Maand: augustus 2016

Yuri van Gelder, NOC*NSF en Heineken

Yuri van Gelder, NOC*NSF en Heineken

Gisteren is Van Gelder op het vliegtuig naar huis gezet. Het enige wat we daadwerkelijk weten is wat Maurits Hendriks wereldkundig heeft gemaakt: “Het is een zeer moeilijke beslissing geweest voor ons om te nemen. Ik vind het vreselijk voor Yuri, maar dit gedrag is ontoelaatbaar. Dat hoort niet bij deelname aan de Olympische Spelen of welk sport evenement dan ook. Sportief is dit een aderlating maar bij een dergelijke overtreding van de geldende waarden binnen TeamNL hebben we geen andere keuze. We staan voor samen excelleren met respect voor alle afspraken en regels. Onze sporters hebben een voorbeeldrol en daar past dit gedrag absoluut niet bij. We hebben Yuri erop aangesproken en hij heeft toegegeven dat hij die ochtend pas is teruggekeerd in het dorp. Yuri heeft ons geen andere keuze gelaten. ”

Van Gelder zelf schrijft op zijn website: “de gebeurtenissen in besloten omgeving eerst wil verwerken en daarna met een statement naar buiten zal treden.” Een op zich verstandig besluit. Wat alleen jammer is, is dat heel Nederland nu aan het speculeren slaat.

Als ik de discussies mag geloven, dan is dit document door alle sporters ondertekend. Hier staat in artikel 6 dat sporters zich ondermeer zullen houden aan de IOC-code of ethics. Wellicht dat er ook nog nadere afspraken zijn gemaakt maar die kan ik zo snel niet na gaan.

Als we dit nou bij elkaar optellen, moet ik dan nu Van Gelder veroordelen voor onprofessioneel handelen? Of moet ik het voor hem opnemen? Het was tenslotte maar “wat” alcohol na een zware dag.

Niks van dit alles, ik veroordeel het NOC*NSF. Want wat de waarheid ook is in deze zaak, hypocriet is NOC*NSF sowieso. Kennelijk is het drinken van alcohol, ongeacht de afspraken tussen sporters en organisatie, namelijk wel helemaal prima zolang het gebeurt door anderen in het Holland Heineken House(HHH). De boodschap die NOC*NSF hiermee afgeeft is dat topsporters tijdens een toernooi geen drankje mogen doen maar dat een fabrikant van alcohol prima reclame mag maken met diezelfde Nederlandse sporters, het is volgens de website zelfs zo: Het Holland Heineken House is de traditionele ontmoetingsplaats tijdens de Olympische Spelen voor de Nederlandse sportwereld in al haar geledingen. Het is het officiële nationale huis van Nederland waar NOC*NSF de gastheer is en HEINEKEN de locatie faciliteert en organiseert. Het is niet alleen een uniek platform om te laten zien waar het Heineken-merk voor staat, maar het is ook hét podium voor Nederlandse trots. Het is de plek waar het Oranjegevoel volledig tot uitbarsting komt, het gevoel waar wij tot ver buiten Nederland om bekend staan en om geroemd worden.”

En ik begrijp het wel, natuurlijk wil je een soort nationaal clubhuis hebben en is Heineken daar bij uitstek geschikt voor. Maar wat er nu gebeurt voelt voor mij heel erg vreemd, enerzijds lieert het NOC*NSF zich officieel met een alcoholfabrikant, anderzijds wordt een sporter naar huis gestuurd met als officiële reden alcoholgebruik.

Het is hetzelfde gevoel dat ik altijd heb bij het partnerschap tussen McDonalds en het IOC. Sport promoten en een van de grootste leveranciers van ongezond eten, ja ik weet het er zijn ook gezonde opties maar die koopt vrijwel niemand, als grote sponsor aan je verbinden.

