Categorie: Amerika

Een museum voor Afrikaans Amerikaanse geschiedenis en cultuur

Een museum voor Afrikaans Amerikaanse geschiedenis en cultuur

Op 24 september is het zo ver, dan opent eindelijk het “national museum of African American history and culture” in Washington D.C. En natuurlijk het is ver van ons bed maar dat maakt deze opening zeker niet onbelangrijk. Want de geschiedenis en cultuur van mensen met een donkere huidskleur, en zeker slavernij en segregatie, zijn nog steeds een heikel punt in de Verenigde Staten.

Bij bezoeken aan de VS heb ik meerdere African American musea mogen bezoeken. Steevast kreeg ik daarbij het gevoel dat ik ook krijg in musea gewijd aan de holocaust of bij bezoeken aan concentratiekampen. Een heel onprettig, emotioneel gevoel dat zich uit in een zwaar hoofd en voeten die niet meer verder willen. En dat is ook precies waarom ik zeker weet dat deze plekken een hele grote waarde hebben. Want eigenlijk is het natuurlijk heel erg gek dat er verschillende musea zijn voor etnische minderheden in een land.

Normaliter zou de geschiedenis van de voltallige bevolking van een land in reguliere historische musea te zien moeten zijn. Maar met een dusdanige geschiedenis van onderdrukking en misrepresentatie van etnische groepen, vind ik het niks dan logisch dat zo’n museum er nu eindelijk is.

En ik bedoel echt eindelijk, zelfs het nationale museum voor de American Indian in Washington is er al langer. Iets wat al schandalig laat was, als we ons realiseren dat al sinds 1922 het eerste Museum of the American Indian in New York open is. Dit museum, dat is gebouwd om de collectie van George Gustav heye te laten zien vormde in 2004 de basis voor het nieuwe museum. Nu hebben ze twee locaties, een in DC en de oude, bijzonder mooie, locatie in NYC.

En ook over een nationaal museum voor Afrikaans Amerikanen werd al heel lang gepraat. Zie onderaan dit, sowieso geweldige, artikel de tijdlijn. Als sinds tenminste 1915 wordt erover gesproken. Denk ik dat dan nu ineens alle problemen weg zullen vallen? Nee natuurlijk niet, was het maar zo’n feest. Ik denk echter wel dat het kan leiden tot een stuk duiding en begrip, niet alleen voor de niet Afrikaans Amerikaanse bevolking maar juist ook voor deze bevolkingsgroep zelf.  Want we moeten niet vergeten dat de meeste geschiedenis is geschreven, gefotografeerd en gefilmd door de winnaars, de bovenliggende partij, de blanken. Veel mensen met een donkerder huidskleur konden of mochten heel lang niet eens schrijven laat staan naar school gaan.

Daarnaast is er, net als bij sommige Joodse families, niet altijd veel gepraat over de trauma’s van de vorige generatie. Het is ook niet voor niks dat we zelfs nu nog nieuwe getuigenissen over concentratiekampen krijgen van mensen die het einde van hun leven voelen naderen. Daar staan bij beide groepen ook mensen tegenover die in geuren en kleuren alle vernederingen en misdaden op papier hebben gezet. Daarnaast is er natuurlijk, bij degenen die wel willen/kunnen communiceren, vaak sprake van mondelinge overdracht, maar het verzamelen en bestuderen van deze “oral history” is een vak op zich. En voor het bijeen brengen van al deze informatie is een nationaal instituut van cruciaal belang.

Zoals u merkt, ik kijk heel erg uit naar de opening van dit museum, vooral omdat ik heilig geloof in de visie van het Smithsonian: ”Shaping the future by preserving our heritage, discovering new knowledge, and sharing our resources with the world”. Ik denk oprecht dat door het ontsluiten van deze verhalen en geschiedenissen we begrip kunnen kweken en wellicht vrede een klein beetje dichterbij kunnen brengen.

Daarnaast zullen er ook veel mooie en leuke dingen te zien gaan zijn. Al met al een echte aanrader, zeker als u iets meer wil begrijpen van de Amerikaanse samenleving en hoe zij is geworden tot wat zij nu is.

 

Advertenties
Clinton en deplorabel taalgebruik

Clinton en deplorabel taalgebruik

Dat het politiek taalgebruik momenteel aan het verharden is, moge bekend zijn. Dit is zowel binnen als buiten Nederland het geval. Maar Clinton heeft het wel heel erg bont gemaakt vandaag. Bij een fundraiser zei ze, over de achterban van Trump: “To just be grossly generalistic, you can put half of Trump supporters into what I call the basket of deplorables right? Racist, sexist, homophobic, xenophobic, Islamaphobic, you name it.”

En daarmee gaat ze echt wel heel erg ver, met deze uitspraak zette ze tientallen miljoenen kiezers in een hoek die niet heel erg vleiend is. Nou is Trump nog vele malen harder in zijn uitdrukkingen, maar zijn achterban is dat gewend en prijst hem nou juist vanwege zijn platitudes. De achterban van Clinton is doorgaans iets minder gecharmeerd van grover taalgebruik. Dat blijkt ook wel want ondertussen heeft ze haar excuses aangeboden. Ook lijken de peilingen sinds de uitspraken, zeker in de twijfelende staten, meer richting Trump te kruipen.

