Maand: september 2016

Lagere beloning vrouwen in Nederland

Lagere beloning vrouwen in Nederland

We denken weleens dat het heel erg goed gaat met de gelijkheid tussen mannen en vrouwen in ons land. En eerlijk is eerlijk, we hebben stappen gezet maar we zijn er nog lang niet. Vandaag kwam het college voor de rechten van de mens(het college) met een bericht om een onderzoek van het landelijk netwerk vrouwelijke hoogleraren (LNVH) onder de aandacht te brengen. In dit rapport “Financiele Beloning van Mannen en Vrouwen in de Wetenschap” wordt gesteld dat vrouwelijke hoogleraren jaarlijks 2,7 miljoen euro mislopen. En dat is wel echt heel erg veel geld. Voor de goede orde het gaat hier dus om ongelijke beloning en niet om de loonkloof.

Of zoals het college schrijft: “In discussies wordt ongelijke beloning en loonkloof vaak door elkaar gebruikt, terwijl het hierbij niet om hetzelfde gaat. Van ongelijke beloning is sprake wanneer een werknemer ten opzichte van een collega van het andere geslacht minder verdient, terwijl zij hetzelfde werk verrichten. Dit wordt soms ook beloningsdiscriminatie genoemd. De loonkloof gaat over het verschil in het gemiddelde salaris van mannen en vrouwen. De loonkloof wordt door meer factoren beïnvloed dan ongelijke beloning. Een loonkloof kan bijvoorbeeld ontstaan doordat meer vrouwen in deeltijd of op een lager functieniveau werken. In zijn onderzoeken en bij het behandelen van zaken kijkt het College of er sprake is van ongelijke beloning en niet naar de loonkloof.”

In vrijwel alle functiegroepen verdienen vrouwen minder. Aha, er is er dus eentje waar vrouwen hetzelfde of zelfs meer verdienen! Dat was het eerste wat ik dacht en inderdaad, in de groep UHD1 verdienen vrouwen gemiddeld 57 euro meer. Hier lijkt echter een hele nare reden voor te zijn, dit is namelijk de hoogste functie voordat iemand hoogleraar is. Het rapport suggereert dat mannen deze promotie eerder maken dan vrouwen waardoor vrouwen langer in deze functie blijven en dus uiteindelijk meer verdienen. Niet echt een positieve reden dus. Sowieso verdienen vrouwen in de wetenschap gemiddeld 53 euro in de maand minder dan mannen in dezelfde functie. Voor de details verwijs ik u graag naar het rapport zelf. Er komt overigens nog een onderzoek, er is nu enkel naar directe financiële beloningen gekeken. In het kwalitatieve onderzoek dat nog zal volgen, wordt onder andere gekeken naar niet-financiële vormen van beloning en beloning voor nevenactiviteiten buiten de universiteit.

Natuurlijk is de wetenschap een hele bijzondere arbeidsmarkt en wellicht niet direct te vergelijken met andere beroepen of bedrijven. Maar juist daarom is de schok bij mij zo groot. Universiteiten draaien namelijk voor een bijzonder groot deel op overheidsgelden. Daarnaast moeten zij zo ongeveer alles openbaar maken. Ook zijn wetenschappers doorgaans mondig genoeg of kennen zij wegen om hun mening kenbaar te maken. Als zelfs bij zo’n werkgever de verschillen nog steeds aanwezig zijn, dan hou ik mijn hart vast voor andere werkgevers.

Wat we hier tegen kunnen doen? Uiteindelijk moet het normaal zijn om te kijken naar een functie, ervaring en achtergrond en niet naar of iemand man of vrouw is. Kennelijk is daar echter nog een zetje voor nodig. Kamerlid Yücel van de PVDA heeft daarom de initiatiefwet bevordering gelijke  beloning van mannen en vrouwen ingebracht. In essentie doet deze wet drie dingen:

  1. het instemmingrecht van de ondernemingsraad over het beleid met betrekking tot gelijke beloning tussen mannen en vrouwen wordt expliciet gemaakt;
  2. ondernemingen moeten ten minste eenmaal per jaar aan de ondernemingsraad informatie verstrekken over de beloningsverhouding tussen mannen en vrouwen binnen dezelfde functiegroep;
  3. ondernemingen die volgens de wet (Burgerlijk Wetboek) verplicht zijn een jaarverslag te publiceren worden verplicht om cijfers over de beloningsverhouding tussen mannen en vrouwen op te nemen in hun jaarverslag.