Is hiermee Van Gelder dan schuldig of onschuldig? Het doet er niet toe, ik wacht rustig de komende dagen af. Er zal ongetwijfeld nog veel informatie vrijkomen maar wat die informatie ook zal zijn, ook al oordelen wij allemaal dat het naar huis sturen 110% terecht is, dan nog is de hypocrisie van NOC*NSF 210%.

Olympische medailles

Olympische medailles

Het gaat ook bij deze spelen natuurlijk weer om de knikkers, mooie ronde schijven in de materialen goud, zilver en brons. Daarnaast krijgen de meeste medaillewinnaars van hun nationaal olympische comité of land nog een bedrag per medaille. Dit is het meest lucratief in Azerbeidzjaan, hier ligt een bedrag van ruim een half miljoen dollar te wachten op degene die de eerste gouden medaille van deze spelen wint. Daarnaast krijgen de echte toppers ook mooie sponsorcontracten waar een veelvoud van dit bedrag mee gemoeid is.

Het leuke is dat er nog steeds vrij veel landen zijn die geen (gouden) olympische medailles hebben gewonnen. Het leuke hieraan is de vreugde bij die landen als ze dan eindelijk hun eerste medaille pakken. Ook deze spelen zijn er al weer twee landen van de nul af. Het eerste land dat van die hatelijke nul afkwam, is Vietnam. Hoang Xuan Vinh won goud bij het 10 meter luchtpistool schieten. De 41-jarige Vinh is in het dagelijks leven kolonel in de landmacht en heeft daar ook leren schieten. Bij terugkomst zal hij van de staat naar verwachting een bedrag van ruim 100000 dollar krijgen. Dit is 50 keer het gemiddeld jaarinkomen. Voorwaar geen slechte beloning. Voor mij toch wel een verrassing, ik was ervan uit gegaan dat Vietnam al wel de nodige gouden plakken had gewonnen.

Het tweede land dat haar eerste gouden medaille wist te behalen, is minder verrassend. Het gaat om Kosovo, pas sinds 2014 volwaardig lid van het IOC. In het verleden hebben Kosovaren natuurlijk wel deelgenomen aan de spelen en zelfs medailles gewonnen maar dat was dan onder de vlag van Servië, Joegoslavië, Onafhankelijke deelname, Servië en Montenegro, wederom Servië en natuurlijk Albanië en Montenegro. U ziet, een eeuw Balkandisputen in één lange olympische zin. Maar nu dan eindelijk onder de eigen naam en met de eigen vlag. En ook meteen een hele mooie gouden medaille. Majlinda Kelmendi startte in Rio in de categorie onder 52 kilo als grote favoriet en, lang verhaal kort, ze maakte die favorietenrol volkomen waar. Hoeveel zij hier monetair aan over houdt is nog niet helder maar ze heeft in ieder geval geschiedenis geschreven.

_90714101_980bb3f2-3bac-433d-97a6-ad1d75d14eee.png

Dan moeten we het ook nog even hebben over de man die in zijn eentje al 23 olympische medailles heeft gewonnen, waarvan 19 gouden. We hebben het natuurlijk over Michael Phelps. In de medaillespiegel, voor landen, allertijden, staat hij in zijn eentje op de gedeeld 35e plaats, samen met Argentinië. Hiermee staat hij ruim boven landen als India, Mexico en Noord-Korea. Dankzij de BBC hebben we bijgaande kaart waar de wereld is ingedeeld in twee categorieën, landen die meer medailles dan Phelps hebben en landen die er minder hebben. Groenland en de Westelijke Sahara staan grijs ingekleurd omdat zij op dit moment geen olympische landen zijn. Overigens heeft Phelps nog drie onderdelen te gaan dus wie weet stijgt hij nog verder.

_90711736_phelps-v-the-world.png

Salische erfopvolging in Japan

Salische erfopvolging in Japan

De lex Salica, de Salische wet, is een Europees wetboek uit het begin van de 6e eeuw. Deze wetten gaan vooral over diefstal, moord, geweldpleging en erfrecht. Veel van dit wetboek is al vrij snel in onbruik geraakt, het erfrecht echter niet. Het erfrecht was heel simpel, de oudste zoon, zelfs als er oudere zussen waren, erfde alles. Dit wordt ook wel mannelijke primogenituur genoemd.