Maar is die verharding nou erg? Op zich niet. Laat ik helder zijn, ik vind parlementair taalgebruik esthetisch gezien veel en veel mooier dan het alledaags taalgebruik. Maar het gaat niet alleen om esthetiek, het gaat ook om het overbrengen van een boodschap. En het huidige (social) medialandschap eist korte en duidelijke boodschappen en bij duidelijkheid, kan straattaal horen. Er zit echter ook een zelfcorrigerend mechanisme in. Op het moment dat iemand te ver gaat, is dankzij de social media ook heel snel bekend wat de bevolking ervan vindt. En dan zie je dus dit soort bijzonder snelle excuses.

De komende jaren zullen we zien dat de versnelling en de bijbehorende versimpeling van de boodschap, want groot media-aanbod waarbij mensen in enkele secondes een keuze moeten maken wat ze tot zich willen nemen, verder doorzet. Vooral ook omdat de generatie die nu opgroeit het tot zich nemen van nieuws totaal anders leert. Ik voorzie dan ook een toekomst waarbij politici en partijen enerzijds een grondbeginselverklaring hebben en een dik verkiezingsprogramma met relatieve algemeenheden om die anderzijds, nog veel meer dan nu, in tien punten programma’s en oneliners te verkopen. Hierbij zal steeds meer sprake zijn van bewoordingen die mensen doen doorklikken. En dus schokkend en/of nieuwsgierig makend zijn. Ik zal niet zeggen dat het hierdoor leuker wordt, wel een stuk interessanter.

 

Gary Johnson, één slag en nu al uit

Gary Johnson, één slag en nu al uit

Ik had u eerder toegezegd de Amerikaanse presidentskandidaten van de kleinere partijen te bespreken. Sterker nog, ik had al een klein stukje over de libertarische kandidaat Johnson geschreven. Maar na vandaag kan ik heel erg kort zijn. Hij heeft geen schijn van kans en zal een minder grote rol gaan spelen dan ik eigenlijk had voorzien.

Waarom ik zo negatief ben? Heel simpel hij heeft een ongelofelijk grote en ik denk onvergefelijke fout gemaakt. Bij een show op MSNBC, morning Joe, werd hem gevraagd wat hij zou doen aan Aleppo. En zijn vraag was: ”Wat is Aleppo?” Nou is het al erg genoeg dat een presidentskandidaat niet weet wat of waar Aleppo is. In de ruim twee minuten na de vraag maakte hij het niet beter. Hij wees alleen met het vingertje en zei dat het steunen van de verschillende groepen niet tot een oplossing leidt. Hij zei echter niks over de vluchtelingencrisis en had ook geen enkele visie.

Hij was dus niet goed voorbereid, houdt het nieuws niet bij, kan niet improviseren en heeft geen goed algemeen verhaal. Daarnaast viel ook nog eens zijn charisma vies tegen. Clinton, en zeker Trump zullen hier bijzonder blij mee zijn. Johnson leek namelijk de veilige rustige midden kandidaat te gaan zijn. Waar de groenen vooral aan de linker kant zitten, had deze libertariër met republikeinse achtergrond ook stemmen van de rechter democraten en vooral (linkse) republikeinen kunnen binnenhalen. Mijn voorspelling is, dat dat nu veel minder gaat gebeuren. Natuurlijk zal hij alsnog 5% van de stemmen binnenhalen maar niet de ruim 10% die hij tot vanochtend leek te halen.

Dat is eigenlijk best jammer, want Johnson had genoeg stemmen in sommige staten kunnen halen om of Trump of Clinton genoeg stemmen af te snoepen zodat de ander die staat zou winnen. We zouden zelfs een herhaling van 2000 kunnen krijgen waarbij Gore in absolute zin veel meer stemmen kreeg dan Bush maar niet genoeg kiesmannen. Kiesmannen worden in vrijwel alle staten namelijk allemaal toegekend aan degene die een meerderheid in die staat haalt. Als er dan een derde kandidaat is, is de kans veel groter dat dit soort rariteiten, verliezen ondanks dat je meer stemmen hebt, ontstaat.

In 2000 bijvoorbeeld toen namens de groenen Nader genoeg stemmen behaalde in Florida, die anders waarschijnlijk naar Gore waren gegaan, om die staat naar Bush te doen gaan. Had Gore deze staat gewonnen, dan was hij president geworden. Dit wordt ook wel het spoiler effect genoemd.

Nader had een grote invloed met zijn 2,74%, moet u zich eens indenken wat er gebeurt met een kandidaat die 10% haalt. Wellicht haalt die zelfs wel een staat binnen. De laatste keer dat een derde partij daadwerkelijk kiesmannen binnenhaalde was in 1968 toen George Wallace, openlijk vóór segregatie overigens, als American Independent kandidaat was.

