Categorie: Turkije

Het einde van de NAVO?

Het einde van de NAVO?

Ik was nog niet klaar met schrijven over het straffen van Turkije, https://janvanrun.wordpress.com/2016/07/20/turkije-de-verenigde-naties-en-een-klein-beetje-navo/, of Trump heeft al een oplossing. Namelijk het niet meer onvoorwaardelijk steunen van NAVO-bondgenoten door de VS. Mocht dit echt gaan gebeuren, dan kunnen we net zo goed stoppen met de NAVO en Turkije in zijn eentje achterlaten. Probleem opgelost.

Maar zonder gekkigheid, mochten de Verenigde Staten zich daadwerkelijk niet meer aan artikel 5 gaan houden, dat is het artikel dat stelt een aanval op een van de NAVOleden wordt opgevat als een aanval op álle NAVOleden, dan is de NAVO klaar.

Het gaat veel betekenen want op het moment dat het wederzijdse schild wegvalt, zal de veiligheidssituatie in de wereld radicaal veranderen. Er zullen nieuwe bondgenootschappen nodig zijn, de EU en de VN zullen andere rollen gaan krijgen dan ze nu hebben. Vooral de EU zal dan, tegen de wens van veel mensen en tegen de huidige publieke gevoelens in, zich militair moeten gaan verenigen, we zullen dan dus een EU als militaire grootmacht moeten laten zien. Ik denk niet dat we daar klaar voor zijn.

Maar is het nou eigenlijk gek dat Trump dit zegt? Ja en nee, aan de ene kant heeft hij groot gelijk, van de 28 NAVOlanden, zijn er slechts 5, inclusief de VS, die de afgesproken 2% van het bruto binnenlands product aan defensie spenderen.

Aan de andere kant betaalt de VS ongeveer 22% van de jaarlijks kosten van de NAVO, ter vergelijking Duitsland ongeveer 14% en Frankrijk 11%. Voor de goede orde, dat zijn dus de kosten van de NAVO zelf. Die worden betaald door de 28 leden op basis van financiële afspraken. Het gaat hierbij niet om het geld dat wordt ingezet voor het leger zelf. En dat is waar Trump, en ook Sanders overigens, de mist in gaan. De kosten voor de NAVO zelf worden namelijk ieder jaar netjes gestort door de verschillende landen. Moet dat anders? Dan moet er gewoon even over worden gepraat en dan komt dat zeker goed. Dit geld is overigens voor de landen ook geen verloren geld. Want alle leden hebben ook mensen die direct in dienst zijn van NAVO en daar dus hun geld aan verdienen dat de eigen economieën weer instroomt.

Dat betekent dat het dus eigenlijk alleen maar gaat om de 2% discussie. De VS zitten al jaren rond de 4-5% van het BBP en kunnen dat, als ze zouden willen, zonder problemen terugbrengen naar 2% maar dat wil Amerika niet. Dat is historisch gezien logisch, de VS willen altijd hun eigen landsverdediging in handen hebben en zullen nooit het vertrouwen hebben dat anderen hen zullen verdedigen. Na 9/11 was Amerika overigens wel het eerste en enige land dat artikel 5 inriep. De VS geven echter, als het ze uitkomt, aan dat ze zo veel geld uitgeven aan het leger omdat de andere NAVOleden falen in het behalen van de 2%.

Ik denk wel dat Trump de invloed die zijn uitspraken hebben, onderschat. Niet alleen bij een deel van de Amerikanen zal dit niet goed vallen, de NAVO heeft toch een anticommunistisch aura om zich heen en dat vinden velen nog steeds mooi. Maar vooral buiten de Verenigde Staten. Een gevoel van isolationisme bekruipt mij, alsof we weer in de jaren 30 van de 20e eeuw zijn aanbeland. Deze uitspraken zullen gevolgen hebben op analyses aangaande de veiligheid in de wereld en daarmee ook op de stabiliteit van de economie.

