Categorie: Nederland

Uitbreiding kraamverlof weer een stap dichterbij

Uitbreiding kraamverlof weer een stap dichterbij

Het advies van de Raad van State(RvS) aangaande 3 extra dagen kraamverlof is gisteren openbaar geworden. Zoals we gewend zijn van de RvS, is het advies gedegen en ontdaan van politieke stokpaardjes. Dat laatste is ook goed, voor de politieke kant van het verhaal hebben we tenslotte twee kamers, ja de Eerste Kamer is ook politiek.

De RvS is behoorlijk kritisch op het wetsvoorstel, de kritiek behelst vooral de complexiteit van de uitvoering van de uitkering en de mogelijke/waarschijnlijke spoedige wijziging na een nader onderzoek door de SER. Op zich een bijzonder zinnig advies, het is zonde om nu geld te investeren als we binnen enkele jaren het stelsel toch weer op de schop nemen. Aan de andere kant, het kan ook bijzonder zinnig zijn om stapsgewijs te komen tot een fatsoenlijke situatie waar beide ouders de zorg voor hun kind kunnen delen. Over mogelijke oplossingen schreef ik al eerder en het moge duidelijk zijn dat ik groot voorstander ben van een betaald ouderschapsverlof voor beide ouders.

Maar wat nu te doen met het advies? Voor mij is vooral belangrijk dat de RvS aangeeft dat de kosten vrij hoog zijn, 2 miljoen voor de werkgevers en structureel 2,8 miljoen voor UWV. Daarnaast is een belangrijke overweging de mogelijke tijdelijkheid van deze maatregel na het te verwachten advies van de SER.

Eerst de financiën, 4,8 miljoen, plus de kosten voor de uitkering, euro is natuurlijk een bak geld, maar we weten dat 12 weken extra verlof tegen 70% 200 miljoen euro per jaar gaat kosten. Daartegen afgezet stelt die 5 miljoen euro natuurlijk niet heel veel voor. Daar komt bij, als je het systeem in een keer goed kan inrichten, zou dit geld, die 4,8 miljoen, niet weggegooid hoeven zijn.

Wat nu te doen met het komende rapport van de SER? Moeten we afwachten of niet? Ik vind dat we daar absoluut niet op moeten wachten. Sowieso moeten we maar afwachten wat daar uitkomt, wat veel belangrijker is, is dat er nú een meerderheid in de kamer lijkt te zijn om in ieder geval deze lichte verbetering van de situatie van de partner te versterken, laten we die mogelijkheid nu vooral benutten. Temeer daar er in maart alweer nieuwe verkiezingen zijn, dat betekent realistisch gezien dat we wellicht net voor de zomer een nieuwe regering hebben, waarna het zomerreces alweer daar is. Dat betekent dat we zo rond eind augustus weer een normale situatie in parlement en regering hebben. Dus hebben we pas in januari 2018 een kans op nieuwe wetgeving met de bijbehorende debatten over dit soort fundamentele zaken. Dit kan natuurlijk wel sneller, maar dan moet er tijdens de onderhandelingen een akkoord uitkomen waar een verlengd ouderschapsverlof een integraal onderdeel van is en het geld wordt vrijgemaakt, ik zie dat helaas niet snel gebeuren.

Al met al, denk ik dat het bijzonder verstandig is van de regering dat zij het wetsvoorstel nu al doorsturen. Want het is beter om nu in stappen te komen tot een situatie die beter past bij onze samenleving dan af te wachten wat er de komende periode gaat gebeuren.

Dat gezegd hebbende, het lijkt mij verstandig dat zowel het parlement als de regering de opmerkingen van de RvS ter harte nemen. Want in feite wordt er geadviseerd om in meer generieke termen de bureaucratie te beperken en daar zijn we allemaal voor natuurlijk. Maar zolang we een zwaar bureaucratisch systeem hebben, zullen we ermee moeten werken. De aanpassingen die systematisch nodig zijn, zijn dusdanig dat we die niet binnen enkele jaren hebben opgelost. Ter inspiratie en afsluiting voeg ik hier het verhaal van e-estonia toe, wat mij betreft een van de beste manieren om bureaucratie terug te dringen.

Advertenties
“Daar moet een piemel in”

“Daar moet een piemel in”

U heeft het vast wel gezien, op internet, televisie of in de krant. Feyenoord mocht het opnemen tegen Manchester United en daarom mochten de fans weer eens het vliegtuig pakken. Waren ze vorig jaar nogal terroristisch bezig in Rome, in Manchester ging het buitengewoon goed, een compliment is dan ook op zijn plaats hier. Nouja, eigenlijk is dat helemaal geen complimentje waard, het is toch bezopen dat we blij zijn en zelfs trots als Nederlandse fans een stad níet verbouwen?

Wat wel interessant was, was dat een deel van de fans zich toch niet helemaal kon gedragen. Zij besloten namelijk te gaan zingen in het vliegtuig, tijdens de veiligheidsdemonstratie. Zij zongen de aloude klassieker: “Daar moet een piemel in”, onder andere bekend uit Steenbergen en Enschede.