De campagne duurt nog wel even maar ik vrees dat vandaag een goede uitslag bijzonder in de weg zal staan voor meneer Johnson. Jammer, ik had hem graag omhoog zien gaan in de peilingen zodat hij wellicht zelfs mee zou mogen doen aan een paar debatten.

Clustermunitie in Laos

Clustermunitie in Laos

Eindelijk, de Verenigde Staten gaan nu serieus werk maken van het oplossen van een van hun meer recente misdragingen. Nadat eerder minister van buitenlandse zaken John Kerry al in Laos was geweest om te praten over het ruimen van de door Amerika afgeworpen bommen en vooral clustermunitie, is nu president Obama zelf langs gegaan.

Wat is dat eigenlijk die clustermunitie of clusterbommen? De definitie volgens het door Nederland geratificeerde verdrag inzake clustermunitie is:

  • wordt verstaan onder „clustermunitie” conventionele munitie die ontworpen is om explosieve submunities die elk minder wegen dan 20 kilogram te verspreiden of los te laten en omvat mede deze explosieve submunities. Het volgende wordt er niet onder verstaan:
    • munitie of submunitie die is ontwikkeld om vuursignalen, rook, pyrotechnische effecten of antiradarsneeuw af te geven of munitie die uitsluitend voor luchtafweer is ontworpen;
    • munitie of submunitie die is ontworpen om elektrische of elektronische effecten te bereiken;
    • munitie die, teneinde niet-onderscheidende effecten binnen het gebied en de risico’s van onontplofte submunities te vermijden, alle onderstaande kenmerken bezit:
      • elk stuk munitie bevat minder dan tien explosieve submunities;
      • elke explosieve submunitie weegt meer dan vier kilogram;
      • elke explosieve submunitie is ontworpen om een enkel object (het doel) te detecteren en aan te vallen;
      • elke explosieve submunitie is uitgerust met een elektronisch zelfvernietigingsmechanisme;
      • elke explosieve submunitie is uitgerust met een elektronisch zelfdeactivatiemechanisme;

Een bijzonder goed verdrag, gericht op het uitbannen van clustermunitie en het helpen van slachtoffers. Wat vervelend is aan dit verdrag, is dat onder andere de VS, China en Rusland het verdrag niet hebben geratificeerd, laat staan ondertekend. Ondanks de 100 staten die het verdrag wel hebben geratificeerd en de 19 die het al hebben ondertekend, is de waarde door de grote ontbrekende landen niet heel erg groot en dat is erg vervelend.

Maar Obama deed binnen de politieke en economische realiteit wat hij kon. Hij maakte heel duidelijk dat de VS nu serieus werk gaat maken van het ruimen van deze explosieven. Ter vergelijking, de afgelopen 20 jaar spendeerde de VS in totaal 100 miljoen dollar aan het ruimen van door hen afgeworpen bommen in Laos, de komende drie jaar maakt de VS 30 miljoen per jaar vrij. Obama maakte echter geen excuses voor de geheime bombardementen tussen 1964 en 1973. Het gaat om ruim 580000 bombardementen, en 260 miljoen bommen. Waarvan de meeste clusterbommen waren, en dus de facto een veelvoud aan explosieven. En om het helemaal extreem te maken, ongeveer 30% ontplofte niet direct. Voor de goede orde, dit zijn dus alleen al de cijfers voor Laos!

Er zijn nog genoeg mijnenvelden en clustermunitie te ruimen. Ik ben blij dat dat nu zelfs tot de Verenigde Staten is doorgedrongen. Het zou nog prettiger zijn als we gewoon stoppen met het fabriceren van deze munitie. Het mooiste zou natuurlijk zijn als we überhaupt stoppen met de productie van wapens maar zolang we die utopische wereld nog niet hebben bereikt, laten we dan tenminste de meest wrede en oncontroleerbare wapens uitbannen. In Nederland kennen we een verbod op de financiering van deze munitie en cruciale onderdelen daarvan door financiële instellingen. Probleem daarbij blijft, wat als een bedrijf wordt gefinancierd dat óók deze munitie produceert, strikt genomen mag dat namelijk mits de financiering voor een ander product is en dat duidelijk is beschreven. Ook kunnen er producten worden gefinancierd die niet “cruciaal” zijn. De AFM ziet toe op naleving van dit verbod. Jammer is ook dat dit verbod niet geldt voor “Clearinginstellingen, natuurlijke personen, buitenlandse dochterondernemingen en andere rechtspersonen dan financiële ondernemingen vallen buiten het verbod.”

Laten we vandaag vooral vieren dat de VS een historisch juiste beslissing hebben genomen en morgen weer verder werken aan het uitbannen van clustermunitie.

 

Star-spangled problemen

Star-spangled problemen

De Amerikaanse vlag en het Amerikaanse volkslied worden door vrijwel alle Amerikanen gezien als de meest belangrijke uitingen van hun patriottisme. Het was dan ook een hele schok toen American footballspeler Colin Kaepernick op 26 augustus voorafgaand aan de wedstrijd tegen de Green Bay packers ineens weigerde op te staan bij het zingen van the Star-spangled banner.