De eerste twee punten passen goed bij de sociaaldemocratie maar hoeven van mij niet zo nodig, wat gaat de waarde van het bespreken zijn, krijgt de OR een stok in handen om te slaan? Het derde punt vind ik echter bijzonder interessant en kan ik mij goed in vinden. Want op het moment dat we de feiten, gecontroleerd door een accountant, hebben, kunnen we kijken hoe de ontwikkeling is, ook langjarig. Dan kunnen vakbonden en ondernemingsraden alsnog aan de bel trekken. Daarnaast kan ik me ook niet indenken dat dit heel moeilijk uitvoerbaar of duur voor de werkgever gaat zijn. Mijn enige twijfel zit hem in hele kleine functiegroepen. Bijvoorbeeld als er twee mensen zijn die in een groep zitten, een man en een vrouw, dan zou op basis van deze cijfers hun salaris bekend kunnen worden en daarmee de privacy geschaad kunnen worden. Om dit te voorkomen, zou er gekozen kunnen worden voor publicatie van enkel de verschillen in salaris bij dit soort kleine functiegroepen.

Ik denk dat we met het publiceren van de cijfers bedrijven zullen dwingen om uit te leggen wat de redenen achter eventuele verschillen zijn. Daarnaast denk ik dat we genoeg NGO’s en sociale media hebben om bedrijven aan te spreken op eventuele onvolkomenheden. Daarnaast kan er op basis van discriminatie op grond van geslacht ook juridisch worden gestreden.

U ziet, we hebben nog een hele weg te gaan voordat we echt gelijke beloning hebben, ik denk dat de voorgestelde, eventueel te amenderen, wetgeving een stap in de goede richting zal zijn. Als we dan ook nog een langer betaald vaderschapsverlof invoeren, dan is er tenminste een kans dat we de ongelijke beloning tussen man en vrouw kunnen terug dringen.

Advertenties
Bananenrepubliek Oostenrijk

Bananenrepubliek Oostenrijk

Het is niet te geloven, Oostenrijk als bananenrepubliek. Wat we verder ook vinden van de keuzes die de stemmers in Oostenrijk maakten en maken, de huidige situatie is wel heel erg, laten we zeggen bijzonder. Nadat eerder de uitslag van de presidentsverkiezing al door het constitutioneel hof ongeldig was verklaard, moet nu de verkiezing van 2 oktober worden uitgesteld.

Waarom dat moet? Omdat de poststemmen niet dicht te plakken bleken te zijn. Dus na het invullen van het stembiljet kon de stem niet goed worden dichtgeplakt. Hierdoor is het niet mogelijk een goede stembusgang te garanderen en dus zijn de verkiezingen wederom uitgesteld. Nu zullen de Oostenrijkers op 4 december naar de stembus mogen.

Het ongeldig verklaren door het constitutioneel hof was een zwaar maar begrijpelijk besluit. Op het moment dat er in ruim 70% van de kiesdistricten onregelmatigheden zijn geconstateerd, het tellen van briefstemmen zonder getuigen, dan kan je niet anders, voor het vertrouwen in de democratie, dan de verkiezing ongeldig verklaren.

Ditmaal is de gemaakte fout zo mogelijk nog stommer. Het probleem zit namelijk enkel en alleen in de plaklaag van de poststemmen. Zo’n randje dat u ook op uw wat luxere enveloppen heeft zitten waar u niet aan hoeft te likken. In de Oostenrijkse media wordt nu gezocht naar een schuldige. De enveloppen zouden in Duitsland zijn geproduceerd en kennelijk niet goed gecontroleerd zijn. Voor de komende verkiezingen worden de enveloppen dan ook gedrukt in de Oostenrijkse staatdrukkerij die dit tot 2009 ook deed.

Naast het aanzien dat Oostenrijk op deze manier verliest, kost het ook gewoon bakken met geld. De gemeentes geven aan zo’n 8-10 miljoen euro te hebben uitgegeven, de extra kosten nationaal zijn dan nog eens een 2 miljoen. Wie wat moet gaan betalen zal de komende weken duidelijk moeten worden. Ik ben ook benieuwd wie hier politiek gezien slachtoffer van gaat worden. Want als dit een productiefout betreft, is er iemand verantwoordelijk voor de kwaliteitscontrole. Zou de minister hierom geofferd gaan worden?

Hoe dan ook, de ontstane situatie is vanuit democratisch oogpunt bijzonder onwenselijk en tegelijkertijd bijzonder bemoedigend. Bemoedigend omdat, als er serieuze onvolkomenheden worden geconstateerd bij verkiezingen, (het vertrouwen in) de democratie enkel kan worden behouden door een nieuwe verkiezing. Onwenselijk omdat beide fouten werkelijk van een kinderlijk niveau zijn. Ik kan al met al niet anders dan meesmuilend lachen.

 

Paralympische spelen zijn het leukst

Paralympische spelen zijn het leukst

U weet het ondertussen wel, ik kijk heel erg graag naar sport, niet alleen naar de absolute topsporters, nee juist ook naar mensen die keihard hun best doen maar om welke reden dan ook het net niet halen. Het liefst nog met een mooi verhaal erbij. Deze weken wordt ik op mijn wenken bediend. De olympische spelen waren leuk maar de paralympische zijn honderd keer leuker.