In Europa zijn de overblijfselen van deze wet, sinds de jaren 80, vrijwel overal afgeschaft of wordt de wet creatief toegepast. Zo gaan in Spanje mannen nog steeds voor bij koninklijke erfopvolging. Maar als de koning geen zonen heeft, kan een dochter ook erven. Dat er nog steeds landen binnen de unie zijn waar mannen op deze manier voorrang hebben op vrouwen, is idioot. Het feit dat dit soort sekse ongelijkheid nog steeds mag bestaan, geeft eens temeer aan dat een erfelijke monarchie echt niet van deze tijd is.

Maar wat heeft een 6e-eeuws Europees wetboek nou met Japan te maken? Heel simpel het keizerlijke erfrecht is daar op dezelfde wijze geregeld. En de discussie over de mannelijke opvolging zou daar zomaar weer actueel kunnen worden. De keizer heeft dit weekend namelijk een toespraak op tv gegeven. Het was een goed doordachte en voorbereide speech. De boodschap was ook helder, de keizer vindt zich te oud en zwak om nog lang door te gaan als keizer en denkt dat een opvolger het werk beter zou kunnen doen. Maar zeggen dat hij wil aftreden mag hij niet. Dit is wettelijk vastgelegd en vanuit democratisch en historisch perspectief is dat niet heel gek.

Democratisch gezien, moeten we sowieso onze vraagtekens zetten bij een erfelijke keizerlijke dynastie natuurlijk, maar als een vorm van monarchie een voldongen feit is, moet de monarch zo min mogelijk daadwerkelijke macht en invloed hebben. In Japan zijn ze daar heel ver in gegaan. In de constitutie van 1947, opgesteld onder druk en met grote invloed van de Amerikanen, staat dat de keizer zich niet met wetten en politiek mag bezighouden. Hij is zelfs niet, in naam, de leider van het defensieapparaat. Hij kan ook niet zomaar vragen om een wetswijziging of daar commentaar op geven, zelfs niet als het over zijn eigen positie gaat. Dit was ook pas de tweede keer dat hij het volk toesprak, de eerste keer was na de Fukushimaramp.

Historisch gezien is de wet heel slim omdat in het verleden keizers voor politieke karretjes werden gespannen. Omdat de Japanse keizer werd gezien als goddelijk, dat is historisch ook de reden dat hij niet kan aftreden, was zijn woord wet. Om te voorkomen dat dit weer zou kunnen gebeuren, is de functie dus extreem ingeperkt, nog verder dan in de meeste Europese landen. De huidige keizer is overigens een directe afstammeling van de allereerste aantoonbaar bestaande keizer, keizer Keitai, rond 500 na Christus. En daarmee ook een directe afstammeling van de legendarische keizers vóór Keitai natuurlijk, indien die minder legendarisch en meer feitelijk blijken te hebben bestaan.

In de Japanse samenleving ontstond in 2005 een grote discussie. Het kroonprinselijk paar kreeg toen na jaren wachten een dochter. Maar volgens de opvolgingswet kan zij geen keizer worden. Ook de andere kinderen van de keizer hadden geen zoons. Hiermee zou een eind kunnen komen aan deze lijn van de keizerlijke dynastie. In 2006 stokte de discussie echter toen de tweede zoon van de keizer alsnog een zoon kreeg zodat de lijn in ieder geval nog twee generaties kan worden voortgezet.

De angst is, als er nu een grote discussie komt aangaande het mogelijk maken van het aftreden van de keizer er ook een fundamentele discussie zal ontstaan over de positie van de Yamato dynastie. De Japanners lijken nog steeds verkikkerd op hun keizer dus afschaffen zal niet gebeuren. Ik verwacht echter wel dat de discussie aangaande absolute primogenituur een stevige zal worden. De conservatieve krachten in het Japanse parlement, zullen dit ten koste van alles proberen te voorkomen. De Japanse bevolking zal hier veel gematigder in staan en veel eerder de gelijkheid omarmen.