Uiteindelijk zullen we moeten afwachten of de soep daadwerkelijk zo heet gegeten zal gaan worden maar stabiliserend is het allemaal niet.

 

Advertenties
Turkije, de Verenigde Naties en een klein beetje NAVO

Turkije, de Verenigde Naties en een klein beetje NAVO

Gisteren heeft prins Zeid Ra’ad Al hussein, hoge commissaris voor mensenrechten van de Verenigde Naties, Turkije opgeroepen om de democratisch checks en balances goed in het oog te houden En vooral de doodstraf niet opnieuw in te voeren. Temeer daar deze sinds 2004 is afgeschaft en nog belangrijker sinds 1982 niet meer is uitgevoerd. Juist nu zou Turkije extra scherp moeten zijn op de mensenrechten en de manier waarop ze omgaat met haar gedetineerden.

Ondertussen heeft Al Hussein ook gevraagd om onafhankelijke waarnemers naar de gevangenen te mogen sturen, om op die manier zeker te zijn van de behandeling van de gedetineerden. Het ministerie van buitenlandse zaken van Turkije gaf hem daarop te verstaan dat kritiek op de overheid hetzelfde zou zijn als het steunen van de coupplegers.

Dit is natuurlijk een belachelijke opstelling van de Turkse regering en bevestigt waar ik eerder voor waarschuwde. De vestiging van een dictatuur in Turkije lijkt nog slechts een kwestie van tijd. Ik hoop van harte dat alle internationale organisaties spoedig komen met veroordelingen en bijpassende acties. Denk daarbij aan tenminste een resolutie bij de VN, de EU die de onderhandelingen voor lidmaatschap stopzet en de NAVO die Turkije op non-actief zet of het lidmaatschap ontneemt. Want wat er nu gaande is, kan domweg niet. En laten we eerlijk zijn, ik heb er als NAVOland Nederland weinig behoefte aan het huidige regime in Turkije militair te verdedigen. Ondanks de tactisch gunstige ligging van Turkije, gaan principes nog steeds voor.

Overigens begrijp ik heel goed dat Turkije vindt dat het nu moet handelen. Ik begrijp zelfs nog enigszins dat Turkije vindt dat ruim 50000 mensen, van coupplegers tot academici, uit hun functie moeten worden gezet, vastgezet of een uitreisverbod moeten krijgen. Maar dit alles moet wel op een democratische en juridisch correcte wijze worden gedaan. Dat betekent met de juiste gerechtelijke procedures en alle controles die daarbij horen. Desnoods onder het krijgsrecht maar altijd correct. We kunnen Turkije niet toestaan dit interbellum te misbruiken voor nóg verschrikkelijker misdaden dan zij nu al hebben begaan.

 

Erdoleaks

Erdoleaks

Vandaag heeft Wikileaks het eerste deel vrijgegeven van een database met e-mails van de AKP, de partij van de Turkse president Erdogan. Ze hebben tot nu toe 762 e-mailboxen beginnend met de letters a t/m i online gezet uit de periode 2010-2016. De rest van de e-mails volgt spoedig staat op de website te lezen.

De database was volgens Wikileaks al een week voor de coup in handen van de website en degene die de data heeft gelekt, zou niks te maken hebben met de coup of een andere politieke partij of een rivaliserend land. Helaas hebben ze wel de publicatie versneld waardoor er niet, zoals gewoonlijk eerst door enkele journalisten door het materiaal heen is gegaan. Persoonlijk vind ik dat altijd wel fijn, dan weet je tenminste wat voor stukken er te vinden zijn. Daarnaast is het overgrote deel van de berichten natuurlijk in het Turks en mijn Turks is bepaald niet goed genoeg om er ook maar een te vertalen. Dus ik kan helaas nog geen nieuwtjes delen.

Ik ben benieuwd wat er de komende dagen uit de leaks gaat komen en wat dit gaat betekenen voor de buitenlandse opinie enerzijds maar ook de interne opinie in Turkije zelf anderzijds. Turkije heeft ondertussen de website: https://wikileaks.org/akp-emails/ op zwart gezet. Maar zoals we weten, zodra stukken digitaal zijn, vinden zij altijd hun weg door welke firewall dan ook en ze zullen zeker Turkije binnenkomen.