Het begint er al mee dat we in plaats van zo’n 300 finales er meer dan 500 hebben. Meer kans op roem en dus ook meer kans op verlies. Daarnaast heeft letterlijk iedere deelnemer aan de paralympische spelen een verhaal. Natuurlijk zijn er de hele bijzondere verhalen zoals over het Rwandese dames zitvolleybalteam of Melissa Tapper die namens Australië niet alleen op de paralympische spelen deelneemt maar ook deelnam aan de olympische spelen in Rio. Maar ook onze eigen topsprintster Marlou van Rhijn.

Daarnaast zijn er ook nog eens ontzettend veel leuke sporten. Naast de bekende sporten zoals zwemmen, atletiek etc zijn er ook nog sporten die niet direct afgeleid zijn van de “reguliere” sporten. Voor een totaal overzicht raad ik u dit overzicht van de BBC aan.

Zelf vind ik goalbal en rolstoel rugby het mooist. Goalbal omdat het werkelijk ongelofelijk kunstig is om te zien hoe de atleten, zonder te kunnen zien, een bal perfect in het 9 meter brede doel, verdedigd door drie veldspelers, van de tegenstander weten te krijgen, vaak via de binnenkant van de paal. De truc is de bal te stoppen en dat is natuurlijk behoorlijk lastig als je hem niet ziet aankomen. Om dat probleem op te lossen, zitten er belletjes in de bal. Op deze manier horen de spelers hem aankomen en kunnen ze proberen de bal te stoppen.

Rolstoel rugby is fantastisch om een hele andere reden, Het is echt de aller hardste sport op televisie. Het is geweldig hoe de rolstoelen vanaf de eerste second keihard op elkaar knallen. Daarnaast spelen mannen en vrouwen ook nog eens in hetzelfde team.

Tot slot doen onze atleten het ook nog eens ontzettend goed. In de medaillespiegel staat Nederland voorlopig namelijk op de zesde plaats en er lijken goede mogelijkheden om nog hoger te komen.

Clinton en deplorabel taalgebruik

Clinton en deplorabel taalgebruik

Dat het politiek taalgebruik momenteel aan het verharden is, moge bekend zijn. Dit is zowel binnen als buiten Nederland het geval. Maar Clinton heeft het wel heel erg bont gemaakt vandaag. Bij een fundraiser zei ze, over de achterban van Trump: “To just be grossly generalistic, you can put half of Trump supporters into what I call the basket of deplorables right? Racist, sexist, homophobic, xenophobic, Islamaphobic, you name it.”

En daarmee gaat ze echt wel heel erg ver, met deze uitspraak zette ze tientallen miljoenen kiezers in een hoek die niet heel erg vleiend is. Nou is Trump nog vele malen harder in zijn uitdrukkingen, maar zijn achterban is dat gewend en prijst hem nou juist vanwege zijn platitudes. De achterban van Clinton is doorgaans iets minder gecharmeerd van grover taalgebruik. Dat blijkt ook wel want ondertussen heeft ze haar excuses aangeboden. Ook lijken de peilingen sinds de uitspraken, zeker in de twijfelende staten, meer richting Trump te kruipen.

Maar is die verharding nou erg? Op zich niet. Laat ik helder zijn, ik vind parlementair taalgebruik esthetisch gezien veel en veel mooier dan het alledaags taalgebruik. Maar het gaat niet alleen om esthetiek, het gaat ook om het overbrengen van een boodschap. En het huidige (social) medialandschap eist korte en duidelijke boodschappen en bij duidelijkheid, kan straattaal horen. Er zit echter ook een zelfcorrigerend mechanisme in. Op het moment dat iemand te ver gaat, is dankzij de social media ook heel snel bekend wat de bevolking ervan vindt. En dan zie je dus dit soort bijzonder snelle excuses.

De komende jaren zullen we zien dat de versnelling en de bijbehorende versimpeling van de boodschap, want groot media-aanbod waarbij mensen in enkele secondes een keuze moeten maken wat ze tot zich willen nemen, verder doorzet. Vooral ook omdat de generatie die nu opgroeit het tot zich nemen van nieuws totaal anders leert. Ik voorzie dan ook een toekomst waarbij politici en partijen enerzijds een grondbeginselverklaring hebben en een dik verkiezingsprogramma met relatieve algemeenheden om die anderzijds, nog veel meer dan nu, in tien punten programma’s en oneliners te verkopen. Hierbij zal steeds meer sprake zijn van bewoordingen die mensen doen doorklikken. En dus schokkend en/of nieuwsgierig makend zijn. Ik zal niet zeggen dat het hierdoor leuker wordt, wel een stuk interessanter.

 

Wat te doen met Noord-Korea?

Wat te doen met Noord-Korea?

Voor de vijfde maal in de historie, nouja eigenlijk de afgelopen tien jaar, en de tweede maal dit jaar heeft Noord-Korea gisteren een nucleaire test uitgevoerd. Naar verluid gaat het om de zwaarste bom tot nu toe. In eerste instantie dachten de landen in de regio dat er sprake was van een aardbeving met een kracht van 5,3 op de schaal van Richter. Helaas bleek het nog slechter nieuws te zijn. Experts gaan er overigens vanuit, gezien de beschikbare gegevens, dat het gaat om een explosie van tussen de 10 en 20 kiloton. Ter vergelijking, de bom op Hiroshima had een kracht van 15 kiloton.