Ik ben benieuwd wat het parlement in haar wijsheid zal gaan beslissen maar als zelfs een paus kan terugtreden, zou dat bij een keizer, met soortgelijke Goddelijke zegening ook moeten kunnen. Laten we hopen dat in de slipstream de gelijkheid tussen man en vrouw weer een klein stukje dichterbij komt.

De prehistorische mediawereld en de olympische spelen

De prehistorische mediawereld en de olympische spelen

De zomerspelen zijn weer begonnen, elke 4 jaar weer een hoogtepunt. Topsporters uit alle landen doen mee om de mooiste medaille(s) uit hun carrière te winnen. Naast alle problemen die olympische spelen doorgaans met zich meebrengen voor de organiserende landen, zijn er ook altijd erg veel mooie verhalen. Verhalen van persoonlijke tegenslag en overwinning, atleten die hele landen in vervoering brengen en vluchtelingen die niet alleen in het olympisch zwembad maar ook in de Middellandse Zee hebben moeten zwemmen. Het ene verhaal is nog mooier en indrukwekkender dan het andere.

Een internationaal evenement bij uitstek en dus had ik enkele spelen terug de hoop dat ik, in Nederland, buitenlandse streams met bijbehorend commentaar op internet zou kunnen kijken. Vooral het Amerikaanse basketbal of, bij de winterspelen, het Canadese ijshockey. Maar gelukkig, het IOC loopt nog steeds hopeloos achter. De rechten voor de spelen zijn bijzonder rigide vastgelegd, probeer maar eens via een niet Nederlandse link op internet bij beelden van de spelen te komen. Dus wat dan? Er zijn allerhande VPN’s en proxy’s. Maar ik kijk en luister vooral naar de Nederlandse streams. In het geval van buitenlandse sporters en teams dus doorgaans zonder commentaar. Dit vind ik naast erg jammer vooral hopeloos achterhaald. Voor een evenement dat claimt dat deelnemen belangrijker is dan winnen, is het winstoogmerk toch wel echt heel groot geworden.

Dan is er nog een tweede probleem en dat ligt bij de zenders die de uitzendingen de wereld in brengen. Veel reguliere uitzendingen van de NOS zijn bijvoorbeeld in het buitenland ook niet te zien, ditzelfde geldt voor de BBC maar ook voor veel van de content van bijvoorbeeld de ZDF of NBC. Ook hier geldt dat dit volkomen achterhaald is.

Kan het dan niet anders? Zeker wel, het IOC zou wat mij betreft de rechten minder stringent moeten vastleggen of ervoor moeten zorgen dat ze alle sporten op ieder moment zelf, doen, uitzenden op het internet. In dat laatste geval, wat mij betreft, voorzien van neutraal commentaar in de officiële talen van het IOC, Engels en Frans. Hier zouden eventueel Hindi of een van de Chinese talen, bijvoorbeeld Mandarijn of Wu, aan kunnen worden toegevoegd.

top-12-languages-of-the-world

Op deze manier kan iedereen altijd overal ter wereld elke sport bekijken met wat licht commentaar. Kostentechnisch moet dit simpel te doen zijn, Eurosport kan dit tenslotte in nog veel meer talen ook. Ook zou het de beschikbaarheid van uitzendingen van minder populaire sporten enorm vergroten. Bij deze internetuitzendingen kunnen zij natuurlijk gewoon gebruik maken van commercials om extra geld binnen te halen. Dit betekent natuurlijk dat de traditionele netwerken minder kijkers zullen trekken en dat daarmee de waarde van de rechten af zouden kunnen nemen. Maar met het steeds geringere aantal traditionele televisiekijkers, zal dat toch het geval gaan zijn de komende jaren. Realistisch gezien zal dit echter niet kunnen tot 2032. Tot dat jaar heeft NBC namelijk de rechten op de spelen in de Verenigde Staten en dat zijn de langstlopende rechten op dit moment.