Het werd nog erger toen hij uitlegde waarom: “I am not going to stand up to show pride in a flag for a country that oppresses black people and people of color. To me, this is bigger than football and it would be selfish on my part to look the other way. There are bodies in the street and people getting paid leave and getting away with murder”

Naast de nodige steun, kreeg hij vooral een storm van kritiek over zich heen, vooral van de zijde van het leger. Na een gesprek met oud-NFL speler en oud-militair Nate Boyer, besloot hij bij zijn volgende wedstrijd niet te blijven zitten maar te knielen op één knie. Op deze manier vraagt hij aandacht voor het probleem en probeert hij de militairen alsnog hun verdiende respect te tonen.

Einde discussie? Niet dus, meer en meer sporters beginnen hem namelijk te steunen en te volgen, onder andere zijn teamgenoot Eric Reid, basketbal hall-of-famer Kareem Abdul-Jabbar, maar nu ook voetbalster Megan Rapinoe. De teams bemoeien zich er tot nu toe zo min mogelijk mee evenals de bonden. De meeste persberichten vanuit deze organisaties gaan over de individuele keuze van een atleet om een punt te maken.

Dat is voor mij ook het meest bijzondere aan de hele zaak. De vlag en het volkslied staan volgens alle Amerikanen voor vrijheid en democratie. Maar ondertussen zou je ze niet mogen gebruiken als onderdeel van die vrijheid. Het debat hierover is zo oud als de vlag zelf en is vooral in de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw weer hevig opgelaaid. Toen heeft het Hooggerechtshof in twee gevallen namelijk bepaald dat het verbranden van de vlag onder de vrijheid van meningsuiting valt. Daarna is er nog vele malen gesproken over een amendement op de grondwet om de vlag te beschermen. Als u echt wil genieten van de nodige juridisch-politieke proza, neem dan deze link eens goed door. Het gaat daarbij om een lijst met een korte recente geschiedenis aangaande politieke en juridische besluiten op het gebied van het schenden van de vlag in de VS. En voor de échte juridische diehards hier nog een bestandje met alle federale wetten die zien op de Amerikaanse vlag.

Ondertussen heeft Trump op zijn gebruikelijke toon afstand genomen van het incident: “I have followed it and I think it’s personally not a good thing, I think it’s a terrible thing,” om te vervolgen met  “And maybe he should find a country that works better for him, let him try. It won’t happen.”  Ziet u de humor hier ook? Trump mag zeggen dat Amerika weer “great” moet worden, hetgeen het nu dus kennelijk niet is, maar Kaepernick moet maar een ander land zoeken?! Clinton heeft overigens nog steeds niet gereageerd, dat kan er overigens mee te maken hebben dat meneer Kaepernick vindt dat zij de gevangenis in moet. Hoe dan ook, een en ander is ook een politiek feest aan het worden.

Er kunnen nu twee dingen gebeuren, er is aandacht gekomen en nu dooft het protest langzaam uit of meer en meer, ook amateursporters gaan dit doen. In de VS is dit laatste heel goed mogelijk, voor iedere sportwedstrijd van elke club wordt namelijk het volkslied gezongen en de vlag gehesen. Dit betekent dat er dus ontzettend veel mogelijkheden komen om dit punt nogmaals te maken. Wat het gaat worden? Ik weet het nog niet maar als een van de burgerrechtenbewegingen zich achter deze actie zet, zou dit nog best eens heftig kunnen worden als bijvoorbeeld een heel team weigert op te staan. Laten we het maar gewoon afwachten, er is momenteel echter wel écht iets gaande in de VS.

 

Trump, populistisch staatsman?

Trump, populistisch staatsman?

Gisteren ging Trump op bezoek bij de Mexicaanse president Enrique Pena Nieto. De president had de republikeinse presidentskandidaat namelijk uitgenodigd voor een goed gesprek. Trump maakte hier gretig gebruik van, niet in de laatste plaats omdat hij op de avond in Phoenix zijn grote speech aangaande migratiebeleid zou geven.

Ik heb hier heel kort maar heel hevig naar uitgekeken. Vooral de mix van het bezoek met de speech later die avond, vind ik een boeiende. Het gesprek zelf lijkt bijzonder slaapverwekkend te zijn geweest. Maar gelukkig, enkele uren na het gesprek was er alweer een relletje. Trump claimde namelijk dat hij de president had medegedeeld dat Mexico de muur moest gaan betalen. De president zag dat toch echt anders en maakte duidelijk dat hij zou hebben gezegd dat daar geen sprake van gaat zijn.