Dan de principiële vraag, is Wikileaks een goede zaak? Ik worstel daar altijd een beetje mee. Want enerzijds ben ik blij dat er een ultieme plek is waar klokkenluiders hun bronnen ongefilterd kwijt kunnen. Het kan tenslotte de beste en meest open staat overkomen dat mensen binnen die staat niet altijd het juiste doen. Dus is het handig deze stok achter de deur te hebben.

Aan de andere kant, worden hier wel gewoon interne e-mails gepubliceerd van een politieke partij. Deze handelen voornamelijk over de wereld en minder over de interne aangelegenheden volgens de website. Is het zomaar toegestaan dit soort bronnen te delen? De data zal niet vrijwillig zijn afgestaan, gok ik. Bij veel van de directe overheidsstukken heeft Wikileaks doorgaans een sterke zaak vind ik want overheidsdata zou principieel open data moeten zijn. Ik vind het publiceren van interne partij e-mail wel een stap verder gaan. De vraag is natuurlijk, gaat het hier de facto niet ook gewoon over e-mails tussen overheidsfunctionarissen maar dan via een andere server.

Hoe het ook zij, de stukken staan nu online en ik ben benieuwd naar de inzichten die we hier de komende weken uit halen.

 ps. Voor zover mij bekend is de heer Erdogan niet incontinent.

Turkije en de EU

Turkije en de EU

De laatste maanden was het al bal in Turkije maar de laatste dagen is het veel en veel erger geworden. Wat is erger geworden vraagt u? Alles! Is dan mijn simpele antwoord. Mensenrechten stellen steeds minder voor, de media mogen bijna niks meer publiceren en politieke tegenstanders krijgen een boete, celstraf of een uitleveringsverzoek aan hun broek. Maar nu eerst een kleine geschiedenis van de EU-kandidatuur van Turkije.

In 1987 vroeg Turkije officieel het EU-lidmaatschap aan, dit werd tot 1999 elke keer met een veto tegengehouden door de Grieken. Maar in dat jaar werd Turkije officieel kandidaat EU-lid doordat de Grieken hun veto niet gebruikten. Vanaf dat moment moeten zij, om volwaardig lid te worden, gaan voldoen aan de Kopenhagencriteria. Dit zijn er drie:

1 Een stabiele democratie hebben die de rechtstaat, de eerbiediging van de mensenrechten en de bescherming van minderheden waarborgt.

2 Over een functionerende markteconomie beschikken en opgewassen zijn tegen de concurrentie uit de EU.

3 De gemeenschappelijke wetten en regels van de EU overnemen en invoeren.

De eerste twee punten spreken redelijk voor zich, de derde vraagt wellicht om wat meer uitleg. Het derde punt omvat de 35 zogenaamde hoofdstukken van het acquis communautaire, het gemeenschapsrecht, ofwel alle EU-verdragen, verordeningen en richtlijnen inclusief jurisprudentie van het Europese hof van justitie. Hierover worden onderhandelingen gevoerd om te kijken of en hoe een land voldoet of gaat voldoen. Dit kan namelijk per land op culturele, traditionele of andere gronden net even anders zijn. Momenteel is er één hoofdstuk voorlopig afgerond, wetenschap en onderzoek. Van de overige hoofdstukken zijn er slechts 15 ontdooid en de rest staat in de ijskast. Na al deze punten moeten de landen met volwaardig lidmaatschap unaniem hun goedkeuring aan een lidmaatschap verlenen om te komen tot een volwaardig lidmaatschap. Tot zover de geschiedenisles.