Voor de zenders zelf is de oplossing zo mogelijk nog eenvoudiger. Die zouden gewoon kunnen overwegen om per tijdsperiode, bijvoorbeeld per dag, week of maand, toegang aan te bieden tegen betaling. Zeker voor content zie zij in eigendom hebben. Een andere mogelijkheid met veel minder rompslomp is het gratis aanbieden van de online content, wederom met opbrengsten vanuit reclame en andere online verdien mogelijkheden.

Een grote stap is nog wel te nemen waar het aankomt op het regelen van internationale uitzendrechten en mogelijkheden in den brede. Denk hierbij aan het standaard regelen van uitzendrechten op films gemaakt door derden in andere landen. Een goede gelegenheid hiervoor zou de IBC in Amsterdam kunnen zijn. Hier zijn toch alle professionals op het gebied van het creëren, beheren en leveren van media en entertainment bijeen. Ook wordt er in de verschillende sessies al uitgebreid gesproken over soortgelijke problemen dus de kenners zijn er ook al. Daarnaast zou dit onder de paraplu van de ITU en/of de EBU prima kunnen worden gedaan zodat er meteen een organisatie boven en achter staat. Actie is nu wel echt vereist. Want op dit moment wordt de internationale media aficionado veroordeeld tot constructies die op zijn minst schimmig zijn.

 

Guerrilla Girls

Guerrilla Girls

In onze feminisme serie gaan we ons vandaag wat verdiepen in de kunstwereld. En dan met name in de Guerrilla Girls. Zij werden in 1985 opgericht met als doel seksisme en racisme in de kunstwereld te bestrijden.

De Guerrilla Girls is een groep die bestaat, door de jaren heen in verschillende samenstellingen, uit ruim 55 vrouwen die hun identiteit verborgen houden achter gorillamaskers. Deze anonimiteit is enerzijds om ervoor te zorgen dat hun boodschap niet aan een persoon wordt opgehangen, anderzijds dat de individuele kunstenaars in hun reguliere werk niet tegengewerkt worden door hun associatie met de Guerrilla Girls. De dames in de groep nemen pseudoniemen aan, doorgaans namen van overleden vrouwelijke artiesten zoals Käthe Kollwitz en Frida Kahlo.

 

De gorillamaskers komen volgens Guerrilla Girls overigens voort uit een spelfout tijdens een van de eerste vergaderingen. Hierbij schreef een van de leden de naam van de groep als Gorilla Girls. Ze zagen dit als een teken en gebruiken sindsdien de maskers. Ook op hun wellicht meest bekende poster die ook boven dit stuk staat.

Naast het geven van interviews, het houden van protestacties en schrijven van stukken, zijn de Guerrilla Girls vooral bekend om hun posters. De posters bestaan doorgaans uit relatief veel, humoristische, tekst, soms een foto of andere grafische uiting en onderaan vrijwel altijd een bronvermelding. En het is deze combinatie van “in your face” tekst met controleerbare feiten die ervoor zorgen dat de boodschap goed binnenkomt, veel mensen zien deze posters zelf overigens ook als kunst. In Nederland kan je dit een beetje vergelijken met de Loesje posters.

De Guerrilla Girls zetten zich voornamelijk af tegen rijke blanke mannelijk kunstverzamelaars die musea sponsoren. Ze stellen dat doordat deze groep vrijwel alle grote aankoopbeslissingen neemt, de kunstwereld bijzonder eenzijdig is. En met de soms wat anekdotische feiten op posters tonen zij op zijn minst een beeld dat dit lijkt te bevestigen. De beweging heeft ondertussen ook al dusdanig veel aandacht gekregen dat ze vorig jaar zowel in Spanje als in Amerika overzichtstentoonstellingen hadden om het dertig jarig bestaan te vieren. Ook is hun werk te vinden in onder andere het Tate modern en is er tot en met 15 januari 2017 een tentoonstelling in Eindhoven, in het Van Abbemuseum. Ik hoop hier van harte voor het einde van het jaar nog even naartoe te kunnen.