Vervolgens begon het traditionele rondje veroordelen weer. Zuid-Korea beschuldigde Kim Jong-Un direct van maniakale onbehouwenheid.  Japan protesteerde hevig, de VS waarschuwde voor serieuze consequenties, de VN veiligheidsraad komt vanavond achter gesloten deuren bijeen en zelfs China gaf aan heel erg tegen te zijn.

Noord-Korea stookte het vuur in een verklaring nog wat verder op door te zeggen dat zij bezig zijn met het verkleinen van nucleaire ladingen zodat deze in ballistische raketten kunnen worden gebruikt. Deze raketten zouden dan weer moeten worden ingezet tegen de door de VS geleide vijandelijke krachten die de autonomie van Noord-Korea willen beknotten.

Wat de VN nu willen gaan doen, is niet helemaal duidelijk. Sinds de eerste tests in 2006 is Noord-Korea namelijk al vijf keer door de VN gestraft. Het enige wat nog mogelijk lijkt, buiten militair ingrijpen en het verwijderen van het regime in Pyongyang, lijkt een verbod op het verkopen van olie aan Noord-Korea. Probleem is dat dan ook de gewone Noord-Koreanen zeer zwaar getroffen zullen worden. Noord-Korea heeft al geen voedseloverschot, als er dan ook nog eens geen vervoer mogelijk gaat zijn, kan dat weinige voedsel ook niet meer verdeeld worden.

Een inval zal niet snel gebeuren, vooral omdat China geen machtsvacuüm wil laten ontstaan. Er heerst nog steeds angst dat net als in Zuid-Korea, de Filipijnen en Japan de Amerikanen een zeer dominante positie zullen opeisen of krijgen. Die angst is overigens niet heel gek. Het betekent wel dat we een dictatuur die zijn gelijke niet kent, met nucleaire capaciteiten niet serieus aan kunnen pakken. En in tegenstelling tot wat we in Irak hebben gezien, weten we in Noord-Korea wel heel erg zeker dat ze weapons of mass destruction hebben, sterker nog, ze scheppen erover op. Eerlijk is eerlijk het is ook niet niks, een land met zeer gelimiteerde economische en wetenschappelijke mogelijkheden dat toch een volledig nucleair programma lijkt te kunnen ontwikkelen.

Ik hoop dat China en de VS elkaar eindelijk weten te vinden. Het zou geweldig zijn als ze een samenwerking kunnen verzinnen waarbij beide belangen goed worden behartigd. Want het wordt nu echt tijd dat die kleine dictator wordt aangepakt. Het uitmoorden, en de overlevenden hersenspoelen, van zijn eigen bevolking was ik al geen groot fan van. Het ontwikkelen van lange afstandsraketten, niet echt briljant. Maar een volledig werkend nucleair arsenaal, misschien dat we toch serieus moeten overwegen om in actie te komen. Ik hoop dan ook dat de VN veiligheidsraad, unaniem natuurlijk, tot militaire actie over zal gaan. Het zal wel niet gebeuren maar ik blijf hopen want ik moet er niet aan denken dat al er in Noord-Korea al dan niet per ongeluk op de rode knop wordt gedrukt.

 

Gary Johnson, één slag en nu al uit

Gary Johnson, één slag en nu al uit

Ik had u eerder toegezegd de Amerikaanse presidentskandidaten van de kleinere partijen te bespreken. Sterker nog, ik had al een klein stukje over de libertarische kandidaat Johnson geschreven. Maar na vandaag kan ik heel erg kort zijn. Hij heeft geen schijn van kans en zal een minder grote rol gaan spelen dan ik eigenlijk had voorzien.

Waarom ik zo negatief ben? Heel simpel hij heeft een ongelofelijk grote en ik denk onvergefelijke fout gemaakt. Bij een show op MSNBC, morning Joe, werd hem gevraagd wat hij zou doen aan Aleppo. En zijn vraag was: ”Wat is Aleppo?” Nou is het al erg genoeg dat een presidentskandidaat niet weet wat of waar Aleppo is. In de ruim twee minuten na de vraag maakte hij het niet beter. Hij wees alleen met het vingertje en zei dat het steunen van de verschillende groepen niet tot een oplossing leidt. Hij zei echter niks over de vluchtelingencrisis en had ook geen enkele visie.

Hij was dus niet goed voorbereid, houdt het nieuws niet bij, kan niet improviseren en heeft geen goed algemeen verhaal. Daarnaast viel ook nog eens zijn charisma vies tegen. Clinton, en zeker Trump zullen hier bijzonder blij mee zijn. Johnson leek namelijk de veilige rustige midden kandidaat te gaan zijn. Waar de groenen vooral aan de linker kant zitten, had deze libertariër met republikeinse achtergrond ook stemmen van de rechter democraten en vooral (linkse) republikeinen kunnen binnenhalen. Mijn voorspelling is, dat dat nu veel minder gaat gebeuren. Natuurlijk zal hij alsnog 5% van de stemmen binnenhalen maar niet de ruim 10% die hij tot vanochtend leek te halen.