Ditmaal zongen zij het “ter ere” van een stewardess. Zij voelde zich duidelijk ongemakkelijk, begon wat te blozen en te lachen. Nou is het sowieso niet verstandig de demonstratie te onderbreken, het is nou eenmaal een verplicht onderdeel van de startprocedure. Wat ik veel vervelender vind, is het ongelofelijke seksisme dat er vanaf droop. Zelfs als de lach van de stewardess niet vanwege ongemak of gêne was maar omdat ze het oprecht een compliment of leuk grapje vond, vind ik het nog steeds op geen enkele manier kunnen. Overigens snap ik dat men een vliegtuig vol voetbalfans hiervoor niet aan de grond houdt, al is het maar om de rust te bewaren.

Dan eerst het leuke aan het wijsje zelf. De oudst bekende uitvoering van de melodie komt namelijk uit 1891. Het liedje heet in het Engels Tarara Boomdeay en is een heerlijke melodie om op te rijmen. Wellicht de meest bekende Nederlandse versie is een versie die we, volgens hardnekkige urban myths, aan Feyenoord te danken hebben. Om precies te zijn, aan  Piet Romeijn, speler van deze club tussen 1962-1971. Op 7 december 1969 zou hij na een wedstrijd met FC Twente de scheidsrechter hebben uitgemaakt voor hondenlul. Hiermee is hij de eerste voetballer die het woord hondenlul gebruikte. Overigens werd er op dat moment al enkele maanden hiha hondenlul gescandeerd dus helemaal origineel was hij niet. Wel leidde dit tot de Tarara Bommdeay versie die we allemaal kennen: ”Hij is een hondenlul” die dus uiteindelijk evolueerde in het huidige “Daar moet een piemel in”. U ziet, het mannelijk lid speelt nog steeds een grote rol, enkel het dierlijke deel is komen te vervallen.

Het probleem is dat velen dit soort liedjes als “onschuldig” zien en dat zijn ze niet. Het gaat hier om het meest vileine seksisme, het type waar we eigenlijk niet heel erg opletten, het type waar we van vinden dat mensen maar een beetje zeuren als ze er een punt van maken. En juist daardoor persisteert dit type seksisme al zo lang. De reden dat we dit, in dit specifieke geval, zo zien, wordt nog eens versterkt doordat Tarara Boomdeay een liedje is dat we voor zoveel grappige dingen gebruiken dat het gebruik van de melodie zelf al het gevoel geeft dat het een grapje móet zijn. En dat is het dus echt niet! Net als bij casual racisme moeten we ook casual seksisme een halt toeroepen! Hoe? Simpel, zeg wat! Als iemand een seksistisch grapje maakt, lach dan niet mee, zeg er iets van. Daarbij hoef je niet helemaal uit je plaat te gaan maar een eenvoudige opmerking kan al genoeg zijn. Verder, denk niet dat je het probleem daarmee meteen hebt opgelost, we zullen dit met velen vaak moeten doen. Alleen op die manier hebben we een kans dit seksisme uit te bannen.

 

 

Voltooid leven, een eerste poging tot meningsvorming

Voltooid leven, een eerste poging tot meningsvorming

Morgen wordt er in de Tweede Kamer gedebatteerd over het rapport van de commissie Schnabel over voltooid leven en dan vooral over de kabinetsreactie daarop. Want de commissie adviseert in haar rapport, volgens de website van de rijksoverheid:” Ruimere juridische mogelijkheden voor hulp bij zelfdoding zijn onnodig en onwenselijk. Dat stelt de commissie Voltooid leven in haar advies van 4 februari 2016. De commissie werd ingesteld door de ministers van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) en Veiligheid en Justitie (VenJ). Veranderingen in de Wet toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding (WTL) zijn daarom niet nodig. Dat geldt volgens de adviescommissie ook het Wetboek van Strafrecht (artikel 293 en 294). De commissie onderzocht de maatschappelijke dilemma’s en juridische mogelijkheden om mensen te helpen die hun leven voltooid vinden.” Daar is op zich weinig over te discussiëren.

Het kabinet geeft in haar reactie echter aan dat zij toch, contrair aan het advies van de commissie, wetgeving wil gaan ontwerpen om stervensbegeleiding na een voltooid leven, onder strikte voorwaarden, mogelijk te maken, iets waar D66 overigens al een tijd voor pleit. Alle partijen in de Tweede Kamer hebben hier intussen hun mening uitgebreid over gegeven. Waarbij vooral de reacties vanuit de SP als bijzonder onsmakelijk werden gezien. De SGP heeft ondertussen zelfs al een motie van afkeuring aangekondigd. Sinds vrijdag is echter ook interessant geworden wat het CDA gaat zeggen. Vanzelfsprekend was de partij direct tegen het voorstel.

Maar afgelopen vrijdag zijn CDA prominent, onder andere 16 jaar Tweede Kamer,  Frans Jozef van der  Heijden en zijn vrouw Gonnie uit het leven gestapt. Beiden waren ernstig ziek en besloten gezamenlijk het tijdelijke voor het eeuwige te verruilen, of zoals ze het zelf in hun overlijdensadvertentie hebben laten zetten:” De discussie over zelfgekozen levenseinde staat nog steeds in het teken van de vraag of mensen, die menen dat zij hun leven hebben voltooid, dat leven ook mogen beëindigen. Meest voor de hand ligt de vraag of mensen, die menen, dat hun leven in groot lijden en last dreigt te eindigen (o.m. door ernstig aangetaste zorg), dat leven ook mogen beëindigen nu ze nog niet al te zeer lijden en in last voor zichzelf en anderen verkeren. Voor samen afscheid nemen is in de discussie helemaal geen plaats. Alsof – in ons geval 53 jaar – samenleven in voor- en tegenspoed, maar vooral in liefde en geluk dan geen gewicht meer in de schaal legt bij de vraag dat leven ook samen te mogen beëindigen.” Dit zal zeker onderdeel gaan worden van het debat binnen het CDA en het land.