Is het dan allemaal pais en vree? Nee, binnen de beweging is al lange tijd wrijving over wie nou eigenlijk de baas is. Guerrilla Girls startte als een egalitair zusterschap, maar al snel ontpopten enkelen zich als leider. Dit ontaardde in 2003 in een rechtszaak waarbij de drie Guerrilla Girls organisaties (inc, broadband en on tour) uitvochten wie nou welke rechten had en dus waarmee geld mocht verdienen. In 2006 kwam er, middels een schikking, gelukkig een eind aan deze onzalige rechtszaak en werd alle aandacht weer besteed aan de daadwerkelijke boodschap.

2014buscompaniesperrotin

Een ander verwijt dat de organisatie zowel intern als extern kreeg en krijgt is dat zij weinig aandacht besteden aan de discussie rond ras. Dit verwijt is er vooral op gericht dat de meeste artiesten die namens Guerrilla Girls spreken blank zijn. Hierdoor kunnen zij volgens criticasters onmogelijk weten dan wel voelen hoe het is om een etnische minderheid te zijn.

Tot slot is er de kritiek dat de beweging zichzelf ook verkoopt aan de hoogste bieder. Zo wordt hun komende tentoonstelling in Whitechapel gallery, London mede mogelijk gemaakt door een extreem rijke blanke vrouw, Valeria Napoleone. Weliswaar geen man maar wel wederom een rijk individu dat hiermee een reusachtige invloed op de kunst heeft.

Afsluitend zou ik willen zeggen dat we vooral moeten kijken naar de boodschap die wordt uitgedragen en de feiten en cijfers die daaraan ten grondslag leggen. Want wat de redenen ook zijn, ik vind het bizar dat onderstaande cijfers kloppen.

09GUERRILLASJP3-articleLarge

 

 

Democratische conventie

Democratische conventie

Na eerder al de republikeinse conventie, was het de afgelopen week de beurt aan de democraten. In Philadelphia hielden zij hun conventie om Hillary Clinton te zalven tot presidentskandidaat en Tim Kaine tot haar running mate. Dit gebeurde zoals verwacht en daarmee is Clinton de eerste vrouwelijke presidentskandidaat namens een van de twee grote partijen in Amerika.

Alles leek zelfs perfect te gaan tot net voor de conventie. Bernie Sanders en zijn achterban waren tot rust gekomen en Sanders zelf steunde Clinton openlijk. Toen kwamen de gehackte/gelekte e-mails naar buiten. Hieruit bleek het partijestablishment Clinton zeer actief te ondersteunen en zelfs tegen Sanders te werken. Sanders herpakte zich snel en onderstreepte zijn steun voor Clinton nogmaals. Zeker toen de voorzitter van de democraten besloot af te treden.

Helaas voor de democraten dachten de Sandersfans daar anders over. Zij bleven de hele conventie tegen Clinton ageren waardoor haar feestje toch een beetje een bijsmaak kreeg. Iets wat we bij de republikeinen ook zagen na de speech van Cruz.

Terug naar de conventievloer. Want waar we bij de republikeinen, al dan niet bewust, geen enkele spreker of artiest uit de hogere echelons hadden, gingen de democraten helemaal los. Van de Obama’s tot Katy Perry tot Bernie Sanders tot Meryl Streep tot Bill Clinton tot Sarah Silverman tot…. Nouja, u begrijpt het, iedereen was er. Normaliter zou ik dat in de Amerikaanse context briljant vinden. Sterker nog, normaliter zou ik nu gezegd hebben: ”De verkiezingen zijn voorbij, Clinton heeft gewonnen.” Maar de situatie waarin we nu zitten, is niet normaal. Trump heeft eigenlijk maar een boodschap en die boodschap is dat hij zich afzet tegen het establishment.