Dat is eigenlijk best jammer, want Johnson had genoeg stemmen in sommige staten kunnen halen om of Trump of Clinton genoeg stemmen af te snoepen zodat de ander die staat zou winnen. We zouden zelfs een herhaling van 2000 kunnen krijgen waarbij Gore in absolute zin veel meer stemmen kreeg dan Bush maar niet genoeg kiesmannen. Kiesmannen worden in vrijwel alle staten namelijk allemaal toegekend aan degene die een meerderheid in die staat haalt. Als er dan een derde kandidaat is, is de kans veel groter dat dit soort rariteiten, verliezen ondanks dat je meer stemmen hebt, ontstaat.

In 2000 bijvoorbeeld toen namens de groenen Nader genoeg stemmen behaalde in Florida, die anders waarschijnlijk naar Gore waren gegaan, om die staat naar Bush te doen gaan. Had Gore deze staat gewonnen, dan was hij president geworden. Dit wordt ook wel het spoiler effect genoemd.

Nader had een grote invloed met zijn 2,74%, moet u zich eens indenken wat er gebeurt met een kandidaat die 10% haalt. Wellicht haalt die zelfs wel een staat binnen. De laatste keer dat een derde partij daadwerkelijk kiesmannen binnenhaalde was in 1968 toen George Wallace, openlijk vóór segregatie overigens, als American Independent kandidaat was.

De campagne duurt nog wel even maar ik vrees dat vandaag een goede uitslag bijzonder in de weg zal staan voor meneer Johnson. Jammer, ik had hem graag omhoog zien gaan in de peilingen zodat hij wellicht zelfs mee zou mogen doen aan een paar debatten.

Clustermunitie in Laos

Clustermunitie in Laos

Eindelijk, de Verenigde Staten gaan nu serieus werk maken van het oplossen van een van hun meer recente misdragingen. Nadat eerder minister van buitenlandse zaken John Kerry al in Laos was geweest om te praten over het ruimen van de door Amerika afgeworpen bommen en vooral clustermunitie, is nu president Obama zelf langs gegaan.

Wat is dat eigenlijk die clustermunitie of clusterbommen? De definitie volgens het door Nederland geratificeerde verdrag inzake clustermunitie is:

  • wordt verstaan onder „clustermunitie” conventionele munitie die ontworpen is om explosieve submunities die elk minder wegen dan 20 kilogram te verspreiden of los te laten en omvat mede deze explosieve submunities. Het volgende wordt er niet onder verstaan:
    • munitie of submunitie die is ontwikkeld om vuursignalen, rook, pyrotechnische effecten of antiradarsneeuw af te geven of munitie die uitsluitend voor luchtafweer is ontworpen;
    • munitie of submunitie die is ontworpen om elektrische of elektronische effecten te bereiken;
    • munitie die, teneinde niet-onderscheidende effecten binnen het gebied en de risico’s van onontplofte submunities te vermijden, alle onderstaande kenmerken bezit:
      • elk stuk munitie bevat minder dan tien explosieve submunities;
      • elke explosieve submunitie weegt meer dan vier kilogram;
      • elke explosieve submunitie is ontworpen om een enkel object (het doel) te detecteren en aan te vallen;
      • elke explosieve submunitie is uitgerust met een elektronisch zelfvernietigingsmechanisme;
      • elke explosieve submunitie is uitgerust met een elektronisch zelfdeactivatiemechanisme;

Een bijzonder goed verdrag, gericht op het uitbannen van clustermunitie en het helpen van slachtoffers. Wat vervelend is aan dit verdrag, is dat onder andere de VS, China en Rusland het verdrag niet hebben geratificeerd, laat staan ondertekend. Ondanks de 100 staten die het verdrag wel hebben geratificeerd en de 19 die het al hebben ondertekend, is de waarde door de grote ontbrekende landen niet heel erg groot en dat is erg vervelend.

Maar Obama deed binnen de politieke en economische realiteit wat hij kon. Hij maakte heel duidelijk dat de VS nu serieus werk gaat maken van het ruimen van deze explosieven. Ter vergelijking, de afgelopen 20 jaar spendeerde de VS in totaal 100 miljoen dollar aan het ruimen van door hen afgeworpen bommen in Laos, de komende drie jaar maakt de VS 30 miljoen per jaar vrij. Obama maakte echter geen excuses voor de geheime bombardementen tussen 1964 en 1973. Het gaat om ruim 580000 bombardementen, en 260 miljoen bommen. Waarvan de meeste clusterbommen waren, en dus de facto een veelvoud aan explosieven. En om het helemaal extreem te maken, ongeveer 30% ontplofte niet direct. Voor de goede orde, dit zijn dus alleen al de cijfers voor Laos!