De speech was meer van hetzelfde verbale geweld dat we ondertussen van Trump gewend zijn. Er waren echter wel enkele opvallende verschillen met eerdere speeches in de gebruikte bewoordingen. Zo had hij het veel minder over Mexicanen en richtte hij zijn pijlen vooral op illegale immigranten. Trump blijft dan natuurlijk wel altijd weer Trump en spreekt zichzelf zelfs binnen de speech tegen. Zo zei hij dat het deporteren van criminele immigranten enerzijds geen “core issue” zou zijn en anderzijds de hoogste prioriteit zou krijgen. Mijn favoriete tegenstelling was “Wij (de VS) zullen iedereen die woont en verblijft (de gekozen bewoording is inclusief illegalen)in ons land met grote waardigheid behandelen.” Tegenover “Iedereen die illegaal de VS binnen is gekomen, Kunnen we zomaar deporteren.”

Naast deze inconsistenties was er ook nog consistente(re) inhoud. Zo wil Trump:

  1. Een deportatiepolitie instellen die gearresteerde immigranten moet uitzetten.
  2. Het illegalen onmogelijk maken visa aan te vragen vanuit de VS. Dit moet enkel kunnen vanuit het land van herkomst.
  3. “Extreme vetting” invoeren, het extreem controleren van immigranten of zij de Amerikaanse waarden en normen wel hanteren. Hierbij gaf hij als voorbeelden respect voor vrouwen en homoseksuelen.
  4. De belangen van minderheden in de VS verdedigen door illegale immigranten buiten de deur te houden of te zetten. Op deze manier wil hij banen voor minderheden beschikbaar maken en houden.
  5. Mensen die langer blijven dan volgens hun visum mag, per direct deporteren.

Ik heb geprobeerd deze punten hierboven zo neutraal mogelijk op te schrijven maar lees ze nog maar eens goed door, ze zijn echt te bizar voor woorden, hieronder wat minder neutraal commentaar.

  1. Hij zei echt gearresteerde, niet veroordeelde. Dus als iemand vals aangifte doet van mishandeling of een andere misdaad en zorgt dat een immigrant in hechtenis wordt genomen, kan die al worden uitgezet.
  2. Een bekend principe dat er toe leidt dat mensen dieper de illegaliteit in gaan.
  3. Respect voor vrouwen en homoseksualiteit in de Amerikaanse cultuur? Echt waar? Zelfs Trump heeft geen respect voor vrouwen getuige zijn vele hyper seksistische quotes. En een land waar het hooggerechtshof er aan te pas moet komen om het homohuwelijk mogelijk te maken, heeft geen enkel breed respect voor mensen met een andere seksuele geaardheid.
  4. Als we deze logica tot ons door laten dringen, stelt Trump hier dat minderheden enkel en alleen laagbetaalde banen hebben. Discriminatie iemand?!
  5. Hoe ga je deze mensen opsporen? In 2015 ging het om bijna een half miljoen mensen die te lang bleven. Daar is wel heel erg veel politie inzet voor nodig. Een weinig geloofwaardig verhaal. Daarnaast weet de VS eigenlijk niet zeker of dat getal wel klopt, ze hebben namelijk geen zicht op wie de VS verlaten. Bij binnenkomst worden biometrische gegevens opgeslagen maar bij het weggaan worden die niet gecontroleerd.

U ziet, er zijn wel wat kanttekeningen te plaatsen bij de hoofdpunten uit de speech. Trump heeft echt zijn best gedaan om over te komen als staatsman in Mexico zonder zijn populistische boodschap in de VS te verliezen. Ik denk dat dit hem goed is gelukt. Hij is bij zijn boodschap gebleven en kwam toch waardig over in Mexico. Ik denk dan ook dat dit hem geen windeieren zal leggen in de peilingen. Want laten we niet vergeten dat de inconsistenties dezelfde zijn waarmee hij ook kandidaat werd. Zijn achterban steunt dit verhaal dus. Het staatsmanachtige komt daar nu bij en dat zal hem zeker goed doen.

Er waren commentatoren die verwachtten dat hij wellicht minderheden tegemoet zou gaan komen. Dat was en is een naïeve gedachte. Als Trump zijn boodschap nu omgooit is hij álle geloofwaardigheid kwijt. Op deze manier probeert hij per procentje te vechten om de, vooral blanke, stemmen. En als hij het hierboven genoemde vierde punt uitbouwt wellicht nog een enkele minderheid.

 

Trump naar Mexico

Trump naar Mexico

Had u ook het gevoel dat u in een Mexicaanse aflevering van Saturday Night Live terecht was gekomen? Ik wel, toen ik het bericht op twitter las dat Donald Trump vandaag op bezoek zou gaan bij president Enrique Pena Nieto.

Want wat moet Trump in Mexico? Hij noemde Mexicanen verkrachters, criminelen en drugssmokkelaars. In februari stelde hij dat Mexico Amerika meer dan bijna elk ander land misbruikte. Daarnaast stelde hij voor alle geldstromen naar Mexico te stoppen zolang Mexico geen muur langs de grens betaalt. Niet bepaald de basis voor een goed gesprek.

Het wordt echter nóg interessanter want ook de Mexicaanse president is, en in het geval van zijn voorganger, was, ook nogal direct. De huidige president vergeleek de opkomst van Trump met die van Mussolini en Hitler. Zijn voorganger, Calderon, stelde, Mexico gaat geen rooie rotcent bijdragen aan die idiote muur. U ziet, dit lijkt mogelijkheden te gaan bieden voor een gezellig babbeltje.