Wat betekent dit allemaal nou voor de totale discussie? Laat ik voorop stellen dat ik hoop dat geen van ons ooit voor de keuze komt te staan om, om welke reden dan ook, een einde aan ons eigen leven of dat van een ander te maken. Maar er zijn nou eenmaal situaties waar op zijn minst de discussie gevoerd moet worden. De huidige euthanasie wetgeving in Nederland is voldoende bevonden door de commissie Schnabel dus dat is op zich prettig.

De uitbreiding van het recht op sterven is er echter een die veel vragen oproept die de komende maanden en zelfs jaren beantwoord zullen moeten worden. Vooral wie op welk moment en om welke reden de keuze mag maken. Een man van 100 zonder familie die blind en doof is maar verder fysiek gezond is, zal minder discussie oproepen dan een meisje van 18 dat geen zin meer heeft in haar leven. Dit zijn twee uitersten, maar wel twee uitersten die de moeilijkheid van de discussie aangeven.

Voor mij is het een lastige zaak. Ik vind namelijk principieel dat eenieder het recht heeft te doen met zijn of haar lichaam wat hij of zij wil zolang dat een ander niet schaadt of hindert. Daaruit zou afgeleid kunnen worden dat iedere vorm van zelf uit het leven stappen, ook met assistentie, akkoord zou zijn, mits volledig vrij gekozen. En dat is het nou weer net niet, we moeten er namelijk voor waken dat mensen op een moment, dit moment kan ook zomaar enkele jaren, maar wel eindig zijn, duren overigens, van depressie zomaar dit soort permanente keuzes maken. Op zo’n moment zou je kunnen stellen dat de persoon niet vrijelijk kan beslissen. Ik denk echter dat het goed is om te kijken naar de mogelijkheden voor mensen die inderdaad vinden dat zij een voltooid leven hebben. In dat opzicht ben ik het eens met het kabinet en D66. Of het op dit punt echt mogelijk gaat zijn tot fatsoenlijke wetgeving te komen waar ik mij in kan vinden, daar ben ik nog niet van overtuigd. Ik denk overigens dat dit voor veel mensen in Nederland en de Tweede Kamer geldt. Want het is heel makkelijk om iets te vinden maar dit op een juiste wijze vertalen naar wetgeving is niet altijd even makkelijk.

Dat dit niet een discussie van een paar maanden is, moge duidelijk zijn. Het is dan ook jammer dat het voorstel aan het einde van deze kabinetsperiode wordt gedaan. Het is begrijpelijk daar de eerste jaren van dit kabinet gekenmerkt werden door voornamelijk economische en gezondheidszorg onderwerpen maar het geeft nu een beetje het gevoel van een populistisch voorstel, gericht op D66 stemmers wellicht, net voor de verkiezingen en dat is jammer want dat is dit voorstel absoluut niet.

Ik hoop tot slot dat de discussie met respect gevoerd zal gaan worden. Vooral daar het hier gaat om een discussie waar altijd diepe, vaak persoonlijke, emoties een rol spelen. Deze emoties zijn aan beide zijden van het debat even valide, ik hoop dat we op basis van objectiviteit tot een zo breed mogelijk gedragen conclusie kunnen komen waarbij ik er vanuit ga dat de meeste partijen uiteindelijk niet als blok zullen gaan stemmen. Iets wat bij medisch ethische dossiers sowieso normaal is.

 

CETA, een goed idee(?)/(!)

CETA, een goed idee(?)/(!)

Waar eerder dit jaar TTIP het buzzwoord was, is dat nu CETA. CETA staat voor Comprehensive Economic and Trade Agreement en is een verdrag tussen Canada en de Europese Unie dat in essentie ziet op vrijhandel en de bijbehorende onderwerpen: investeringen, arbeidsomstandigheden en  het milieu.

Doel van het verdrag is dus om het eenvoudiger te maken om handel te drijven tussen Canada en De EU. Hierbij gaat het om het wegnemen van barrières in bijvoorbeeld douaneformaliteiten maar ook om het wegnemen van invoerheffingen en overige belemmerende wetgeving. Goede voorbeelden daarvan zijn voedselveiligheid en milieubescherming. Door de wetgeving zo af te stemmen dat dezelfde eisen gelden aan beide kanten van de oceaan, is het veel eenvoudiger om voedsel toegelaten te krijgen op de wederzijdse markten.