Er zijn nog genoeg mijnenvelden en clustermunitie te ruimen. Ik ben blij dat dat nu zelfs tot de Verenigde Staten is doorgedrongen. Het zou nog prettiger zijn als we gewoon stoppen met het fabriceren van deze munitie. Het mooiste zou natuurlijk zijn als we überhaupt stoppen met de productie van wapens maar zolang we die utopische wereld nog niet hebben bereikt, laten we dan tenminste de meest wrede en oncontroleerbare wapens uitbannen. In Nederland kennen we een verbod op de financiering van deze munitie en cruciale onderdelen daarvan door financiële instellingen. Probleem daarbij blijft, wat als een bedrijf wordt gefinancierd dat óók deze munitie produceert, strikt genomen mag dat namelijk mits de financiering voor een ander product is en dat duidelijk is beschreven. Ook kunnen er producten worden gefinancierd die niet “cruciaal” zijn. De AFM ziet toe op naleving van dit verbod. Jammer is ook dat dit verbod niet geldt voor “Clearinginstellingen, natuurlijke personen, buitenlandse dochterondernemingen en andere rechtspersonen dan financiële ondernemingen vallen buiten het verbod.”

Laten we vandaag vooral vieren dat de VS een historisch juiste beslissing hebben genomen en morgen weer verder werken aan het uitbannen van clustermunitie.

 

VN versus Wilders

VN versus Wilders

Zo ongeveer iedereen in Nederland heeft zijn of haar mening nu wel gegeven over het a-4tje dat de PVV haar programma lijkt te noemen. Dat is natuurlijk goed, we zijn een democratie en dus moeten programma’s besproken worden. Of ze nou lekker kort en krachtig zijn of een aanfluiting zonder enige onderbouwing en tegen de grondwet in gaan.

Sinds vandaag heeft echter ook de VN een mening over het programma. Eigenlijk vooral de hoge commissaris voor de mensenrechten, prins Zeid Ra’ad Al Hussein, u weet we,l dezelfde Al Hussein die een onafhankelijke observatiemissie in de gevangenissen in Turkije wilde. Een man die tot nu toe zeer scherp en zelfs, ja ik zeg het echt, wijs leek. Deze commissaris heeft nu een verklaring uitgegeven gericht aan “Geert Wilders, populisten, demagogen en politieke fanatici zoals hij.”

Wat hij vooral doet is een hele groep politici bij elkaar in een groep zetten: “And yet what Mr. Wilders shares in common with Mr. Trump, Mr. Orban, Mr. Zeman, Mr. Hofer, Mr. Fico, Madame Le Pen, Mr. Farage, he also shares with Da’esh.” En inderdaad hij vergelijkt de methodes van deze politici met de methodes van IS.

Hij verduidelijkt deze vergelijking gelukkig wel: “Make no mistake, I certainly do not equate the actions of nationalist demagogues with those of Da’esh, which are monstrous, sickening; Da’esh must be brought to justice.  But in its mode of communication, its use of half-truths and oversimplification, the propaganda of Da’esh uses tactics similar to those of the populists.  And both sides of this equation benefit from each other – indeed would not expand in influence without each others’ actions.”

Om voort te gaan met het bijna melodramatische: ”We must pull back from this trajectory.  My friends, are we doing enough to counter this cross-border bonding of demagogues?  A decade ago, Geert Wilder’s manifesto and Cleveland speech would have created a world-wide furore.  Now?  Now, they are met with little more than a shrug, and, outside the Netherlands, his words and pernicious plans were barely noticed.  Are we going to continue to stand by and watch this banalization of bigotry, until it reaches its logical conclusion?”

En af te sluiten met een van de mooist geschreven alinea’s van in ieder geval de laatste maand: “Do not, my friends, be led by the deceiver.  It is only by pursuing the entire truth, and acting wisely, that humanity can ever survive.  So draw the line and speak.  Speak out and up, speak the truth and do so compassionately, speak for your children, for those you care about, for the rights of all, and be sure to say clearly: stop!  We will not be bullied by you the bully, nor fooled by you the deceiver, not again, no more; because we, not you, will steer our collective fate.  And we, not you, will write and sculpt this coming century.  Draw the line!”

Ik heb de brief in één ruk uitgelezen, het is echt een heel mooi stukje proza. Ik weet niet of de prins zelf zo begaafd is of dat hij een briljante schrijver heeft, maar dit is echt mooi werk. De emotie druipt er af, mooi persoonlijk verhaal en een schrijfstijl die zijn gelijke niet kent. En een Godwinnetje op het einde. Maar daarmee heeft hij nog geen gelijk. Sterker nog, door de mooischrijverij heb ik eigenlijk het gevoel dat mij een loer wordt gedraaid.