De timing van dit gesprek is saillant want vanavond geeft Trump een speech waarin hij zijn immigratieplannen verder uit de doeken zal doen. Nou weten we daar natuurlijk al vrij veel over maar er zal ongetwijfeld nog het nodige bij komen.

Vandaag wordt dus de grote immigratie dag voor Trump, zo ongeveer de basis voor zijn hele programma. Er mag vandaag dus helemaal niks fout gaan en dat is precies waarom ik verbaasd ben dat Trump uitgerekend vandaag heeft uitgekozen voor dit bezoek.

Natuurlijk doet een bezoek als dit Trump meer als een staatsman overkomen en zullen republikeinen die meer in het midden en ter linkerzijde van de partij staan dit mogelijk zien als een toenaderingspoging. Dit kan echter door zijn harde kern worden gezien als verraad. Ik ben dus benieuwd wat dit gaat betekenen. Voor de latinostemmen hoeft hij het echt niet te doen, minderheden zullen toch niet op hem gaan stemmen.

Aan de andere kant is er dan nog de Mexicaanse president, ook hij heeft een agenda en dat is het helpen van zijn (illegale) landgenoten in Amerika, het opkrikken van zijn eigen peilingen, en het veiligstellen van de geldstroom vanuit Amerika. Er zal hem veel aan gelegen zijn om Trump af te schilderen als een gek en hem niet te serieus te nemen. Aan de andere kant moet hij wel alvast  een basis leggen voor een mogelijke relatie in het geval Trump wint.

 

Van beide zijdes zal er zwaar gestuurd zijn op rust in deze bijeenkomst, zowel Trump als Pena Nieto zijn er echter toe in staat om die afspraken te negeren en tijdens of na het gesprek los te gaan op de ander. Ofwel tijdens een persconferentie ofwel op sociale media.

Ik ben dan ook benieuwd wat er gaat gebeuren, dit moet namelijk een integraal onderdeel van Trump zijn speech gaan worden vannacht. De vraag is welke kant hij hiermee op gaat. Zal hij de staatsman kaart spelen? Zal hij helemaal los gaan op Mexico en de Mexicanen? En hoe reageren dan zijn supporters? We zullen het na vannacht weten, ik kijk uit naar de integrale tekst van zijn speech maar vooral naar de commentaren uit zowel de VS als Mexico.

 

Hillary Clinton en e-mails, geen gelukkig huwelijk

Hillary Clinton en e-mails, geen gelukkig huwelijk

Hillary Clinton zal gedacht hebben na het e-mail lek bij de DNC: “Ok, geen gedoe meer rond e-mail, EINDELIJK!” Maar helaas voor Clinton, het gaat toch weer over e-mails. Nadat ze eerder al vervolging en een verhoor onder ede wist te ontlopen, moet ze nu van de rechter toch weer 15000 e-mails openbaar maken.

Deze e-mails vallen onder de Freedom of Information Act, zeg maar de Amerikaanse vorm van de Wet Openbaarheid van Bestuur (WOB). Maar waarom is dit nieuws vraagt u zich wellicht af. Dat is een terechte vraag want normaliter gaan deze e-mails, van ministers, via de servers van de overheid. Clinton had echter thuis een e-mailserver staan, deze gebruikte zij omdat dit “makkelijker” zou zijn. Dan nog hoor ik u denken: ”Lekker belangrijk, deed minister Kamp bij ons niet hetzelfde?” Ja en nee, minister Kamp stuur(t/de) inderdaad zo nu en dan e-mails via zijn eigen e-mail, Clinton deed dit structureel. Belangrijker nog, in de Verenigde Staten zijn de wetten en regels op het gebied van het verspreiden van geheime informatie middels niet-overheid e-mail veel strikter dan bij ons.

Daar komt bij dat in de strijd om het presidentschap het team rond Trump vooral probeert in te spelen op haar en haar mans leugens en onbetrouwbaarheid. Daarnaast richten zij zich meer en meer op het opportunisme van de Clintons, getuige ook deze uitspraken van Trump.

Het is interessant om te zien wat er nu gaat gebeuren, we zien namelijk dat beide kandidaten duidelijke vlekjes hebben, daarnaast zien we dat het debat ongekend hard is geworden. Waar het debat normaliter al harder is in de VS dan hier, is het nu wel heel extreme vormen aan het aannemen. Dat geldt niet alleen voor het kamp Trump, maar ook zeker voor het kamp Clinton. Zeker bij Clinton wordt momenteel ieder woord gewogen en voorbereid om hard genoeg over te komen maar ook weer niet té hard zodat de linker vleugel van de democraten behouden blijft.

Bij Trump zien we dat hij nogal losgeslagen was, hij lijkt de laatste weken iets rustiger te zijn geworden. Hij bood zelfs excuses aan, daags nadat hij zijn campagneteam had vervangen. Wordt hij makker of is dit slechts van tijdelijke aard? We zullen het zien.