Eerlijk is eerlijk, tot ongeveer 2013 deed Turkije serieuze pogingen om hun wetgeving in lijn met de Europese te brengen. Maar sinds die tijd hebben ze overal lak aan. Recent dieptepunt is voor mij toch echt de oproep tot herinvoering van de doodstraf. Dit heeft er voor mij ook toe geleid dat ik op een rij heb gezet waarom ik Turkije niet alleen de komende jaren niet in de EU wil hebben maar ook waarom ik van mening ben dat de onderhandelingen per direct moeten worden stopgezet en Turkije de status van EU-kandidaat moet worden ontnomen. De belangrijkste redenen voor mij zijn eigenlijk kinderlijk eenvoudig en houden direct verband met de eerste van de Kopenhagen criteria.

De Turkse staat is volkomen instabiel, er is geen eerbiediging van de rechtstaat, getuige ook het ontslag van duizenden rechters. Mensenrechten worden met voeten getreden, denk alleen al aan de vele honderden journalisten en politici die te pas en te onpas worden vastgezet. En dan minderheden, de Armeense genocide is alweer een eeuw terug maar het niet erkennen daarvan is al zorgelijk, nog erger is wat ze nu met de Koerden doen. Kort samengevat Turkije overtreedt ieder onderdeel van het eerste punt van de Kopenhagen criteria. En als ze nou ieder jaar enkele wetten en regelingen verbeterden om te voldoen, dan zou ik nog zeggen; ok, zolang er vooruitgang is, blijf praten. Maar er is gewoon sprake van regressie. Juist op dit soort moeilijke momenten laat een land zien of ze waarlijk democratisch is en respect heeft voor mensenrechten en haar minderheden. In Turkije is er een oproep tot herinvoering van de doodstraf.

Waarom wil ik dan volledig stoppen met de onderhandelingen en het ontnemen van de kandidaat status en niet enkel het opschorten van de onderhandelingen? Dat heeft te maken met het afgeven van een signaal, het hebben van daadwerkelijke principes en met het kostenaspect. Zolang er gepraat wordt, tikt de teller voor ambtelijke en politieke uren en reizen door. Dat lijkt mij niet nuttig en al helemaal niet noodzakelijk nu Turkije zich van de EU af beweegt.

Ik weet dat er naast deze redenen nog vele andere redenen zijn voor en tegen toetreding, die laat ik bewust buiten beschouwing op dit moment omdat die bij mij altijd tot een fragiele balans hebben geleid die net doorsloeg naar de categorie “doe maar niet”. Maar aangezien ze al kandidaat waren en ze enige vooruitgang boekten, dacht ik laten wij ons dan maar van onze beste kant laten zien. Nu ze zich echter actief afzetten tegen de Europese Unie hoop ik van harte dat onze regeringsleiders zo sterk zijn om per direct te stoppen met de onderhandelingen of tenminste alle hoofdstukken per direct en voor onbepaalde tijd te bevriezen. Voor mij is de tijd van pappen en nathouden definitief voorbij.

 

Erdogan nóg steviger in het zadel, en dat is slecht nieuws!

Erdogan nóg steviger in het zadel, en dat is slecht nieuws!

We hebben nog niet alle details helder maar het wordt steeds duidelijker dat een relatief klein deel van het leger heeft geprobeerd de macht over te nemen in Turkije. Dit om, naar eigen zeggen, de mensenrechten en de grondwet te verdedigen. Wel aardig dat ze in dezelfde verklaring aangaven dat er sprake was van een staat van beleg en dat ze een nieuwe grondwet zouden invoeren. Dit besloten de idioten te doen op een moment dat Erdogan historisch veel steun in eigen land genoot. Als je dan zo nodig een coup moet plegen, zorg dan dat het merendeel van het leger achter je staat, je de regeringsleider uitschakelt en dat de bevolking je steunt. Op een Amerikaanse school zou dit “coup d’etat 101” heten.

Wat we ook weten is dat er sprake is van een reusachtige steun voor de huidige regering, er werd grootschalig gehoor gegeven aan de oproep van Erdogan aan burgers om de straat op te gaan. Bijzonder risicovol natuurlijk, militairen hebben tenslotte wapens. Aan de andere kant ook indrukwekkend dat grote groepen ongewapende mensen, of zelfs individuen, tanks kunnen uitschakelen door er gewoon op te gaan zitten, maar dat terzijde.