Daarnaast vraag ik mij af of meneer Al Hussein überhaupt door heeft wat hij heeft gedaan. Op het moment dat uitgerekend een buitenlandse moslim, meneer Al Hussein is moslim uit Jordanië, zich keert tegen een anti-moslim en anti-buitenlanders partij, wat verwacht hij dat er dan gaat gebeuren? Dit gaat de PVV namelijk zeker geen stemmen kosten. Een gevoel van: Wat heeft de VN met onze democratie te maken? En wat heeft een moslim daarover te zeggen? Zal zich juist door hem meester maken van een groter deel van het electoraat. Ik ben dan ook bang dat meneer Al Hussein zijn doel hiermee voorbij is gestreefd.

Maar is daarmee de inhoud dan goed of juist niet? Ik denk dat Al Hussein een zeer eloquent verhaal neerzet dat zeker de nodige snaren zal raken. Ook feitelijk denk ik dat hij met het vergelijken van propaganda middelen en het gebruik van sociale media gelijk heeft. Ik denk echter dat hij in ultimo weinig snapt van het politiek landschap. Hij heeft wellicht zijn geweten weten te sussen met deze verklaring, hij is nu verder verwijderd van zijn doel, het stoppen van “populisten, demagogen en politieke fanatici” dan voor de verklaring.

Star-spangled problemen

Star-spangled problemen

De Amerikaanse vlag en het Amerikaanse volkslied worden door vrijwel alle Amerikanen gezien als de meest belangrijke uitingen van hun patriottisme. Het was dan ook een hele schok toen American footballspeler Colin Kaepernick op 26 augustus voorafgaand aan de wedstrijd tegen de Green Bay packers ineens weigerde op te staan bij het zingen van the Star-spangled banner.

Het werd nog erger toen hij uitlegde waarom: “I am not going to stand up to show pride in a flag for a country that oppresses black people and people of color. To me, this is bigger than football and it would be selfish on my part to look the other way. There are bodies in the street and people getting paid leave and getting away with murder”

Naast de nodige steun, kreeg hij vooral een storm van kritiek over zich heen, vooral van de zijde van het leger. Na een gesprek met oud-NFL speler en oud-militair Nate Boyer, besloot hij bij zijn volgende wedstrijd niet te blijven zitten maar te knielen op één knie. Op deze manier vraagt hij aandacht voor het probleem en probeert hij de militairen alsnog hun verdiende respect te tonen.

Einde discussie? Niet dus, meer en meer sporters beginnen hem namelijk te steunen en te volgen, onder andere zijn teamgenoot Eric Reid, basketbal hall-of-famer Kareem Abdul-Jabbar, maar nu ook voetbalster Megan Rapinoe. De teams bemoeien zich er tot nu toe zo min mogelijk mee evenals de bonden. De meeste persberichten vanuit deze organisaties gaan over de individuele keuze van een atleet om een punt te maken.

Dat is voor mij ook het meest bijzondere aan de hele zaak. De vlag en het volkslied staan volgens alle Amerikanen voor vrijheid en democratie. Maar ondertussen zou je ze niet mogen gebruiken als onderdeel van die vrijheid. Het debat hierover is zo oud als de vlag zelf en is vooral in de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw weer hevig opgelaaid. Toen heeft het Hooggerechtshof in twee gevallen namelijk bepaald dat het verbranden van de vlag onder de vrijheid van meningsuiting valt. Daarna is er nog vele malen gesproken over een amendement op de grondwet om de vlag te beschermen. Als u echt wil genieten van de nodige juridisch-politieke proza, neem dan deze link eens goed door. Het gaat daarbij om een lijst met een korte recente geschiedenis aangaande politieke en juridische besluiten op het gebied van het schenden van de vlag in de VS. En voor de échte juridische diehards hier nog een bestandje met alle federale wetten die zien op de Amerikaanse vlag.

Ondertussen heeft Trump op zijn gebruikelijke toon afstand genomen van het incident: “I have followed it and I think it’s personally not a good thing, I think it’s a terrible thing,” om te vervolgen met  “And maybe he should find a country that works better for him, let him try. It won’t happen.”  Ziet u de humor hier ook? Trump mag zeggen dat Amerika weer “great” moet worden, hetgeen het nu dus kennelijk niet is, maar Kaepernick moet maar een ander land zoeken?! Clinton heeft overigens nog steeds niet gereageerd, dat kan er overigens mee te maken hebben dat meneer Kaepernick vindt dat zij de gevangenis in moet. Hoe dan ook, een en ander is ook een politiek feest aan het worden.

Er kunnen nu twee dingen gebeuren, er is aandacht gekomen en nu dooft het protest langzaam uit of meer en meer, ook amateursporters gaan dit doen. In de VS is dit laatste heel goed mogelijk, voor iedere sportwedstrijd van elke club wordt namelijk het volkslied gezongen en de vlag gehesen. Dit betekent dat er dus ontzettend veel mogelijkheden komen om dit punt nogmaals te maken. Wat het gaat worden? Ik weet het nog niet maar als een van de burgerrechtenbewegingen zich achter deze actie zet, zou dit nog best eens heftig kunnen worden als bijvoorbeeld een heel team weigert op te staan. Laten we het maar gewoon afwachten, er is momenteel echter wel écht iets gaande in de VS.