Op dit moment zijn alle polls overigens ruim in het voordeel van Clinton, maar bij ieder bericht dat haar in verband brengt met het mogelijk in gevaar brengen van de staatsveiligheid wint Trump er een procentpuntje bij. Tenzij Trump de campagne echt omgooit of Clinton alsnog ergens een grote fout maakt, of er weer een nieuwe hack, Wikileaks, komt, zal Clinton de verkiezingen naar mijn stellige overtuiging gaan winnen. Zij is op dit moment toch de meer verkiesbare kandidaat, ook voor de minder rechtse republikeinen. Daarnaast scoort ze extreem hoog bij vrouwen en minderheden. Als ze die doelgroepen naar de stembus weet te krijgen, is Trump gezien.

 

Democratische conventie

Democratische conventie

Na eerder al de republikeinse conventie, was het de afgelopen week de beurt aan de democraten. In Philadelphia hielden zij hun conventie om Hillary Clinton te zalven tot presidentskandidaat en Tim Kaine tot haar running mate. Dit gebeurde zoals verwacht en daarmee is Clinton de eerste vrouwelijke presidentskandidaat namens een van de twee grote partijen in Amerika.

Alles leek zelfs perfect te gaan tot net voor de conventie. Bernie Sanders en zijn achterban waren tot rust gekomen en Sanders zelf steunde Clinton openlijk. Toen kwamen de gehackte/gelekte e-mails naar buiten. Hieruit bleek het partijestablishment Clinton zeer actief te ondersteunen en zelfs tegen Sanders te werken. Sanders herpakte zich snel en onderstreepte zijn steun voor Clinton nogmaals. Zeker toen de voorzitter van de democraten besloot af te treden.

Helaas voor de democraten dachten de Sandersfans daar anders over. Zij bleven de hele conventie tegen Clinton ageren waardoor haar feestje toch een beetje een bijsmaak kreeg. Iets wat we bij de republikeinen ook zagen na de speech van Cruz.

Terug naar de conventievloer. Want waar we bij de republikeinen, al dan niet bewust, geen enkele spreker of artiest uit de hogere echelons hadden, gingen de democraten helemaal los. Van de Obama’s tot Katy Perry tot Bernie Sanders tot Meryl Streep tot Bill Clinton tot Sarah Silverman tot…. Nouja, u begrijpt het, iedereen was er. Normaliter zou ik dat in de Amerikaanse context briljant vinden. Sterker nog, normaliter zou ik nu gezegd hebben: ”De verkiezingen zijn voorbij, Clinton heeft gewonnen.” Maar de situatie waarin we nu zitten, is niet normaal. Trump heeft eigenlijk maar een boodschap en die boodschap is dat hij zich afzet tegen het establishment.

Wat we dus al aan zagen komen, lijkt nu echt te gebeuren. Twee totaal verschillende campagne stijlen en doelen gaan nu clashen. Ik kan niet wachten tot het eerste debat op 26 september in New York.

Waar ik bij Trump heel simpel door de meningen heen kon springen, lukt dat bij Clinton niet. Om de simpele reden dat Clinton daadwerkelijk ene mening online heeft gezet over bijna alles wat relevant zou kunnen zijn voor een presidentskandidaat. Omdat zij echter al zolang actief is, levert dit wel een risico op. Zo zijn er beelden waar zij helemaal niet zo voor het homohuwelijk was en waar zij het echt niet opnam voor de LGBTQ-rechten. Iets wat ze nu wel doet, getuige haar uitspraken en standpunten. Maar ook waar het aankomt op een van de punten die ze van Sanders heeft overgenomen, het aanpakken van grote Wallstreet banken en bedrijven, komt ze niet heel geloofwaardig over. Hier kunt u een lijst vinden met haar grootste ondersteuners en dat zijn er wel erg veel die het op Wall street erg goed doen. U ziet, het is allemaal niet helemaal fout maar het wringt een beetje. En die zweem van wantrouwen, door de republikeinen nog verder versterkt, zorgt ervoor dat ik nog niet durf te voorspellen wie er gaat winnen.

Maar ik wil nog even terug naar de conventie met de spreker die verreweg de meeste indruk heeft gemaakt, nog meer dan Michelle Obama. Khizr Khan, de vader van een Amerikaanse Islamitische soldaat die om het leven kwam in Irak in 2004 bij het tegenhouden van een wagen die wilde inrijden op een Amerikaanse basis. Hiervoor kreeg hij postuum de bronzen ster als teken van moed. Khizr en zijn vrouw stonden op het podium bij de democraten en Khizr gaf een gloedvol betoog waarbij hij de Amerikaanse constitutie uit zijn binnenzak haalde zodat Trump die zou kunnen lenen. Vervolgens ging Trump op twitter helemaal los op meneer Khan en zijn vrouw die stilzwijgend naast hem stond, hetgeen volgens Trump aangaf dat ze niks te zeggen had. Zowel de democraten, een groot deel van de republikeinen als de media vielen vervolgens over Trump heen en die storm is nog niet gaan liggen.