Wat we dus al aan zagen komen, lijkt nu echt te gebeuren. Twee totaal verschillende campagne stijlen en doelen gaan nu clashen. Ik kan niet wachten tot het eerste debat op 26 september in New York.

Waar ik bij Trump heel simpel door de meningen heen kon springen, lukt dat bij Clinton niet. Om de simpele reden dat Clinton daadwerkelijk ene mening online heeft gezet over bijna alles wat relevant zou kunnen zijn voor een presidentskandidaat. Omdat zij echter al zolang actief is, levert dit wel een risico op. Zo zijn er beelden waar zij helemaal niet zo voor het homohuwelijk was en waar zij het echt niet opnam voor de LGBTQ-rechten. Iets wat ze nu wel doet, getuige haar uitspraken en standpunten. Maar ook waar het aankomt op een van de punten die ze van Sanders heeft overgenomen, het aanpakken van grote Wallstreet banken en bedrijven, komt ze niet heel geloofwaardig over. Hier kunt u een lijst vinden met haar grootste ondersteuners en dat zijn er wel erg veel die het op Wall street erg goed doen. U ziet, het is allemaal niet helemaal fout maar het wringt een beetje. En die zweem van wantrouwen, door de republikeinen nog verder versterkt, zorgt ervoor dat ik nog niet durf te voorspellen wie er gaat winnen.

Maar ik wil nog even terug naar de conventie met de spreker die verreweg de meeste indruk heeft gemaakt, nog meer dan Michelle Obama. Khizr Khan, de vader van een Amerikaanse Islamitische soldaat die om het leven kwam in Irak in 2004 bij het tegenhouden van een wagen die wilde inrijden op een Amerikaanse basis. Hiervoor kreeg hij postuum de bronzen ster als teken van moed. Khizr en zijn vrouw stonden op het podium bij de democraten en Khizr gaf een gloedvol betoog waarbij hij de Amerikaanse constitutie uit zijn binnenzak haalde zodat Trump die zou kunnen lenen. Vervolgens ging Trump op twitter helemaal los op meneer Khan en zijn vrouw die stilzwijgend naast hem stond, hetgeen volgens Trump aangaf dat ze niks te zeggen had. Zowel de democraten, een groot deel van de republikeinen als de media vielen vervolgens over Trump heen en die storm is nog niet gaan liggen.

Nu we beide conventies hebben gehad en beide kandidaten en hun platforms zijn gepresenteerd, is het aan eenieder om een keuze te maken. Nou heeft het weinig zin als Nederlander zonder stemrecht in Amerika heel erg voor of tegen iemand te zijn maar het zit nou eenmaal in de menselijke natuur om voor of tegen mensen te willen zijn. Ikzelf stel mijn keuze voorlopig uit, het is zelfs zo erg dat ik mij de komende weken, mede voor jullie, zal verdiepen in de kleinere partijen en de onafhankelijke kandidaten zodat we allemaal, ieder voor zich, een afgewogen keuze kunnen maken.

Duitsland en de vrijheid van vergadering

Duitsland en de vrijheid van vergadering

Een kleine kop met grote betekenis. Afgelopen zondag was er een demonstratie in Keulen door aanhangers, veelal woonachtig in Duitsland, van de Turkse president Erdogan en zijn regering. Volgens de organisatie en de politie waren er uiteindelijk zo’n 20-40000 mensen aanwezig.

Op zich vind ik dit type bijeenkomsten wat vreemd, je woont tenslotte in Duitsland en kunt gewoon naar Turkije dus er is niet echt een reden om buiten Turkije een bijeenkomst te organiseren voor de regering van Turkije. Aan de andere kant, er is vrijheid van vergadering en van meningsuiting, dus ook al snap ik het niet, demonstreer er vooral lustig op los.