Hier ontstaan ook de discussies, want het verdrag maakt het mogelijk dat bedrijven die zich benadeeld voelen door aangescherpte wetten, een vergoeding kunnen eisen van het land dat de wet, met het doel bedrijven te benadelen, wijzigt. Hierbij zou gebruik gemaakt gaan worden van ISDS, Investor State Dispute Settlement, hetgeen arbitrage mogelijk maakt voor bedrijven die zich benadeeld voelen door staten. Dit gaat dus om een extra mogelijkheid, buiten het reguliere rechtssysteem om. Door de grote kritiek op dit ISDS hebben de onderhandelaars nu het ICS, Investment Court System, opgenomen. Dit is eigenlijk een ISDS light met wat meer bescherming voor de overheden dan bij het zuivere ISDS, het blijft echter een arbitrage- en geen rechtssysteem. Een bijkomend probleem is dat de kosten voor een claim onder dit systeem als nel in de papieren loopt, de kosten voor een zaak gaan al snel richting het miljoen dus enkel grote bedrijven zullen een zaak kunnen aanspannen.

Overigens is een vorm van ISDS vrij normaal in handelsverdragen. De Wereldbank heeft zelfs ICSID, International Centre for Settlement  of Investment Disputes, als onderdeel van de organisatie. Het ICSID heeft in haar geschiedenis zo’n 550 zaken geadministreerd.

Het huidige probleem met CETA komt echter vooral voort uit ouderwets protectionisme en intrigerende wetgeving. De Belgen kunnen namelijk het verdrag niet tekenen omdat het Waals parlement als enige parlement in Europa weigert CETA te ratificeren. De redenen hiervoor zijn gelegen in de arbitragesystematiek, alhoewel de Walen ICS acceptabel lijken te vinden, maar vooral in een angst dat hun agrarische sector een tik zal krijgen. Zelf geven ze aan dit probleem al twee jaar geleden te hebben aangegeven en dat daar niks mee is gedaan. Hoe het ook zij, de Waalse regering heeft een ultimatum gekregen van de Belgische premier Michel om voor vanavond een besluit te nemen. De Waalse parlementsvoorzitter Antoine heeft aangegeven dat het onmogelijk is aan deze deadline te voldoen. De Waalse regering geeft daarbij aan dat zij zich dusdanig zwaar onderdruk gezet voelt, dat het eigenlijk ondemocratisch is. Hoe dan ook, er lijkt vandaag geen witte rook te komen en daarmee lijkt de ondertekening van CETA, in ieder geval voorlopig, van de baan.

Wat ik nou vind van CETA? Ik ben groot voorstander van vrijhandel en het opheffen van handelsbarrières, ik ben geen groot voorstander van arbitragesystemen, ik heb liever een regulier rechtssysteem maar ISDS of ICS is voor mij prima acceptabel. Want ik snap heel goed de angst die sommige mensen hebben dat bedrijven de overheid aanklagen waardoor wellicht democratische besluiten niet worden genomen of gewijzigd. Aan de andere kant, als een wet wijzigt en daar komt aantoonbare schade uit voort voor bedrijven, dan vind ik het niks dan realistisch dat daar iets mee gebeurt. Vergelijk het met planschade zoals we dat in Nederland kennen. Wel vind ik dat op zo’n moment álle bedrijven zo’n claim moeten kunnen starten en dat daarbij financiële armslag niet bepalend mag zijn. Het lijkt mij mede daarom beter als dit soort zaken voor een regulier internationaal gerechtshof komt, desnoods als een afdeling van het Europees hof of zelfs, in dit specifieke geval, het Canadese hof.

Overigens ben ik het aan de andere kant van harte eens met de Walen, want ik kan mij goed indenken dat een rood-Christendemocratische coalitie zeer protectionistisch, iets waar ik zelf overigens mordicus tegen ben, is. En dankzij de wetgeving in België en Europa, telt de Waalse stem bij dit type verdragen nou eenmaal even zwaar als die van Duitsland of Frankrijk. Historisch zijn zowel de Belgische als Europese wetgevingen overigens prima te verklaren maar we zien nu wel wat de gevolgen zijn. Zijn die gevolgen erg? Nou nee, eigenlijk niet. Dit is nou eenmaal het risico als je samenwerkt op basis van unanimiteit en niet op basis van enige vorm van gekwalificeerde meerderheid. Willen we dat wel? Dan moeten we de regels aanpassen en dat betekent dat alle Europese landen een stukje soevereiniteit moeten inleveren. Daarnaast is het overigens wel verstandig als onze zuiderburen stoppen met hun federaal experiment en zichzelf ontbinden of de eenheid eindelijk vinden want hier wordt niemand gelukkig van.

Al met al baal ik als een stekker dat de Walen nee hebben gezegd maar ik kan niet anders dan hun keuze respecteren. En ik hoop dan ook dat ze bij de volgende ronde onderhandelingen meer meegenomen en gehoord worden. Want dit mag, wat mij betreft, niet het einde zijn van trans-Atlantische vrijhandel.

 

 

Borstvoeding in het openbaar, op tv en in het parlement

Borstvoeding in het openbaar, op tv en in het parlement

Ik denk dat ik dit maar de, onofficiële, want de officiële wereld borstvoeding week was 1-7 augustus, week van de borstvoeding ga noemen. In de Verenigde Staten was er namelijk bijna iedere dag wel een item op tv over borstvoeding in het openbaar.

