnen maken maar dat zijn presentatie zo waardeloos was dat ik mij niet kan indenken dat hij iemand heeft overgehaald Clinton te steunen. Pence daarentegen zette een gedegen optreden neer, ik denk echter dat hij daarmee vooral zichzelf dient in een willekeurige komende verkiezing.