Nu, de ochtend na de couppoging, spreken alle wereldleiders hun steun voor Erdogan en zijn regering uit. Ik heb geen verslagen kunnen vinden van regeringen die dat tijdens de couppoging al deden hetgeen doet vermoeden dat de steun bepaald niet absoluut is, maar ook dit terzijde natuurlijk.

Zo ongeveer het eerste wat Erdogan deed in zijn speech op de luchthaven was het beschuldigen van Fethullah Gülen als schuldige achter de coup. De onmin tussen Gülen en Erdogan is groot sinds 2013 en ze proberen elkaar met modder te besmeuren. Ik zal geen partij kiezen in deze strijd, vooral omdat ik de Gülen-beweging niet helemaal kan duiden door de wederzijdse propaganda, maar het feit dat hij wordt beschuldigd geeft al een indicatie welke kant Erdogan nu op zal gaan.

Wat nu gaat gebeuren is namelijk bijzonder zorgwekkend. De regering Erdogan heeft al aangegeven dat de coupplegers, al dan niet geleid door Gülen, zwaar zullen worden gestraft. Ze werden door premier Yildirim al omschreven als ”lager dan de PKK”. De berechting is natuurlijk volkomen terecht maar de directe vergelijking met de PKK, de Koerdische vrijheidsstrijders/terroristen, lijkt mijn angst te bevestigen. Die angst is, wrang genoeg, dezelfde angst als die van de coupplegers, namelijk dat de president meer macht naar zich toe trekt, de persvrijheid zo ongeveer is afgeschaft en de mensenrechten met voeten worden getreden.

Door de steun die de Turkse regering op dit moment in zowel binnen- als buitenland heeft, zal de regering waarschijnlijk relatief makkelijk kunnen doen wat ze wil. Ik ben dan ook als de dood voor de wetten en regels die de komende dagen zullen worden afgekondigd en het effect dat deze wijzigingen zullen hebben op de Turkse samenleving als geheel.

De coupplegers hebben dat waar ze zeiden tegen te strijden versneld mogelijk gemaakt. Daarnaast hebben ze vele doden en gewonden veroorzaakt. Kort samengevat en met groot gevoel voor cynisme: “Dank jullie wel”

Johnson naar Erdogan

Johnson naar Erdogan

JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!

Dit is gewoon té mooi om waar te zijn. Boris Johnson wint eerst “The Spectator’s president Erdogan offensive poetry competition” en wordt vervolgens minister van buitenlandse zaken. En om het helemaal af te toppen is zijn eerste officiële buitenlandse bezoek ook nog eens aan Turkije.

Ik hoop van harte dat hij de man is die hij zegt te zijn en dat hij zijn gedicht bij de eerste kennismaking met Erdogan reciteert. Dan neem ik al mijn slechte gedachtes en woorden over hem acuut terug en zal ik hem en zijn beleid voortaan vanuit een positieve grondhouding bejegenen.

Aan de andere kant hoop ik dat Erdogan de eikel is die hij lijkt te zijn en dat hij Johnson na zijn landing op Turkse bodem direct laat arresteren. Om hem vervolgens voor de rechter te dagen en net als Can Dündar, een journalist, te veroordelen tot 9000 euro, en ohja er loopt ook nog een ander proces tegen hem waar hij levenslang kan krijgen.

Of Kemal Kilicdaroglu, oppositieleider van de CHP, die 50000 lira, ongeveer 15-16 duizend euro, boete opgelegd kreeg voor het gebruiken van de feitelijk correcte betiteling “wannabe-dictator” toen hij geitenneuker Erdogan beschreef.

U begrijpt, ik kijk erg uit naar de komende jaren want Johnson zal hopeloos de fout in gaan en links en rechts stapels mensen tot op het bot beledigen.