 

Moeder Teresa, de schijnheilige van Calcutta

Moeder Teresa, de schijnheilige van Calcutta

Morgen is het 19 jaar geleden dat de in Skopje geboren Anjezë Gonxhe Bojaxhiu, beter bekend onder de naam Moeder Teresa, is overleden. Vandaag is de dag dat zij heilig is verklaard en we haar dus kennen als Teresa van Calcutta. De grote vraag is of die heiligverklaring nou wel zo’n goed idee is. Er zijn namelijk meer dan een paar kanttekeningen te plaatsen bij haar optreden door de jaren heen.

Begonnen als lerares op een nonnenschool in Calcutta, richtte zij in 1946 haar eigen orde op om de allerarmsten in de Indiase samenleving te helpen. In 1979 kreeg zij de Nobelprijs voor de vrede voor haar inzet voor de allerarmsten, de onaanraakbaren of paria’s, in India. Er is geen wereldleider die zij niet heeft ontmoet. Haar orde is, zeker in de jaren 80 en 90 ook een zeer favoriet goed doel geweest voor de rijkeren op de wereld.

Dat klinkt allemaal heel erg goed natuurlijk en bovenstaande is ook het beeld dat de Rooms-Katholieke kerk constant deelt met de wereld. Er is echter ook een andere kant en die is niet zo mooi. De ziekenhuizen en hospices die haar orde uitbaatte waren zeer sober, op zich niks mis mee natuurlijk, behalve als dat ten koste van de hygiëne gaat. En dat ging het. In de jaren 90 schreef onder anderen The Lancet hierover. Er was personeel zonder enige medische kennis, de hygiëne was onder de maat, naalden werden hergebruikt zonder tussentijdse sterilisatie en mensen met dodelijke, zelfs besmettelijke, aandoeningen, werden op zalen gelegd met mensen die te genezen waren.

Maar dat was niet het enige, er zijn nog steeds hele grote vragen over de geldstromen en de steun die haar orde kreeg en krijgt. Nou is dat niks nieuws, dit zijn vragen die ook al eeuwen worden gesteld aan de Rooms-Katholieke kerk in het algemeen. In het geval van Teresa lijkt het echter nog een beetje erger.

Daarnaast zijn er de nodige vragen over de gelden en steun die de orde door de jaren heen heeft mogen ontvangen. Zo kreeg zij de onderscheiding legion d’honneur van Jean-Claude Duvallier. Eerde zij Enver Hoxha, kreeg ze geld van Robert Maxwell, Charles Keating en steunde ze Licio Gelli. Niet de beste groep mensen om mee om te gaan als “heilige”. Voor de goede orde, ze ging niet met ze om om ze hun leven te laten beteren, ze ging met ze om om geld binnen te hengelen voor de orde.

Een derde groot probleem voor mij is dat zij tijdens haar Nobel lezing onder andere zei dat families aan “natural familiy planning” moesten doen. Dat betekent voor de goede orde: Geen anticonceptie. Dus geen oplossing voor de sociale situatie, vooral voor vrouwen.  En hoewel ik de doctrine goed begrijp, vind ik het bijzonder dat iemand die tussen de paria’s heeft geleefd, hun levens heeft gezien, hun normen en waarden heeft ervaren, blijft volhouden dat anticonceptie ongewenst is.

Tot slot zijn er nog de nodige “kleinigheden”, Het steunen van het opschorten van vrijheden door Indira Gandhi in 1975, het dopen van mensen op hun doodsbed die dat niet wilden en natuurlijk haar optreden dat door sommigen wordt gezien als ultiem racistisch. Als de witte mevrouw die de arme gekleurde mensen tegen zichzelf kwam beschermen.

Dan tot slot de zalig- en nu heiligverklaring. 19 jaar tussen dood en heilig is namelijk wel bijzonder snel. Bijzonder daarbij is dat de twee wonderen die aan haar worden toegeschreven op zijn zachtst gezegd niet echt op een wonder lijken. Iedereen moet voor zichzelf bepalen of ze in wonderen geloven, daar ga ik niet over, maar zeker bij het eerste “wonder” lijkt de patiënt gewoon onder behandeling te hebben gestaan bij een reguliere arts en lijkt zij gewoon medicijnen te hebben geslikt en daar beter door te zijn geworden.

Maar ik kan rationaliseren wat ik wil, vanaf vandaag is zij in de ogen van Rooms-Katholieken overal ter wereld een heilige en zullen enkel haar goede daden nog worden genoemd. Laten we echter realistisch blijven, Teresa was gewoon een mens zoals u en ik met goede en slechte kanten. En waar haar goede kanten wellicht beter waren dan die van ons, ben ik ervan overtuigd dat dat ook gold voor haar slechte kanten.