Dat land lijkt zo ongeveer 50/50 verdeeld te zijn zonder noemenswaardige tussengroep waar het aankomt op borstvoeding. De ene helft wil borsten het liefst bedekken met zoveel mogelijk stof en wegstoppen, de andere helft heeft het liefst dat vrouwen altijd en overal vrij en blij hun kinderen kunnen voeden. Deze meningen verdedigen ze aan beide zijdes dan ook nog eens met grote hartstocht. Voor meer informatie raad ik de Huffington post van harte aan. Van een ding kan je zeker zijn, als een vrouw borstvoeding geeft in het openbaar in de VS zal ze met mensen te maken krijgen die haar verfoeien maar aan de andere kant ook die haar prijzen. Beide reacties zijn gewoon te bezopen voor woorden. Borstvoeding is misschien wel het meest natuurlijke wat een vrouw kan doen en iets waar ik als man heel jaloers op ben. Je kind op die manier kunnen voeden, lijkt mij geweldig. En ja, voor de criticasters onder de lezers ik weet dat het niet altijd een feest is en ook niet altijd even goed lukt.

Na terugkomst uit Amerika, was er een kleine borstvoedingsrevival in Engeland. Hier gaf realityster Sam Faiers live op tv, tijdens een interview, borstvoeding. Haar zoontje had ineens honger gekregen. Ze twijfelde geen moment en legde hem aan de borst, wel bedekte zij de baby en haar borst met een doek. Dit deed zij overigens expliciet niet omdat het van de omroep moest maar omdat zij dat zelf prettiger vond. De presentatoren meldden nog even, om zichzelf in te dekken, dat zij niet om de doek gevraagd hadden en gingen gewoon verder met hun werk. Op twitter werden zij alle drie geprezen.

En dan, gisteren gebeurd, vandaag uitgebreid in het nieuws, Unnur Bra Konradsdottir, parlementslid in IJsland. Zij had een wetsvoorstel ingediend waar in principe alle vragen al door haar waren beantwoord. Maar plotseling was er toch nog een vraag die zij moest beantwoorden als indienster. Zoals gewoonlijk had zij haar dochter bij haar. Maar terwijl zij naar het spreekgestoelte wilde gaan, kreeg dochterlief honger en leek ze te gaan huilen. Dus gaf zij haar dochter, tijdens de beantwoording, de borst. Nou weten we al langer dat feminisme in IJsland groot is, maar dit is echt geweldig!

Begrijpt u me niet verkeerd, ik wil niet zeggen dat alle vrouwen overal in het openbaar borstvoeding moeten gaan geven. Als vrouwen het prettiger vinden dit binnenshuis te doen of met een doek die zorgt voor enige privacy, dan is dat vanzelfsprekend prima. Maar het moet de keuze zijn en blijven van de vrouw, zelfs als dat betekent dat we wellicht hier of daar een borst of tepel in het openbaar zien. Gelukkig hebben we in Nederland de rechten wat betreft borstvoeding en kolven vrij goed op orde, alhoewel lactatiekundige zorg natuurlijk gewoon in het basispakket thuis hoort, zelfs op het werk. Daarnaast hebben we  in Nederland al enkele borstvoedingsvriendelijke gemeentes. Dit betekent concreet dat er per 50 pasgeborenen tenminste één voeden-kan-hier-sticker bij een etablissement hangt. Kennelijk hebben we dit nodig, ik zou liever een voeden-kan-overal-campagne, met wellicht een bijbehorend wetje dat dit expliciet mogelijk maakt, zien.

 

Verkiezingsprogramma VVD

Verkiezingsprogramma VVD

Eindelijk is het er dan, het concept verkiezingsprogramma van de VVD getiteld: Zeker Nederland. Een korte maar krachtige titel die goed past bij de traditionele punten van de VVD. Het programma werd vergezeld door een stuk van de hand van Mark Rutte getiteld: De volgende stap.

Dit laatste stuk is een soort apologie in de traditie van Socrates. Ik geef toe, de vergelijking met de apologie is wellicht wat melodramatisch maar Rutte is zich zeer bewust van het harde beleid dat de regering onder zijn aanvoering heeft gevoerd en verdedigt dit in zijn stuk. Wel legt hij, gelijk Socrates, duidelijk zijn methodes uit. Er is echter (nog) geen sprake van een (politiek) doodsvonnis dus het derde deel van de apologie zit hier wat minder in. Wel legt hij uit wat zijn visie op Nederland is voor de komende jaren. Leuk is dat dit stuk is geschreven vanuit de eerste persoon enkelvoud en daarnaast heel erg actiegericht is.

Het eerste stuk is een bijzonder klassiek verkiezingsprogramma, honderd pagina’s gevuld met allerhande punten en ideeën, de meeste heel klassiek VVD. En stiekem is dat wel een beetje jammer. Velen binnen en buiten de partij hadden eigenlijk gehoopt op wat vernieuwing, zeker omdat de VVD heel vaak het land in is gegaan om inhoud op te halen. Aan de andere kant, na 6 jaar regering inclusief premier, zou het ook wel weer een beetje raar zijn als het programma nu ineens om zou worden gegooid. Het programma is overigens ook voor u samengevat in zes punten: Zekerheid en inkomen, pensioenen, zorg en gezondheid, veiligheid en vrijheid, immigratie en integratie, onze toekomst. Klinkt behoorlijk traditioneel, is er dan niks veranderd? Jawel, natuurlijk wel.