Het probleem bij deze demonstratie ontstond toen de organisatoren sprekers uit Turkije via een live verbinding wilden laten speechen. De politie zag hierin een veiligheidsrisico en werd daarin gesteund door de rechter en uiteindelijk zelfs door het hooggerechtshof. Bijgaand de uitspraak: http://www.bundesverfassungsgericht.de/SharedDocs/Entscheidungen/DE/2016/07/qk20160730_1bvq002916.html

De eerste reden in het vonnis is heel duidelijk en terecht, de organisatoren hebben niet op correcte wijze een volmacht gegeven, waardoor de zaak niet aanhangig kan worden gemaakt. Daarnaast wordt de zaak afgewezen omdat er geen kans op succes bestaat en het niet waarschijnlijk is dat de grondrechten van de organisatie in het geding komen.

En net dat laatste deel van de uitspraak vind ik een bijzondere. Ik denk namelijk dat er weldegelijk sprake is van bijzonder fundamentele rechten die hier geschonden worden. De afweging tussen veiligheid en fundamentele rechten, is een lastige maar zou in geval van enige twijfel altijd moeten uitvallen in het voordeel van degene wiens grondrechten geschonden zouden kunnen worden. En bij deze bijeenkomst kan ik mij niet indenken dat een live verbinding met onder andere Erdogan als spreker, zou leiden tot meer onveiligheid dan de demonstratie nu deed. De minister van sport sprak uiteindelijk in levenden lijve bij de bijeenkomst. Dus de Turkse regering was er gewoon bij aanwezig. Ook de tegenstanders lieten gewoon van zich horen en u heeft het vast ook gehoord/gezien, er is niks gebeurd. Had de live verbinding iets uitgemaakt? We zullen het nooit weten.

Wat ik moeilijk uit te leggen vind, is het volgende. Erdogan is de democratisch gekozen president van een land waar Duitsland vriendschappelijke banden mee onderhoudt. De sprekers zouden volksvertegenwoordigers en bestuurders zijn uit het land. En dit wordt verboden vanwege veiligheidsredenen. Tegelijkertijd worden demonstraties van Pegida, AfD, PKK, krakers etc. waar daadwerkelijk, zwaar, geweld bij wordt gebruikt, doorgaans gewoon toegestaan. Daarnaast veroordelen we in het westen allemaal de acties die Turkije tegen de mensenrechten ontvouwt. Ik heb altijd geleerd:”Practice what you preach”

Het gaat mij bij demonstraties niet om de meningen die verkondigd worden, ik vind principieel dat deze altijd moeten kunnen worden verkondigd. Ik ben eerlijk gezegd angstiger voor organisaties die hun meningen niet openbaren. Want hoe abject ook, ik kan mij tegen de hiervoor genoemde groepen, alsook Erdogan, en hun meningen, weren.

Er moet natuurlijk wel altijd een veiligheidsscan gemaakt worden, ook moeten er genoeg agenten voorhanden zijn. Ik zou me dan ook in een uiterst geval in kunnen denken dat een demonstratie op een andere dag of locatie gehouden moet worden zodat de veiligheid kan worden gegarandeerd. Maar een demonstratie of sprekers op een demonstratie niet toestaan vanwege de veiligheid vind ik problematisch.

En ja dat betekent ook dat ik vind dat holocaustontkenners en haatimams hun verhaal moeten kunnen houden. Ook al ben ik het tot in het diepst van mijn ziel met hen oneens. Zij hebben een mening en die mag wat mij betreft worden verkondigd. Het is vervolgens aan de rest van de samenleving om duidelijk te maken wat voor onzin deze individuen uitkramen.

Ik vind het heel eng dat Duitsland, en de rest van het westen, steeds vaker demonstraties lijken te verbieden. Op het moment dat we ons gaan verschuilen achter veiligheidsmaatregelen, kunnen we, net als in Turkije journalisten gaan oppakken die opruiende stukken schrijven of nog erger, media sluiten.

De vrijheden van meningsuiting, gedachte en vergadering kunnen enkel bestaan indien zij absoluut zijn. Op het moment dat zij ook enigszins worden beperkt, gaan mensen wikken en wegen over wat zij wel of niet kunnen of mogen zeggen en is de vrijheid de facto al ingeperkt.