Turkije en de EU

Turkije en de EU

De laatste maanden was het al bal in Turkije maar de laatste dagen is het veel en veel erger geworden. Wat is erger geworden vraagt u? Alles! Is dan mijn simpele antwoord. Mensenrechten stellen steeds minder voor, de media mogen bijna niks meer publiceren en politieke tegenstanders krijgen een boete, celstraf of een uitleveringsverzoek aan hun broek. Maar nu eerst een kleine geschiedenis van de EU-kandidatuur van Turkije.

In 1987 vroeg Turkije officieel het EU-lidmaatschap aan, dit werd tot 1999 elke keer met een veto tegengehouden door de Grieken. Maar in dat jaar werd Turkije officieel kandidaat EU-lid doordat de Grieken hun veto niet gebruikten. Vanaf dat moment moeten zij, om volwaardig lid te worden, gaan voldoen aan de Kopenhagencriteria. Dit zijn er drie:

1 Een stabiele democratie hebben die de rechtstaat, de eerbiediging van de mensenrechten en de bescherming van minderheden waarborgt.

2 Over een functionerende markteconomie beschikken en opgewassen zijn tegen de concurrentie uit de EU.

3 De gemeenschappelijke wetten en regels van de EU overnemen en invoeren.

De eerste twee punten spreken redelijk voor zich, de derde vraagt wellicht om wat meer uitleg. Het derde punt omvat de 35 zogenaamde hoofdstukken van het acquis communautaire, het gemeenschapsrecht, ofwel alle EU-verdragen, verordeningen en richtlijnen inclusief jurisprudentie van het Europese hof van justitie. Hierover worden onderhandelingen gevoerd om te kijken of en hoe een land voldoet of gaat voldoen. Dit kan namelijk per land op culturele, traditionele of andere gronden net even anders zijn. Momenteel is er één hoofdstuk voorlopig afgerond, wetenschap en onderzoek. Van de overige hoofdstukken zijn er slechts 15 ontdooid en de rest staat in de ijskast. Na al deze punten moeten de landen met volwaardig lidmaatschap unaniem hun goedkeuring aan een lidmaatschap verlenen om te komen tot een volwaardig lidmaatschap. Tot zover de geschiedenisles.

Eerlijk is eerlijk, tot ongeveer 2013 deed Turkije serieuze pogingen om hun wetgeving in lijn met de Europese te brengen. Maar sinds die tijd hebben ze overal lak aan. Recent dieptepunt is voor mij toch echt de oproep tot herinvoering van de doodstraf. Dit heeft er voor mij ook toe geleid dat ik op een rij heb gezet waarom ik Turkije niet alleen de komende jaren niet in de EU wil hebben maar ook waarom ik van mening ben dat de onderhandelingen per direct moeten worden stopgezet en Turkije de status van EU-kandidaat moet worden ontnomen. De belangrijkste redenen voor mij zijn eigenlijk kinderlijk eenvoudig en houden direct verband met de eerste van de Kopenhagen criteria.

De Turkse staat is volkomen instabiel, er is geen eerbiediging van de rechtstaat, getuige ook het ontslag van duizenden rechters. Mensenrechten worden met voeten getreden, denk alleen al aan de vele honderden journalisten en politici die te pas en te onpas worden vastgezet. En dan minderheden, de Armeense genocide is alweer een eeuw terug maar het niet erkennen daarvan is al zorgelijk, nog erger is wat ze nu met de Koerden doen. Kort samengevat Turkije overtreedt ieder onderdeel van het eerste punt van de Kopenhagen criteria. En als ze nou ieder jaar enkele wetten en regelingen verbeterden om te voldoen, dan zou ik nog zeggen; ok, zolang er vooruitgang is, blijf praten. Maar er is gewoon sprake van regressie. Juist op dit soort moeilijke momenten laat een land zien of ze waarlijk democratisch is en respect heeft voor mensenrechten en haar minderheden. In Turkije is er een oproep tot herinvoering van de doodstraf.

Waarom wil ik dan volledig stoppen met de onderhandelingen en het ontnemen van de kandidaat status en niet enkel het opschorten van de onderhandelingen? Dat heeft te maken met het afgeven van een signaal, het hebben van daadwerkelijke principes en met het kostenaspect. Zolang er gepraat wordt, tikt de teller voor ambtelijke en politieke uren en reizen door. Dat lijkt mij niet nuttig en al helemaal niet noodzakelijk nu Turkije zich van de EU af beweegt.

Ik weet dat er naast deze redenen nog vele andere redenen zijn voor en tegen toetreding, die laat ik bewust buiten beschouwing op dit moment omdat die bij mij altijd tot een fragiele balans hebben geleid die net doorsloeg naar de categorie “doe maar niet”. Maar aangezien ze al kandidaat waren en ze enige vooruitgang boekten, dacht ik laten wij ons dan maar van onze beste kant laten zien. Nu ze zich echter actief afzetten tegen de Europese Unie hoop ik van harte dat onze regeringsleiders zo sterk zijn om per direct te stoppen met de onderhandelingen of tenminste alle hoofdstukken per direct en voor onbepaalde tijd te bevriezen. Voor mij is de tijd van pappen en nathouden definitief voorbij.

 

Advertenties

5 gedachten over “Turkije en de EU

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s