Zo wordt er meer aandacht besteed aan energie en klimaat dan in vorige programma’s. Er wordt daarbij wel gezocht naar liberale richtingen, door de markt te laten zoeken naar oplossingen. In het verleden werd dit vaak doorgaans vrijwel volledig aan enkel de markt overgelaten. Het programma biedt nu meer handvatten voor de overheid om hier ook een rol in te spelen samen met de bedrijven op het gebied van innovatie.

Bij emancipatie en discriminatie laat de VVD echter wel het een en ander liggen. Vooral de stelling: ”Emancipatie en diversiteit kun je niet afdwingen via wetten” is gewoon feitelijk onjuist. Natuurlijk niet alles is via wetten te regelen maar op het moment dat er quota worden ingesteld, zal er weldegelijk meer diversiteit zijn. Dit is wellicht ongewenst maar dat is een separate discussie. Daarnaast kunnen wetten de emancipatie en diversiteit weldegelijk veel verder helpen. Hierbij denk ik aan het voorstel van D66 voor een langer vaderschapsverlof of soortgelijke ideeën.

Wat verder opvalt is dat de VVD lijkt te hebben geshopt bij haar liberale zuster partij Venstre uit Denemarken. Vooral op het gebied van emancipatie, immigratie en vluchtelingen zijn veel overeenkomsten te zien. Het zijn daarmee overigens geen slechte ideeën. Vooral serieus werk maken van opvang in de regio ben ik groot voorstander van. Maar dan moeten we er wel voor zorgen dat deze opvang goed en fatsoenlijk is.

Waar ik minder blij van wordt is de zo op het eerste gezicht wel erg harde opstelling op het gebied van het kinderpardon en het aanpakken van overheden of individuen die illegalen ondersteunen. Ik snap dat de overheid dit soort steun wil inperken, ik vind het echter belangrijker dat deze mensen fatsoenlijk in leven blijven. Hierbij denk ik aan het volgende, wellicht extreme maar helaas ware, voorbeeld. Laten we dus oppassen met hoe ver we hierin gaan. De menselijkheid moet altijd de boventoon blijven voeren.

Deze menselijkheid zien we wel terug bij de zorg en bij het aanpakken van het pensioenstelsel. Het lijkt erop dat ook de VVD, zoals eerder al aangekondigd, voor de ouderen een bijzonder interessante partij is.

Gelukkig staan de economie en ondernemerschap ook nog steeds overal als belangrijk punt en vaak zelfs als oplossing genoemd, na eerdere berichten begon ik me wat zorgen te maken over de richting van de VVD, maar gelukkig lijkt ze zich nog steeds in liberale wateren te begeven.

Al met al een klassiek VVD verhaal, vooral gericht op de traditionele achterban en ouderen. Ik zou graag zien dat meer partijen kiezen voor de interessante keuze van een uitgebreid programma en een visie stuk van hun politieke leider. Ik vond de combinatie van beide stukken veel interessanter dan ik in eerste instantie had gedacht.

 

 

Algemene beschouwingen deel 2

Algemene beschouwingen deel 2

Waar waren we gisteren gebleven? We hadden net het CDA gehad, dus dat brengt ons bij de PVDA. Samsom had het zwaar, vooral de partijen op links schoten met scherp. Nadat Samsom met zijn auto uit de modder betoog klaar was, was het de beurt aan Wilders om met die modder te gaan smijten, vooral in de richting van de islam.

Vervolgens beet deze überheiden Segers van de Christenunie toe dat hij een nep-Christen zou zijn. Echt hoe verzin je het? Ik ben een overtuigd Pastafariaan/atheïst maar om iemand zo weinig respect te betuigen, is werkelijk bizar. Segers kwam geweldig terug door simpel te stellen: “God oordeelt of ik christen ben.”

Nu was het woord aan de positivisten van D66. Pechtold keert weer terug naar de roots door D66 als allemans vriend neer te zetten met een focus op onderwijs. Gelukkig wel ondersteund met een tegenbegroting en daar krijgt hij van mij extra punten voor. Want laten we niet vergeten dat dit niet het eerste verkiezingsdebat zou moeten zijn.  Maar de laatste Algemene beschouwingen van dit kabinet.

Nu was het de beurt aan de Christenunie Ook hier zag ik een ruk naar het midden. Natuurlijk staan zij nog steeds pal voor de vrijheid van onderwijs zoals die op dit moment georganiseerd is. En ook vroeg Segers aandacht voor de week van het leven maar hij positioneerde zijn partij vooral als een goede coalitiepartner na de komende verkiezingen.

Klaver zette vervolgens namens GroenLinks een ondertussen bekend verhaal neer met een ruk naar links. Klaver is een begenadigd spreker dus het was in ieder geval weer leuk om naar hem te luisteren. Het was alleen jammer dat hij zo weinig werd geïnterrumpeerd, daar ligt zijn echte kracht namelijk.

Dan Van der Staaij, bij elke algemene beschouwingen is er tenminste een partij die een object meeneemt. Ditmaal was de beurt kennelijk aan de SGP. Aan de hand van enkele uitvergrote foto’s van in het parlement aanwezige kunst, gaf Van der Staaij een rondleiding aan de hand waarvan hij zijn punten maakte. Een origineel idee en ook de uitvoering vond ik goed. Ik heb helaas nog geen linkje naar een filmpje maar zodra dat er is, voeg het vooral hieronder toe!