Nu we beide conventies hebben gehad en beide kandidaten en hun platforms zijn gepresenteerd, is het aan eenieder om een keuze te maken. Nou heeft het weinig zin als Nederlander zonder stemrecht in Amerika heel erg voor of tegen iemand te zijn maar het zit nou eenmaal in de menselijke natuur om voor of tegen mensen te willen zijn. Ikzelf stel mijn keuze voorlopig uit, het is zelfs zo erg dat ik mij de komende weken, mede voor jullie, zal verdiepen in de kleinere partijen en de onafhankelijke kandidaten zodat we allemaal, ieder voor zich, een afgewogen keuze kunnen maken.

300 voicemails democraten gelekt en ze zijn dodelijk saai

300 voicemails democraten gelekt en ze zijn dodelijk saai

Vandaag heeft wikileaks 300 audiobestanden online gezet. Dit zijn digitale opnames van voicemails aan het adres van het Democratic National Committee (DNC). In totaal gaat het dus om 300 berichten en zoals te verwachten, bestaan de meeste voicemails uit niet veel meer dan het verzoek om terug te bellen.

Aardig is dat er een paar boodschappen bij zitten waar we een inkijkje krijgen in wat bepaalde individuele donateurs vinden van bijvoorbeeld Bernie Sanders. Ook weten we nu dat een privé-diner met Hillary Clinton 200000 dollar kost. Maar al met al is het een bijzonder weinig inspirerende bron. Wat wel interessant is, is dat Assange van zich heeft laten horen en dan met name over de mogelijke bron(nen) van de e-mails. Hij hult zich volkomen in stilzwijgen en gaat ook niet mee in vooronderstellingen. Maar het blijft wel een interessante vraag of mogelijk gestolen bronnen op deze manier gebruikt mogen worden.

Ik wil vandaag wat meer kijken naar de kant van de klokkenluider. Want hoe kan je, zonder angst voor vervolging of zelfs een aanslag op je leven, doen wat “goed” is? In de huidige wereld is dat zowel heel moeilijk als heel makkelijk. Heel makkelijk omdat het anoniem verspreiden van informatie via het internet en de sociale media steeds eenvoudiger lijkt te worden, moeilijker omdat het ook steeds eenvoudiger wordt om online te achterhalen wie wat heeft gedaan. Niet in de laatste plaats omdat uiteindelijk ieder systeem te kraken lijkt te zijn.

Maar is er dan geen manier om mensen met dit soort databronnen de mogelijkheid te geven deze ergens te toetsen? Dat zou natuurlijk kunnen maar op dat moment is er een absoluut vertrouwen nodig in de instantie die de controle uitvoert waar het gaat om het waarborgen van de anonimiteit van de dataleverancier. De enige partner waarin dit soort vertrouwen momenteel bestaat is…. Juist, wikileaks. Maar zij zijn er vooral op uit om informatie, ook met twijfelachtige bronnen, zo snel mogelijk online openbaar te maken. Ik zou liever een soort hackmeldpunt.nl, bij voorkeur gesteund door duidelijk wetgeving vanuit de overheid, zien.

Voordat we nu verder gaan, even wat duiding aangaande de term ethisch hacken, die term wordt, zeker in de politiek nog weleens verschillend uitgelegd. Ikzelf hou de definitie aan dat een ethisch hacker iemand is die op uitnodiging van de eigenaar van het te hacken systeem de veiligheid test. Het gaat daarbij dus niet om “hackers met goede bedoelingen”, de zogenoemde whitehat hackers, dit zijn hackers die niet op uitnodiging van of namens een eigenaar hacken maar dit doen om zwaktes bloot te leggen en te melden aan de eigenaar, of ze dit nou doen uit de goedheid van hun hart, verveling of spanning maakt voor mij dan niet uit.

ethical-hacking-presentation-8-638

Momenteel kunnen deze whitehat hackers zich enkel beroepen op de leidraad responsible disclosure van het nationaal cyber security centrum (NCSC). Probleem is dat dit enkel een handreiking is, dus geen wetgeving. Het Openbaar Ministerie kan bij een hack dus alsnog overgaan tot vervolging, zelfs als een hacker zich aan álle regels heeft gehouden en zowel het bedrijf als de hacker de leidraad onderschreven hebben en dit hebben gemeld bij het NCSC.

Het is dan ook niet vreemd dat veel hackers, ook de whitehat hackers, ervoor zorgen dat ze zo anoniem mogelijk zijn bij het melden van zwaktes in de beveiliging. Het kan tenslotte zomaar gebeuren dat je alsnog wordt aangeklaagd en opgepakt. Het zou dan ook mooi zijn als de leidraad uit 2013 wordt aangepast en opgewaardeerd tot wet. Onder andere D66 zet zich daar in de kamer voor in, ik hoop van harte dat andere partijen snel volgen. Onder andere deze kamer vragen, en antwoorden, zouden weleens de aanzet kunnen zijn tot een hernieuwd debat over dit politiek gevoelige onderwerp.