We zullen doorgaan

We zullen doorgaan

De afgelopen jaren hebben we nogal wat aanslagen mee moeten maken, zowel binnen als buiten de Europese Unie. De 22e herdachten we de aanslagen in Brussel. Aanslagen die voor velen van ons wel heel dicht bij huis kwamen. Terwijl ik dit schreef, werd mijn telefoon overigens helemaal gek van de breaking news meldingen in verband met de aanslag bij het Britse parlement.

Iedere aanslag doet altijd pijn, het verlies van, onschuldig, leven is iets dat per definitie naar is. Wat mij extra raakt, is dat ik door mijn activiteiten voor onder anderen de internationale jonge liberalen alsook de Europese liberalen in veel landen vrienden en bekenden heb. En ik kan dan ook zeggen dat er weinig frustrerender is dan het wachten op de facebook berichten dat iedereen weer veilig is.

Vorig jaar echter deed het extra pijn. Ik heb toen besloten niks te schrijven omdat de pijn nog zo vers en diep was. Een jaar later, dan moest ik dit gaan schrijven, en dat is dus vandaag.

Ik moet dit dus schrijven, ten dele om de mensen te herdenken en te steunen die niet alleen in Brussel maar ook bij al die andere aanslagen slachtoffer zijn geworden. Dat gaat dan niet enkel om mensen die zijn omgekomen of gewond zijn geraakt, het gaat ook om mensen die hierdoor hun veiligheidsgevoel zijn kwijt geraakt of mensen die hun vertrouwen in de mens hebben verloren. Maar vooral ook om al die vrienden en kennissen te laten weten dat ze allemaal iets voor mij betekenen, hoe groot of klein die betekenis soms ook lijkt.

Ik kan mij overigens nog goed mijn eerste kennismaking met terrorisme herinneren. Ik was twaalf jaar oud en ging met mijn vader naar London, mijn eerste vliegreis. Na aankomst in London, werd ik uit de rij gehaald om te worden gefouilleerd. Mijn vader legde uit dat dit was omdat de IRA dat jaar onder anderen een bomaanslag in Bishopsgate en in Warrington had gepleegd. Maar dat ik me vooral geen zorgen hoefde te maken. Ik geloofde hem natuurlijk.

En heel eerlijk, ik ben hem, in ieder geval op dit punt, blijven geloven. Want hoe verschrikkelijk terrorisme ook is, het mag mijn leven niet veranderen. En of terroristen nou politiek, gelovig of territoriaal gemotiveerd zijn, (angst voor) geweld mag en zal nooit mijn wereldbeeld beheersen.

Nu zult u zeggen; “Maar het geweld  beïnvloedt je al, je schrijft er zelfs over om het te delen met anderen.” En dat klopt gedeeltelijk natuurlijk. We kunnen niet ontkennen dat terrorisme onze wereld heeft veranderd. Dat doet het al heel erg lang helaas. Maar het gaat er uiteindelijk om hoe we met dit geweld omgaan. Ik geloof niet in het klakkeloos en te snel “iets” doen. Ik vind het belangrijk dat we de slachtoffers van aanslagen blijven herdenken maar minstens zo belangrijk dat we ons in ons dagelijks leven zo min mogelijk laten beïnvloeden door deze verschrikkelijke daden.

Vandaar ook dat ik dit stuk schrijf, ik vind het cruciaal dat we ons bewust zijn van de keuze voor vrijheid die we iedere dag zelf kunnen maken. Door ons niet bang te laten maken en door door te gaan met onze dagelijks dingen. Alleen op die manier is er een kans dat we als samenleving, en zelfs als wereld, verder kunnen komen.

Voor mij zijn de aanslagen dan ook geen brandstof voor angst geworden. In tegendeel, ze zijn een brandstof geworden voor vertrouwen in de mens. Want na iedere aanslag zien we dat de meeste mensen, in ieder geval voor even, samenkomen. Ik zal mij dan ook niet laten verteren door angst of zelfs haat voor “de ander”. Om het met de woorden van Shaffy te zeggen: “We zullen doorgaan”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s