Marianne Thieme, PVDD, mocht ook nog wat zeggen. Normaliter schakel ik dan gewoon uit want ik kan er niet veel mee, het komt gewoon niet binnen. Maar, ditmaal koos zij voor een compacte en heldere boodschap. Zij nam het op voor vrouwen. Vooral omdat zij het schandalig vindt dat zij momenteel de enige vrouwelijk fractievoorzitter is en daar heeft ze groot gelijk in.

Krol van 50Plus nam het op voor, hoe verrassend de ouderen en gepensioneerden.

Kuzu van Denk weiger ik aandacht aan te besteden. Enerzijds omdat ik doorgaans niet begrijp wat hij probeert te zeggen, anderzijds omdat de dingen die ik wel begrijp, niet sporen.

VNL wil vooral meer geld voor veiligheid.

Norbert Klein pleit voor een basisinkomen. Op zich niet iets spannends maar de beste man heeft tenminste een initiatief wet hierover ingediend dus hij doet in ieder geval echt iets.

Dan tot slot Partij Van Vliet, die sprak niet, dat doet hij bij de AFB. Maar deze eenmansfractie heeft in ieder geval wel een tegenbegroting gemaakt en daar krijg je dan toch een beetje respect voor natuurlijk.

De beantwoording door het kabinet zou eigenlijk in een uurtje klaar moeten zijn vandaag. Want de partijen bestreden vandaag vooral elkaar en hadden weinig vragen voor de regering. Ik ben benieuwd naar de tweede termijnen van de verschillende partijen.

 

Algemene beschouwingen, gaan we (door)rekenen of niet?

Algemene beschouwingen, gaan we (door)rekenen of niet?

Natuurlijk moeten we het vandaag hebben over de algemene beschouwingen. Tot nu toe is het bijzonder saai. Eerste opvallende moment was het niet al te beste optreden van Roemer. Links en rechts vielen over de op zijn zachtst gezegd weinig overtuigende en geheel niet door het CPB doorgerekende plannen om te komen tot een nationaal zorgfonds.

Tweede moment waar ik van stond te kijken, was het moment dat Sybrand van Haersma Buma besloot Alexis de Tocqueville aan te halen. Ik vind het altijd interessant als politici grote denkers, politici of schrijvers aanhalen. Vooral omdat dat een heel groot risico in zich draagt. De écht grote historische personen hebben namelijk ontzettend veel dingen gezegd en geschreven. Dat betekent dat als er iemand aanwezig is die scherp is er zomaar een quote van dezelfde persoon tegenin gebracht kan worden. Dit is exact wat de CDA-voorman overkwam. Hij hield een betoog tegen individualisme en de superstaat door “De la démocratie en Amérique” aan te halen. Wilders sprong op en vroeg zich af of het CDA dan ook achter kritische uitspraken van De Tocqueville over de Islam staat, voor wat meer informatie raad ik dit relatief korte artikel in Trouw uit 2005 aan. Na wat gestuntel ging Haersma Buma door met zijn betoog om vervolgens net als Roemer de vraag te krijgen wat de CDA verkiezingsplannen zouden gaan kosten en of die plannen toch wel door het CPB zouden worden doorgerekend. Zijn antwoord was:” Ik aarzel er zeer over. Want het lijkt wel of je een programma dan meer maakt voor het model van het CPB dan voor de werkelijkheid. Maar ik besef ook dat je een scheidsrechter nodig hebt. Dus we hebben nog geen ja of nee gezegd. Maar dit is toch niet de kern?” En daarmee was ook die discussie klaar.

De grote momenten concentreerden zich tot nu toe dus rond het CPB. En dat is wel opvallend. Niet zozeer omdat er wel of niet moet worden doorgerekend maar omdat kennelijk de SP en zeker het CDA zich niet hadden voorbereid op de vragen die zouden komen. En dat is jammer. Vooropgesteld, ik ben voor doorrekenen. Maar zelf als mensen tegen doorrekenen zijn, is dat prima, leg alleen wel even goed uit waarom. En na dat statement kan je gewoon doorgaan maar door het gestuntel en gedraai van de heren kreeg ik het gevoel dat ze niet helemaal wiste wat ze nou echt wilden. Ik weet dat beide heren echt wel een idee hebben wat ze willen maar vandaag heeft niet bijgedragen tot meer begrip voor die ideeën. De VVD heeft ondertussen ook een bijdrage geleverd, de VVD verdedigde keurig vier jaar Rutte, met natuurlijk de nodige interrupties. Al met al ook niet heel opwindend.

Voor degenen die het interessant vinden, het CPB heeft 4 tegenbegrotingen doorgerekend. Deze zijn van Christenunie, D66, Partij Van Vliet en GroenLinks. Dus laten we bij de inbreng van die partijen later vannacht extra goed opletten.

Ik ben benieuwd wat de laatste partijen er vandaag van gaan maken. Ik vind deze algemene beschouwingen zo net voor de verkiezingen maar niks, veel te voorspelbaar en tot nu toe behoorlijk saai. Hopelijk komt er vanavond nog iets leuks voorbij.

Paralympische nabeschouwing

Paralympische nabeschouwing

De paralympische spelen waren geweldig, niet in de laatste plaats omdat de Brazillianen er een mooi feest van hebben gemaakt. Voor aanvang was er de nodige twijfel of Brazilianen wel op zouden komen dagen voor dit evenement. Maar na prijsverlagingen en wervingsacties zaten eigenlijk overal gezellig veel mensen op de tribunes. Ook hielp het dat de Brazilianen in totaal 72 medailles hebben behaald waarmee ze 8e zijn geworden in de medaillespiegel.

Een plekje onder Nederland, waarmee Nederland op een keurige 7e plaats uit is gekomen. Met 62 medailles waarvan er wel 17 goud zijn, slechts eentje minder dan de nummer 6 Duitsland. Eerste werd China met 239 medailles waarvan er 107 goud zijn.

Natuurlijk heeft het voor Nederland meegeholpen dat de Russen er niet bij waren. Maar een plek in de top tien was sowieso al geweldig geweest. Waarom ik hier nou importantie aan hecht? Ik hecht sowieso veel waarde aan sport in de samenleving. Zoals eerder al geschreven: “Sommigen van jullie zijn ondertussen al van jullie stoel gevallen, denk ik. Jan pleit voor overheidsbemoeienissen bij hobby’s? Voor mij is sport veel meer dan dat, het gaat om leren winnen, verliezen, samenwerken, presteren, trainen, integreren, taal, sociale vaardigheden, gezondheid en nog zoveel meer. Het is een essentiële aanvulling op school, waar gespecialiseerde gymleerkrachten ook weer overal terug moeten komen, en spelen op straat. Sport moet wat mij betreft dan ook voor iedereen toegankelijk zijn. Dit nog naast de positieve effecten op de topsport die naast een economische waarde ook weer leiden tot effecten als patriotisme, integratie en nieuwe rolmodellen.”

Al deze positieve effecten zien we in nog grotere mate bij de paralympische spelen. Zelfs tijdens de uitzendingen van de NOS hoorde je met enige regelmaat sporters bijvoorbeeld Esther Vergeer aanhalen als groot voorbeeld tijdens hun revalidatie. Ik denk dan ook dat de rolmodel functie van paralympische sporters nog groter is dan die van andere sporters. Paralympische sporters hebben doorgaans nog grotere tegenslagen moeten overwinnen dan de niet gehandicapte sporters.

Daarnaast zijn verschillende paralympische sporten gewoon leuker, spannender of mooier. Deze spelen viel natuurlijk sowieso op dat 4 paralympiërs op de 1500 meter harder liepen dan de winnaar bij de olympische spelen. We kunnen allerlei tactische redenen aanvoeren maar ik blijf dat mooi vinden. Het rolstoeltennistoernooi bij de vrouwen sprong er ook uit, alleen al vanwege de vele Nederlandse medailles. Ik vind het echter ook een hele mooie sport. Doordat de atleten laag zitten is plaatsing van de bal nóg belangrijker dan bij regulier tennis. Het gaat veel minder om domme kracht en veel meer om geraffineerde slagen. Dat zie je ook wel terug in de vaak lange rally’s.  Het allermooist blijft natuurlijk rolstoel rugby, ook wel murderball genoemd. De finale ging tussen Australië en de Verenigde Staten en werd pas na een dubbele verlenging met één punt verschil gewonnen door de Australiërs.

De spelen zitten er nu dus echt op en ik kan nu al amper wachten tot de volgende spelen in Zuid-Korea.

4 topatletes en dan toch…….

4 topatletes en dan toch…….

Vandaag had de NOS een werkelijk geweldige uitzending over de paralympische spelen. Onze vier dames rolstoeltennissters, Jiske Griffioen (2 keer goud), Aniek van Koot (eenmaal goud eenmaal zilver), Marjolein Buis (eenmaal zilver) en Diede de Groot(eenmaal zilver), waren namelijk te gast. Zij zijn de winnaressen van goud en zilver bij zowel het enkel- als het dubbelspel rolstoeltennis bij de vrouwen. Daarnaast was er de ontroerende en, door een valpartij in de slotfase, bizarre gouden medaille van de uit Eritrea gevluchte Daniel Abraham Gebru.

Waar ging het dan de mist in? De laatste twee minuten van de uitzending zorgden ervoor dat bij mij de tranen in de ogen kwamen, en niet door ontroering of vreugde. Kennelijk moeten de paralympische sporters de laatste dag hun meubilair in de kamers demonteren. Iets wat mij verbaasde, dit verbaasde ook de presentator. In eerste instantie stelt hij dan een op zich prima vraag: “Dames, zijn jullie een beetje goed met gereedschap?” Een leuke zelfs wat grappige vraag. En dan zegt na wat verbale omzwervingen een van de dames helaas: “We hebben ook nog twee mannen in ons appartement.” Waarop de presentator vervolgt met: “ Die maak je maar hoofd inbussleutel.”

Ik weet niet wat ik vervelender vind, dat de dames zichzelf diskwalificeren of dat de presentator daar nog een schepje bovenop doet. Het is juist dit soort uitspraken dat ervoor zorgt dat jonge meisjes, en jongens, die deze heldinnen op televisie zien, denken dat het kennelijk heel normaal is dat je klussen door mannen laat doen. En natuurlijk het is grappend en natuurlijk zullen de dames ook helpen. Maar het beeld dat ze samen met de presentator neerzetten is dat van de klassieke “hulpeloze” vrouw die mannen nodig heeft om te klussen. En met alleen al dat beeld is het kwaad al geschied en daar baal ik ontzettend van.